Θρησκευτικό ραδιόφωνο

http://onradio.gr/player/?id=410
https://www.peradio.com/

Απόστολος απόδοσης Πάσχα 2020 Του Κ. Γ. Καζανάκη

Αὕτη  η  ἡμέρα  ἣν  ἐποίησεν  ὁ  Κύριος·|

                                                                              ↑     ↓

ἀγαλλιασώμεθα  καὶ  εὐφρανθῶμεν       ἐν  αὐτῇ ῇ ῇ. +

Πρόσχωμεν

Ἐξομολογεῖσθε  τῷ  Κυρίῳ  ὅτι  ἀγαθός, |

                                                                   ↑   ↓

ὅτι  εἰς  τὸν  αἰῶνα  τὸ  ἔλεος         αὐτοῦ οῦ οῦ. +

Σοφία

Πράξεων  τῶν  ἀποστό ό όλων …

                                          

… τὸ  ἀνά ά-άγνωσμα α α. +

Πρόσχωμεν

Ἐν  ταῖς  ἡμέραις  ἐκεί εί είναις, |

κατελθὼν  ὁ  Παῦλος  εἰς  Καισά ά άρειαν, |

ἀναβάς, | καὶ  ἀσπασά ά άμενος  τὴν  Ἐκκλησίαν, |

+ κα τέ βη        εἰς   Ἀν τι ό ό ό χει α α αν· +

………………………………….

καὶ  ποιήσας  χρόνον  τινά, |

ἐξῆλθε  διερχό ό όμενος  καθεξῆς |

τὴν  Γαλατικὴν  χώραν  καὶ  Φρυγί ί ίαν, |

ἐπιστηρίζων  πάντας …

… + τοὺς   μα θη τά ά άς. +

………………………………….

 ̓Ιουδαῖος  δέ τις  |   ̓Απολλὼς  ὀνό ό όματι, |

̓Αλεξανδρεὺς  τῷ  γένει, …

… ἀνὴρ  λό ό όγιος, |

κατήντησεν  εἰς  ῎Ε ῎Ε ῎Ε φεσον, |

+ δυ να τὸς   ὢν          ἐν  ταῖς   γρα φαῖ αῖ αῖς. +

 ………………………………….

Οὗτος | ἦν | κατηχημένος …

… τὴν  ὁδὸν  τοῦ  Κυρί ί ίου, |

καὶ  ζέων  τῷ  πνεύματι  ἐλά ά άλειειει

καὶ  ἐδίδασκεν  ἀκριβῶς …

… τὰ  περὶ  τοῦ  Κυρί ί ίου, |

ἐπιστάμενος  μόνον…

… + τὸ   βά πτι σμα          ̓Ι ω ά ά άν νου ου ου· +

………………………………….

οὗτός  τε   ἤρξατο  παρρησιά ά άζεσθαι |

+ ἐν  τῇ           συ να γω γῇ ῇ ῇ. +

………………………………….

Ἀκούσαντες | δὲ | αὐτοῦ |

̓Ακύλας  καὶ  Πρί ί ίσκιλλα |

προσελάβοντο  αὐτὸν …

… καὶ  ἀκριβέστερον  αὐτῷ  |  ἐξέ έ έθεντο |

+ την  ὁ δὸν             τοῦ   Θε οῦ οῦ οῦ. +

………………………………….

Βουλομένου | δὲ | αὐτοῦ …

… διελθεῖν  εἰς  τὴν   ̓Αχαΐ ΐ ΐαν |

προτρεψάμενοι  οἱ  ἀδελφοὶ …

… ἔ ἔ ἔγραψαν  τοῖς  μαθηταῖς |

                     ↑    ↓

+ ἀ πο δέ ξα σθαι              αὐ τό ό όν· +

………………………………….

ὃς  παραγενόμενος …

…συνεβά ά άλετο   πολὺ … 

… τοῖς  πεπιστευκό ό όσι |

+ διὰ   τῆς   χά ά ά ρι το ο ος· +

………………………………….

εὐτόνως | γὰρ | τοῖς   ̓Ιουδαίοις …

… διακατηλέγχετο  δημοσί ί ίᾳ |

ἐπιδεικνὺς  διὰ  τῶν  γραφῶ ῶ ῶ  ῶ ῶ ῶ

ῶ ῶ ῶ   ῶ ῶ ῶ   ῶ ῶ ῶ   ῶ ῶ ῶΝ |

εἶναι  τὸν  Χριστὸν               ̓Ιησοῦ

οῦ οῦ οῦ   οῦ οῦ οῦ   οῦ οῦ οῦ   οῦ οῦ οῦΝ.

Ἀλληλούϊα.(γ ́)Ἦχος δ ́.

Μεγάλη Παρασκευή Του Κωστή Λαγουδιανάκη

Θλιφτή Μεγάλη Παρασκή ψάλλω με μαντινάδες

Θρήνο τον επιτάφιο θλιφτά θλιφτά θα ψάλω

κι αγκαθωτή ασφαραγγιά για το σταυρό θα βάλω.

Θλιφτή Μεγάλη Παρασκή για του "Χριστού τα Πάθη"

στεφάνι πόνου σταυρικό τση κεφαλής τ' αγκάθι.

Αντί για βιόλες και μερθιές,λεμοναθούς,στεφάνια

με δεκαπεντασύλλαβους άφτω Παθών λιβάνια.

Μεγαλοπαρασκιάτικες θλιφτές οι μαντινάδες

θρήνου του επιτάφιου κεριά 'ναι και λαμπάδες.

...................................................................................................................

"Σήμερο μαύρος ουρανός",θλιφτή χτυπά καμπάνα

για μια με μαυροτζέμπερο χαροκαμένη μάννα

...................................................................................................................

Κλαίει και σέρνει τα μαλλιά μια μαυροφόρα μάννα

στον "Καϊάφα" πέμπουνε το γιο τζη και "στον ΄Αννα"

.....................................................................................................................

"Μετά λαμπάδων και φανών" ώρα φιλαργυρίας

μ' "αργύρια τριάκοντα"φιλί της προδοσίας

...................................................................................................................

Εις τον "αγρόν του αίματος" το "σήμερον κρεμάται"

αντί το Βαραββά Χριστό στο Γολγοθά να πάτε.

....................................................................................................................

Με 'Στέφανον εξ' ακανθών" , "χλαμμύδα την κοκκίνη

"ο των ανθρώπων λυτρωτής" "χολήν και όξος" πίνει

......................................................................................................................

"Ελάλησεν αλέκτωρ" και πάλιν και πολλάκις

και ξακλουθά ο άθρωπος τση προδοσάς ορτάκης

.......................................................................................................................

"Φιλαδελφίαν δίωκε",μίσος να υποφέρει

και του θυμού σου βάλε το στη θήκη το μαχαίρι

........................................................................................................................

"Οι Γραμματείς" πληθιαίνουνε,πλήθος κι οι "Φαριασαίοι"

"Ηλί,λαμά σαβαχθανί", άραγε ποίος πταίει;

............................................................................................................................

"Νίπτω τας δύο χείρας μου" ευθύνη δε θα πάρω

"ημείς αναλαμβάνομεν,σταύρωσον άρον-άρο"

.............................................................................................................................

"Ο ήλιος τας απέκρυψεν όλας του τας ακτίνας"

κι ο επιτάφιος μ' αθούς μυρίζει κολαΐνας

.............................................................................................................................

"Εγείρεται ο Ιησούς" μετά τας τρεις ημέρας

κι "η ένδοξος ανάστασις" θανάτου φέρει πέρας

..............................................................................................................................

"Τα Πάθη προσκυνούμε τα" Χριστέ στη θύμησή σου

και δείξε μας και τη Λαμπρή δόξας Ανάστασή σου!!!

..............................................................................................................................

Κωστής Λαγουδιανάκης,17/4/2020

Μ.Παρασκή

Σημ.Η φωτο 1 από το βιβλίο του Ν.Ψιλάκη "Λαϊκές τελετουργίες στην Κρήτη"

Άγιος Γεώργιος

https://www.ekriti.gr/afieromata/poios-itan-o-agios-georgios-o-tropaioforos-poy-giortazei-simera?utm_term=Autofeed&utm_medium=Social&utm_source=Facebook&fbclid=IwAR1IVxIliSX1I10Qt5ADuGqs1EdqZgHjHGNtvtjPu2JQz7k_OhHz7akMr0Q#Echobox=1587618930

"Ο ΚΟΚΚΙΝΟΛΑΙΜΗΣ ΚΑΙ Η ΠΑΠΑΡΟΥΝΑ"

"Ο ΚΟΚΚΙΝΟΛΑΙΜΗΣ ΚΑΙ Η ΠΑΠΑΡΟΥΝΑ"
Όταν σταυρώθηκε ο Χριστός, ένα καφετί πουλάκι μ' άσπρο λαιμό πέταξε πάνω από το άγιο κεφάλι του Χριστού, που το έσφιγγε ένα αγκάθινο στεφάνι, ενώ ένα μικρό άσπρο λουλούδι είχε ανθίσει στη βάση του σταυρού. Το μαρτύριο του Θεανθρώπου έθλιβε το πουλί και το λουλούδι.
Το πουλάκι θέλοντας ν' απαλύνει τον πόνο του Χριστού, τράβηξε το ένα αγκάθι. Σταλαγματιές από το αίμα Του έπεσαν στο λαιμό του πουλιού κι άλλες κύλησαν πάνω στο λουλούδι που άνοιξε τα πέταλά του, όσο πιο πολύ γινόταν για να τις δεχτεί.

Μονομιάς ο λαιμός του πουλιού και τα πέταλα του λουλουδιού βάφτηκαν κόκκινα. Έτσι, το αίμα του Χριστού χάρισε στον κοκκινολαίμη και στην παπαρούνα κόκκινο χρώμα.

Για τον Αρχιεπίσκοπο Ευγένιο Του Κωστή Λαγουδιανάκη

ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ ΤΣΗ ΚΡΗΤΗΣ    

Ανεμυγή Χαρασανή και χρόνοι περασμένοι,

το πανεγύρι το χωργιό πασίχαρο ’νημένει.

Ξεταλαγιά το Χαρασό με φούρτσα και μ’ ασβέστη,

δεν είναι τα Λαμπρόσκολα, μούδε Χριστός Ανέστη.

Το πανεγύρι του χωργιού σιμώνει τ’ Αϊ-Στάθη

και φέρνει τση λιγοψυχιάς σόγεμο το καλάθι.

Χαιράμενο τη ν-ταχινή χτυπά το σημαντήρι

και το μεράστρι διαλαλεί: “΄Ηρθε το πανεγύρι! ”

Φουνταλλαμένη ‘ν’ εκκλησά και μερτζουβί λιβάνι,

καρδιά του κάθα χρισθιανού τση πίστης μεϊντάνι.

Χάρη τ’ αγίου σήμερο,χαρές και λύπες χώργια

συγκούρμουλα μαζώνουνται όλα τα γυροχώργια.

Και κιουκιουρίζει ολόχαρος κάθα πανεγυργιώτης

μαντάτο που φελά παντού: «έρχεται κι ο Δεσπότης!».

Στο πανεγύρι κι οπουγιάς φτάνει μητροπολίτης

«΄Ερχεται ο Ευγένιος!!!»,Αρχάγγελος τση Κρήτης.

«΄Ερχεται ο Ευγένιος!» και τονέ σπολλατίζει

κάθα καρδιά φτεροκοπά και τον καληνωρίζει.

Αποχασκώνουν τα μικιά,ξεσταίνουνται κι οι γέροι,

’νεδιάζει γλυκοσάλιση στο χαρωπό χαμπέρι.

Σε χρόνους αλλοτεσινούς γιαγείρανε τα φρόνια

μικιά κοπέλια του χωριού,κοντά τα πατελόνια.                                             

 

Αναθιβάνει λοϊσμός ένα μ-παλιό Φλεβάρη,

στσ’ εφτά,που ο Ευγένιος του κόσμου θ’αλαργάρει.

Μέρες του κουτσοφλέβαρου φέρνομε στο μυαλό μας

Ευγένιο μακαριστό   Αρχιεπίσκοπό μας.

Στη Βουλισμένη,στο χωργιό, Ευγένιου τα γέννα

με τόπους μοσκομύριστους,χώματα βλοημένα.

Εκειά τα πρώτα ζάλα ντου είναι στη Βουλισμένη

αρχοντοχώρι που παινούν κι οι γ-εδικοί κι οι ξένοι.

Γεώργιος ο κύρης του κι είναι παπά εγγόνι

στη Βουλισμένη μ’ άλλα δυο τ’ αδέρφια μεγαλώνει.

Τση καλοσύνης,τσ’αθρωπιάς,τρέχει νερό φουντάνα

Μαρία είν’ η φλέγα ντως, η γ-εδική ντως μάννα.

Από τσι Ψαλιδάκηδες, καλόσειρη (η) γενιά ντου,

από μικιός για το Θεό ταμένη ‘ν’ η καρδιά ντου.

Ο σάντολός του χρισθιανό οντέ τονέ βαφτίσει

στη γ-κολυμπήθρα Ευάγγελο θα τονέ νοματίσει.

Πολλές ξωτάρικες δουλειές στα χρόνια τα μικράτα

κι από μικιός τα ζάλα ντου για τσ’ εκκλησάς τη στράτα.

Κλουθά στο κάθε ζάλο ντου και η Αικατερίνη

σ’αλάκερη ντου τη ζωή δίπλα ντου θα πομείνει.

Στη μ-Παναγία στο Βιγλί και στα Ξερά τα Ξύλα

αγάπη θρέφει θεϊκή μες στση καρδιάς τα φύλλα.

Πολλά παλιό ‘ναι τα Ξερά τα Ξύλα μαναστήρι

κι αρά και που ’χει μοναχό εδά για μουσαφίρη

Ο θείος ο Καλλίνικος εκειά ’ν’ ο Επιστάτης

Πιστός ιερομόναχος και τσ’εκκλησάς αργάτης.

Εκειά στα Ξύλα τα Ξερά ο Ευάγγελος συχνάζει

με το Θεό κρουφομιλεί και συχνοκουβεδιάζει.

Απείς τα «πρώτα γράμματα» από τη Βουλισμένη

Γυμνάσιο Νεάπολης σα μαθητής πηγαίνει.

Τα γυμνασιακά χαρθιά πριχού να ξεσκολίσει

ράσο πως θέλει να φορεί δα πρωτοκιουκιουρίσει.

Απείς τα ξεσκολίσματα Επίσκοπου αγίδα,

ο Πέτρας Διονύσιος συμπαίνει την ολπίδα.

Οι αρμηνειές του για σπουδές βρίνουνε τον ορτάκη,

φεύγει στη Θεολογική για τη Σκολή στη Χάλκη.

Ευκές μονοπαντίζουνε Δεσπότης και γονέοι

κι Απανωσήφης μπισμπιτού και έξοδα και πέι.

Εκειά δα φάνει ξομπλιαστή τση γνώσης πατανία,

γράμματα και σπουδάγματα στση Χάλκης τα θρανία.

Στον τρίτο χρόνο τση Σκολής στ’ ΄Αγιο τ’΄Ορος πάει

κι εκειά πληθιαίνει πλια πολύ του πνέματος τ’ αξάι.

Τ’ ΄Αγιο τ’ Ορος τση ψυχής γίνεται δυναμάρι

και συλλογάται μοναχού τη στράτα για να πάρει.

Γιαγέρνει πίσω στη Σκολή και βρίχνει το Σκολάρχη

και μολογά του μοναχού κουρά πως θέλει να’χει.

Τ’ όνομα το βαφτισιμιό,Ευάγγελος, θ’αφήσει

χειροτονείτ’ Ευγένιος για τσ’ εκκλησάς τη ζήση.

Μέσα στση Χάλκης τη Σκολή με όλους είναι φίλος

Χαλκίτες «ομογάλακτοι» όλοι ντως συναλλήλως.

Μέσα στση Χάλκης τη Σκολή αθεί κι αροδαμίζει

κι οθέ ντα ξεσκολίσματα πολλώ λογιώ καρπίζει.

Αποσωρεύγει τη Σκολή,γιαγέρνει για τη γ-Κρήτη

και καλιμαύκι ογλήγορα φορεί τ’ αρχιμαντρίτη.

Τη Χώρα,το Ηράκλειο,έχει εδά κονάκι

ξετρέχει τσ’ Εκκλησάς δουλειές με ζήλο και μεράκι.

Στσι χρόνους του ντεληκανή παντήχνει την ευθύνη

κι εκειά πιστός στο χρέος του για πάντα θα πομείνει.

Τσουρλούν οι χρόνοι και περνούν κι έχονται μαύρες μέρες

τη γ-Κρήτη ταραχίζουνε τω Γερμανώ φοβέρες.

Τση Κρήτης ο Βασίλειος είναι μητροπολίτης

στην εξορία Γερμανός τον διώχνει γκεσταμπίτης.

Πριχού μισέψει το σταυρό στου Ευγένιου το μπέτη

κρεμά του Πρωτοσύγκελου κι ευκάται καερέτι.

Κατοχικό πολλά βαρύ Ευγένιου γομάρι,

αλάκερη μητρόπολη σ’ αυτόν έχει τα θάρρη.

Στσι χρόνους τσι κατοχικούς γλακά για να προκάμει

τση φτώχειας,του κατατρεμού,του πόνου να συντράμει.

Τη χέρα του καταχτητή κονταίνει τη ψιχάλι

πριχού πατήσει του χαημού θανατερή σκαντάλη.

Σβήνει φωθιές τση Κατοχής και ξάφτει την ολπίδα,

αποκοθιά χρειάζεται το χρέος στη μ-πατρίδα.

Απήτιμος μισέψανε αραχνιασμένοι χρόνοι

του Επισκόπου κι άξια φορεί τηνε τη ζώνη.(1946)

Στην Αρκαδία που ‘ν’ εδά γροικά πρεπειάς χαμπάρι

«Μητροπολίτης» του μηνά μαντάτο το Φανάρι.

Χαιράμενος,πασίχαρος είν’ ο λαός τση Κρήτης

ΑΞΙΟΣ ο Ευγένιος νέος Μητροπολίτης.(1950)

Δάφνες,μερθιές,βασιλικοί παίζουνε κουρταλάκια

τα μεϊντάνια πιάσανε,τσι στράτες , τα σοκάκια.

Στι στράτες ξαναβγήκανε και πάλι το Φλεβάρη

Πρώτο Αρχιεπίσκοπο ψάλλει το νιο τροπάρι.(1967)

Πρώτος Αρχιεπίσκοπος στη γ-Κρήτη που βγορίζει

κι είκοσι χρόνους σόγεμους Ευγένιος πρεπίζει.

Είκοσι χρόνους ΑΞΙΟΣ στση Κρήτης το τιμόνι

την Εκκλησία του Χριστού τη χρυσομαργελώνει.

Είκοσι χρόνους προπατεί με την αξιοσύνη

την Εκκλησία να τιμά και την Ιερωσύνη.

Μερού-νυχτού κι ακούραστος και άξιος μπροστάρης

του κόσμου ‘ν’ αγαπητερός,μπραγός και διωματάρης.

Στελιώνει τα Συνέδρια,Σκολές κι Οικοτροφεία,

του πόνου ξέβγορο θωρούν τα Ορφανοτροφεία.

Γύρου-τριγύρου στα χωριά το σέβος του τ’ αφήνειι

και μπεγιεντίζει τσι Μονές και το Γοργολαΐνη.

Και τσ’ Εκκλησάς βαστά γερά στη χέρα τα κερκέλια,

τση πίστης και τση προσφοράς γερά βάνει θεμέλια.

Σαφί γλακά,παντού γλακά,να δώσει,να συντράμει

και τ’ όνομά ντου στο λαό έχει μεγάλο νάμι.

Συντρέμει το σταυρό πολλώ αθρώπω ν’ αλαφρώσει

στον εδικό ντου δε μιλεί,αμοναχός δα σκώσει.

Ν’αφρουκαστεί,ν’ανεριαστεί,να διάξει,ν’αρμηνέψει

Κι οντέ φανεί χειμωνική να τηνέ γαληνέψει.

Στη γ-Κρήτη πατριαρχικά τα Τίμια τα Δώρα

ποδέχεται και λειτρουγά με τον Αθηναγόρα.(1963)

Τση μέρας τ’ όνειρο θωρεί ,περίσσα λαχταρίζει

του Πρωτεπίσκοπου να δει τη γ-Κάρα να γυρίζει.

Ανελαμπίδι τ’ όνειρο άφτει χαράς φουνάρα

στο Κάστρο σαν εγιάγειρε τ’ αγίου Τίτου η Κάρα.(1966)

Ακαδημία Ορθόδοξη τση πίστης δυναμάρι

γκινιάζει τα θεμέλια τζη που ’ναι στο Κολυμπάρι.(1968)

Είκοσι χρόνοι σόγεμοι είναι του Ευγενίου

Και μίσεψε μακαριστός στσ’ αγκάλες του Κυρίου.(7-2-78)

Μακαριστός Ευγένιος,Αρχάγγελος τση Κρήτης,

για τσι ψυχές μας στο Θεό ας είναι ο μεσίτης.

ΓΛΩΣΣΑΡΙ

(η)αγίδα=η βοήθεια  αλάκερος=ολόκληρος    αναθιβάνω=ξαναθυμάμαι    (το)ανελαμπίδι=το προσάναμμα    (η)ανεμυγή=ξεσηκωμός προετοιμασίας ανεριάζομαι=προαισθάνομαι,υποψιάζομαι     (η)αποκοθιά=η τόλμη     αποσωρεύγω=ολοκληρώνω     αποχασκώνω=μενω με ανοιχτό το στόμα    αφρουκούμαι=αφουγκράζομαι    άφτει=ανάβει    βγορίζει=εποπτεύει από ψηλά    γκινιάζω=εγκαινιάζω       (η)γλυκοσάλιση=υπέρτατη ευχαρίστηση       διάχνω=συμπεριφέρομαι,ενεργώ τα δέοντα     διωματάρης=εμφανίσιμος,με ωραίο παράστημα       (το)καερέτι=η υπομονή     καληνωρίζω=εύχομαι καλή ώρα       καλόσειρος=ο καταγόμενος από καλή γενιά    Κιουκιουρίζω=σιγοψιθυρίζω      κλουθώ=ακολουθώ      (τα)κουρταλάκια=τα χειροκροτήματα    λαχταρίζω=επιθυμώ διακαώς      (η)λιγοψυχιά=η ανυπομονησία     (το)μεράστρι=το άστρο της μέρας,ο αυγερινός      μονοπαντίζω=συγκεντρώνω στο ίδιο μέρος     μπάρεμου=πράγματι    μπισμπιτού=εξ’ ολοκλήρου       μπραγός=ήρεμος,πράος      (το)νάμι=η φήμη,το ξακουστό όνομα    νοματίζω=δίδω όνομα    (το)ξέβγορο=μέρος με πολύ καλή θέα    ξεσκολίζω=ολοκληρώνω τις σπουδές      ξεσταίνομαι=εκπλήσσομαι      ξετρέχω=επιδιώκω     όπουγιάς=εντώς ολίγου    ορτάκης=συνεργάτης      παντήχνω=συναντώ      πασίχαρος=ολόχαρος     (το)πέι=η προκαταβολή    (η)πρεπειά=η τιμή     (ο)σάντολος=ο νονός    σόγεμος=υπερπλήρης    σπολλατίζω=εύχομαι πολλά τα έτη    συγκούρμουλα=με αθρώα συμμετοχή    συμπαίνω=υποβοηθώ,συνδράμω    συναλλήλως=μεταξύ     φουντάνα=ορμητικά       φουνταλλαμένος= καλοντυμένος                    (τα)φρόνια=η σωφροσύνη        χρυσομαργελώνω=διακοσμώ με χρυσάφι

Ο παπά-Λευτέρης Νουφράκης και η Θ. Λειτουργία στην Αγιά Σοφιά.

Λευτέρης Νουφράκης: Ο Κρητικός παπάς που τόλμησε να λειτουργήσει στην Αγία Σοφία 466 χρόνια μετά την Άλωση

On Οκτ 9, 2018

Κοινοποιήστε στο Facebook

1.9 χιλ.

Τον Ιανουάριο του 1919, στην Κωνσταντινούπολη, έλαβε χώρα ένα γεγονός, το οποίο οι περισσότεροι Έλληνες αγνοούν.
466 χρόνια μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς Τούρκους, ο ναός της Αγίας Σοφίας που μέχρι τότε λειτουργούσε ως τζαμί, μετετράπη για λίγη ώρα ξανά σε Ελληνικό χριστιανικό ναό και τελέστηκε Θεία Λειτουργία.
Πρωταγωνιστής αυτού του συγκλονιστικού γεγονότος της εθνικής μας ζωής, ήταν ο παπα-Λευτέρης Νουφράκης από τις Αλώνες Ρεθύμνου, ο οποίος υπηρετούσε ως στρατιωτικός ιερέας στη Β’ Ελληνική Μεραρχία, μια από τις δύο Μεραρχίες που συμμετείχαν στις αρχές του 1919 στο «συμμαχικό» εκστρατευτικό σώμα στην Ουκρανία.
Η Μεραρχία αυτή στο δρόμο προς την Ουκρανία στάθμευσε για λίγο στην Κωνσταντινούπολη, την Πόλη των ονείρων του ελληνικού λαού, η οποία βρισκόταν τότε υπό «συμμαχική επικυριαρχία», ύστερα από το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Μια ομάδα Ελλήνων αξιωματικών με επικεφαλής το γενναίο Κρητικό και μαζί του τον ταξίαρχο Φραντζή, τον ταγματάρχη Λιαρομάτη, τον λοχαγό Σταματίου και τον υπολοχαγό Νικολάου αγνάντευαν από το πλοίο την πόλη και την Αγια-Σοφιά, κρύβοντας βαθιά μέσα στην καρδιά τους το μεγάλο μυστικό τους, τη μεγάλη απόφαση που είχαν πάρει το περασμένο βράδυ, ύστερα από πρόταση και έντονη επιμονή του λιονταρόψυχου Κρητικού παπα-Λευτέρη Νουφράκη. Να βγουν δηλαδή στην πόλη και να λειτουργήσουν στην Αγιά-Σοφιά.
Όλοι τους ήταν διστακτικοί, όταν άκουσαν τον παπα-Λευτέρη να τους προτείνει το μεγάλο εγχείρημα. Ήξεραν ότι τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα.
Η Αγιά-Σοφιά, ήταν ακόμη τζαμί, σίγουρα κάποιοι φύλακες θα ήταν εκεί, κάποιοι άλλοι θα πήγαιναν για προσευχή, δεν ήταν δύσκολο από τη μια στιγμή στην άλλη να γεμίσει η εκκλησία. Ύστερα ήταν και οι ανώτεροί τους που δεν θα έβλεπαν με καλό μάτι αυτή την ενέργεια, η οποία σίγουρα θα προκαλούσε θύελλα αντιδράσεων από τους «συμμάχους» για την «προκλητικότητά» της.
Ίσως μάλιστα να δημιουργείτο και διπλωματικό επεισόδιο που θα έφερνε σε δύσκολη θέση την ελληνική κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο. Όμως ο παπα-Λευτέρης έχει πάρει την απόφασή του, ήταν αποφασιστικός και κατηγορηματικός.
– Αν δεν έρθετε εσείς, θα πάω μοναχός μου! Μόνο ένα ψάλτη θέλω. Εσύ, Κωνσταντίνε (Λιαρομάτη), θα μου κάνεις τον ψάλτη;
– Εντάξει, παππούλη, του απάντησε ο Ταγματάρχης, που πήρε και αυτός την ίδια απόφαση, κι όλα πια είχαν μπει στο δρόμο τους.
Τελικά, μαζί τους πήγαν και οι άλλοι.

Το πλοίο που μετέφερε τη Μεραρχία είχε αγκυροβολήσει στ’ ανοιχτά, γι αυτό επιβιβάστηκαν σε μια βάρκα στην οποία κωπηλατούσε ένας Ρωμιός της Πόλης και σε λίγο αποβιβάστηκαν στην προκυμαία. Ο Κοσμάς, ο ντόπιος βαρκάρης, έδεσε τη βάρκα και τους οδήγησε από τον συντομότερο δρόμο στην Αγια-Σοφιά. Η πόρτα ήταν ανοιχτή λες και τους περίμενε.
Ο Τούρκος φύλακας κάτι πήγε να πει στη γλώσσα του, όμως τον καθήλωσε στη θέση του και τον άφησε άφωνο ένα άγριο κι αποφασιστικό βλέμμα του ταξίαρχου Φραντζή. Όλοι μπήκαν μέσα σε ευλάβεια και προχώρησαν κάνοντας το σταυρό τους. Ο παπα-Λευτέρης ψιθύρισε με μεγάλη συγκίνηση: «Εισελεύσομαι εις τον οίκον σου, προσκυνήσω προς Ναόν Αγίον σου εν φόβω.».
Προχωρεί γρήγορα, δεν χρονοτριβεί. Εντοπίζει το χώρο στον οποίο βρισκόταν το Ιερό και η Αγία Τράπεζα. Βρίσκει ένα τραπεζάκι, το τοποθετεί σ’ αυτή τη θέση, ανοίγει την τσάντα του, βγάζει όλα τα απαραίτητα για τη Θεία Λειτουργία, βάζει το πετραχήλι του και αρχίζει.
– Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.
– Αμήν, αποκρίνεται ο ταγματάρχης Λιαρομάτης και η θεία λειτουργία στην Αγιά-Σοφιά έχει αρχίσει. Οι αξιωματικοί μοιάζουν να τα ‘χουν χαμένα, όλα έγιναν τόσο ξαφνικά και φαίνονται απίστευτα.
Η Θεία Λειτουργία προχωρεί κανονικά. Η Αγια-Σοφιά ύστερα από 466 ολόκληρα χρόνια ξαναλειτουργείται! Ο παπα-Λευτέρης συνεχίζει. Όλα γίνονται ιεροπρεπώς, σύμφωνα με το τυπικό της Εκκλησίας. Ακούγονται τα «Ειρηνικά», το «Κύριε ελέησον», «ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού.», που γράφτηκε από τον ίδιο τον Ιουστινιανό με την προσταγή και την φροντίδα του οποίου χτίστηκε και η Αγιά-Σοφιά. Ακολουθεί η «Μικρή Είσοδος», το «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ.», ο «Απόστολος» από τον ταξίαρχο Φραντζή και το «Ευαγγελικό Ανάγνωσμα» από τον παπα-Λευτέρη. Χρέη νεωκόρου εκτελεί ο υπολοχαγός Νικολάου.
Στο μεταξύ η Αγιά-Σοφιά αρχίζει να γεμίζει με Τούρκους. Ο παπα-Νουφράκης δεν πτοείται και συνεχίζει. Οι άλλοι κοιτάζουν σαστισμένοι πότε τον ατρόμητο παπά και πότε τους Τούρκους που μέχρι εκείνη τη στιγμή παρακολουθούν σιωπηλοί μη μπορώντας ίσως να πιστέψουν στα μάτια τους, γιατί αυτό που γινόταν εκείνη την ώρα μέσα στην Αγια-Σοφιά, ήταν πραγματικά κάτι το απίστευτο.
Μετά το «Ευαγγέλιο» ακολουθεί το «Χερουβικό» από τον ταγματάρχη Λιαρομάτη, ενώ ο παπα-Λευτέρης τοποθετεί το αντιμήνσιο πάνω στο τραπεζάκι, για να κάνει την «Προσκομιδή». Οι Τούρκοι συνεχώς πληθαίνουν. Οι ώρες είναι δύσκολες, αλλά και ανεπανάληπτες, επικές. Ο παπα-Νουφράκης συνεχίζει. Βγάζει από την τσάντα ένα μικρό «Άγιο Ποτήριο», ένα δισκάριο, ένα μαχαιράκι, ένα μικρό πρόσφορο κι ένα μικρό μπουκαλάκι με νάμα.
Με ιερή συγκίνηση και κατάνυξη κάνει την προσκομιδή, ενώ ο Λιαρομάτης συνεχίζει να ψάλει το «Χερουβικό». Όταν ολοκλήρωσε την «Προσκομιδή», στρέφεται στον υπολοχαγό Νικολάου, του λέει ν’ ανάψει το κερί για να ακολουθήσει η «Μεγάλη Είσοδος». Ο νεαρός υπολοχαγός προχωρεί μπροστά με το αναμμένο κερί και ακολουθεί ο παπάς βροντοφωνάζοντας: «Πάααντων ημών μνησθείη Κύριος ο Θεός.».
Στη συνέχεια ακολουθούν οι «Αιτήσεις» και το «Πιστεύω», το οποίο είπε ο Φραντζής. Στο μεταξύ η Αγια-Σοφιά, έχει γεμίσει με Τούρκους κι ανάμεσά τους υπάρχουν και πολλοί Έλληνες της Πόλης, που βρέθηκαν εκεί αυτή την ώρα και παρακολουθούν με συγκίνηση τη λειτουργία, χωρίς να τολμούν να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματά τους «δια τον φόβον των Ιουδαίων», δηλαδή των Τούρκων.

Μόνο κάποιες στιγμές δεν μπορούν να συγκρατήσουν τα δάκρυα που τρέχουν από τα μάτια τους και για να μην προδοθούν φροντίζουν και τα σκουπίζουν πριν γίνουν «πύρινο» ποτάμι και τότε ποιός θα μπορούσε να τα συγκρατήσει.
Η Λειτουργία στο μεταξύ φτάνει στο ιερότερο σημείο της, την «Αναφορά». Ο παπα-Λευτέρης με πάλλουσα από τη συγκίνηση φωνή λέει: «Τα σα εκ των Σω, Σοι προσφέρομεν κατά πάντα και δια πάντα».
Όλοι οι αξιωματικοί γονατίζουν και η φωνή του ταγματάρχη Λιαρομάτη ακούγεται να ψέλνει το «Σε υμνούμεν, Σε ευλογούμεν, Σοι ευχαριστούμεν Κύριε και δεόμεθά Σου ο Θεός ημών».
Σε λίγη ώρα η αναίμακτη θυσία του κυρίου μας έχει τελειώσει στην Αγια-Σοφιά, ύστερα από 466 ολόκληρα χρόνια! Ακολουθεί το «Άξιον Εστί», το «Πάτερ ημών», το «Μετά φόβου Θεού πίστεως και αγάπης προσέλθετε» και όλοι οι αξιωματικοί πλησιάζουν και κοινωνούν τα «Άχραντα Μυστήρια».
Ο παπά-Λευτέρης λέει γρήγορα τις ευχές και ενώ ο Λιαρομάτης ψέλνει το «Ειη το όνομα Κυρίου ευλογημένον.» καταλύει το υπόλοιπον της Θείας Κοινωνίας και απευθυνόμενος στον υπολοχαγό Νικολάου του λέει: «Μάζεψέ τα γρήγορα όλα και βάλ’ τα μέσα στην τσάντα». Ύστερα κάνει την «Απόλυση».
Η Θεία Λειτουργία στην Αγιά-Σοφιά, έχει ολοκληρωθεί. Ένα όνειρο δεκάδων γενεών Ελλήνων έχει γίνει πραγματικότητα. Ο παπα-Νουφράκης και οι τέσσερις αξιωματικοί είναι έτοιμοι να αποχωρήσουν και να επιστρέψουν στο πλοίο. Η Εκκλησία όμως είναι γεμάτη Τούρκους, οι οποίοι έχουν αρχίσει να γίνονται άγριοι, επιθετικοί συνειδητοποιώντας τι ακριβώς είχε συμβεί.
Η ζωή τους κινδυνεύει άμεσα. Όμως δε διστάζουν, πλησιάζει ο ένας τον άλλο, γίνονται «ένα σώμα», μια γροθιά και προχωρούν προς την έξοδο.
Οι Τούρκοι είναι έτοιμοι να τους επιτεθούν, όταν ένας Τούρκος αξιωματούχος παρουσιάζεται με την ακολουθία του και τους λέει: «Ντουρούν χέμεν..»
(Αφήστε τους να περάσουν). Το είπε με μίσος. Θα ήθελε να βάψει τα χέρια του στο αίμα τους, όμως εκείνη τη στιγμή έτσι έπρεπε να γίνει, αυτό επέβαλαν τα συμφέροντα της πατρίδας του, δεν ήταν χρήσιμο γι αυτούς να σκοτώσουν τώρα πέντε Ρωμιούς αξιωματικούς μέσα στην Αγιά-Σοφιά.
Δεν ξεχνά ότι στ’ ανοιχτά της Πόλης βρίσκονται δύο ετοιμοπόλεμες ελληνικές Μεραρχίες κι ακόμη ότι η Κωνσταντινούπολη βρίσκεται ουσιαστικά υπό την επικυριαρχία των νικητών του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου στους οποίους βέβαια δεν συμπεριλαμβάνονται οι Τούρκοι.
Στο άκουσμα αυτών των λόγων οι Τούρκοι υποχωρούν.

Ο παπα-Νουφράκης και οι άλλοι αξιωματικοί βγαίνουν από την Αγια-Σοφιά και κατευθυνόμενοι προς την προκυμαία, όπου τους περιμένει η βάρκα. Ένας μεγαλόσωμος Τούρκος τους ακολουθεί, σηκώνει ένα ξύλο και ορμά για να χτυπήσει τον παπα-Νουφράκη. Διαισθάνεται, ξέρει ότι αυτός ο παπάς είναι ο εμπνευστής, ο δημιουργός αυτού του γεγονότος.
Ο ηρωικός παπάς σκύβει για να προφυλαχθεί, αλλά ο Τούρκος καταφέρνει και τον χτυπά στον ώμο. Λυγίζει το σώμα του από τον αβάσταχτο πόνο, όμως μαζεύει τις δυνάμεις του, ανασηκώνεται και συνεχίζει να προχωρεί.
Στο μεταξύ ο ταγματάρχης Λιαρομάτης και ο λοχαγός Σταματίου αφοπλίζουν τον Τούρκο, που είναι έτοιμος για να δώσει το πιο δυνατό κι ίσως το τελειωτικό χτύπημα στον παπά. Ήδη, πλησιάζουν στη βάρκα. Μπαίνουν όλοι μέσα.
Ο Κοσμάς μαζεύει τα σχοινιά και αρχίζει γρήγορα να κωπηλατεί. Σε λίγο βρίσκονται πάνω στο ελληνικό πολεμικό πλοίο ασφαλείς και θριαμβευτές.
Ακολούθησε διπλωματικό επεισόδιο και οι «σύμμαχοι» διαμαρτυρήθηκαν έντονα στον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο, ο οποίος αναγκάστηκε να επιπλήξει τον παπα-Λευτέρη Νουφράκη. Όμως κρυφά επικοινώνησε μαζί του και επαίνεσε και συνεχάρη τον πατριώτη ιερέα, που «έστω και για λίγη ώρα ζωντάνεψε μέσα στην Αγια-Σοφιά τα πιο ιερά όνειρα του Έθνους μας».
Αυτό ήταν σε γενικές γραμμές το ιστορικό της Θείας Λειτουργίας που έγινε ύστερα από 446 χρόνια στην Αγια-Σοφιά από τον ηρωικό παπα-Λευτέρη Νουφράκη.Σήμερα δεν υπάρχει καμία προτομή του στο χωριό του, στην πόλη του Ρεθύμνου, στον περίβολο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης ή σε κάποια πλατεία της πρωτεύουσας της Ελλάδας. Κανένας δρόμος, έστω και ο πιο ασήμαντος, δε φέρει το όνομά του. Καμία αναφορά δε γίνεται στη ζωή και στη δράση του στα πλαίσια της τοπικής ή της εθνικής μας ιστορίας.
Τίποτε απ’ όλα δεν έχει γίνει! Όχι γι αυτόν. Αυτός το χρέος του το έκαμε χωρίς να αποβλέπει σε κανενός είδους ανταπόδοση. Αλλά για μας, για μας που έχουμε ανάγκη από τέτοια ηρωικά πρότυπα, από ισχυρά στηρίγματα, για να, μπορέσουμε να κρατήσουμε και να διασώσουμε ό,τι είναι δυνατόν από την ταυτότητά μας, από τα ιδανικά του γένους μας, από την ίδια την ψυχή μας.
ΠΗΓΗ: www.pentapostagma.gr
 https://true.gr/lefteris-noufrakis-o-kritikos-papas-pou-tolmise-na-litourgisi-stin-agia-sofia-466-chronia-meta-tin-alosi/

Η ανάσταση των Ρόδων

http://www.news247.gr/koinonia/aytos-o-epitafios-stin-kriti-einai-o-pio-idiaiteros.6599289.amp.html

Οι Αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν ότι ο Χριστός θα έρθει στη Γη

Οι Αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν ότι ο Χριστός θα έρθει στη Γη- Τα κείμενα που το αποδεικνύουν…

Ελλάδα, Θρησκεία, Με Νόημα

Έχουν διασωθεί αρχαία κείμενα που το αποδεικνύουν…

Στην Πολιτεία του Πλάτωνα (B, V , 362) – βιβλίο που όλοι το αποδέχονται – περιέχεται μία προφητεία ισάξια μ’ αυτές των προφητών της Παλαιάς Διαθήκης:

«Θα απογυμνωθεί απ’ όλα εκτός της δικαιοσύνης, διότι φτιάχτηκε αντίθετος στην ως τότε συμπεριφορά. Χωρίς να αδικήσει κανέναν θα δυσφημισθεί πολύ ως άδικος ώστε να βασανισθεί για την δικαιοσύνη και θα γεμίσει με δάκρυα εξαιτίας της κακοδοξίας αλλά θα μείνει αμετακίνητος μέχρι θανάτου και ενώ θα είναι δίκαιος θα θεωρείτε άδικος για όλη του τη ζωή. Έχοντας τέτοιες διαθέσεις ο δίκαιος θα μαστιγωθεί, θα στρεβλωθεί, θα δεθεί, θα ανάψουν τα μάτια του και στα τελευταία του αφού πάθει κάθε κακό θα καρφωθεί πάνω σε πάσσαλο, και να ξέρεις ότι δεν είναι δίκαιο αλλά αφού έτσι το θέλει ας γίνει».

Στο έργο Προμηθεύς Δεσμώτης του Αισχύλου, ο Προμηθέας όντας φυλακισμένος στον Καύκασο προλέγει ότι ο λυτρωτής του θα γεννηθεί από την παρθένο Ιώ και τον Θεό (στ.772, 834, 848) θα είναι δηλαδή υιός Θεού και υιός Παρθένου. Αυτός ο Θεάνθρωπος θα καταλύσει την εξουσία των παλαιών θεών και θα αφανίσει αυτούς και την δύναμή τους (908,920).

Ο Ερμής τότε σταλμένος από τον Δία προαναγγέλλει στον Προμηθέα τα εξής: «Τοιούδαι μόχθου τέρμα μη τί προσδόκα πριν αν θεός τις διάδοχος των σων πόνων φανή, θελήση τ’ είς αναύγητον μολείν ‘Άιδην, κνέφαια τ’ άμφί Ταρτάρου βάθη» μετάφραση «μην περιμένεις να λυτρωθείς από τους πόνους προτού θεός πάρει τα πάθια τα δικά σου πάνω του και με τη θέλησή του κατέβει στον ‘Άδη τον ανήλιαγο, στους άφεγγους του Ταρτάρου βυθούς» (στ. 1041-1043). Ο Σωκράτης στην απολογία του αναφέρει τα ακόλουθα: «Θα μείνετε κοιμισμένοι σε όλη σας τη ζωή εάν δεν σας λυπηθεί ο Θεός να

σας στείλει κάποιον άλλον» (Πλάτωνος, Απολογία Σωκράτους 18{31α}). Στο Άγιον Όρος υπάρχουν χειρόγραφα που διασώζουν προφητείες της Σίβυλλας –της ιέρειας του Απόλλωνα– για την έλευση του Χριστού π.χ σε χειρόγραφο με την ονομασία «Υπόμνημα εις τον Άγιον Απόστολον Φίλιππον» πού φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Δοχειαρείου αναφέρονται τα εξής: «Ύστερα από πολύ καιρό θα φθάσει κάποιος εις αυτήν την πολυδιηρημένην γη και θα γεννηθεί με σάρκαν αμόλυντον. Με ανεξάντλητα όρια ώς Θεότητα θα λυτρώσει τον άνθρωπον από την φθοράν των ανίατων παθών. Και θα τον φθονήσει άπιστος λαός και θα κρεμασθεί ψηλά ώς κατάδικος εις θάνατον.

Όλα αυτά θα τα υποφέρει με πραότητα». Στο ίδιο χειρόγραφο αναφέρεται μία ανατριχιαστική προφητεία για την θεανθρώπινη φύση του Χριστού, για το εκούσιον πάθος Του, αλλά και για την Ανάστασή Του: «Ένας ουράνιος με πιέζει ισχυρά, ό οποίος είναι φως τριλαμπές. Αυτός είναι ο παθών Θεός, χωρίς να πάθει τίποτε ή Θεότης Του, διότι είναι συγχρόνως θνητός και αθάνατος. Αυτός είναι συγχρόνως Θεός και άνθρωπος, που υποφέρει από τους θνητούς τά πάντα, δηλαδή τον σταυρό, την ύβριν, την ταφή. Αυτός κάποτε από τα μάτια του έχυσε δάκρυα θερμά. Αυτός πέντε χιλιάδες χόρτασε με πέντε άρτους, κάτι που ήθελε δύναμη θεϊκή. Ο Χριστός είναι ο δικός μου Θεός, ο οποίος εσταυρώθη εις το ξύλον, ο οποίος εξέπνευσεν, ο οποίος εκ του τάφου ανήλθεν εις τον ουρανόν». Οι παραπάνω προφητείες αναφέρονται και σε άλλα χειρόγραφα πού βρίσκονται σε άλλες Μονές του Αγίου Όρους η αλλού(π.χ Μονή Σινά). Παρατίθενται ακόμη σε σύγχρονο βιβλίο, στον Μέγα Συναξαριστή της Ορθοδόξου Εκκλησίας του Αρχιμανδρίτη Βίκτωρος Ματθαίου. Και γι’ αυτούς που ίσως αμφισβητήσουν ότι τα παραπάνω ειπώθηκαν πράγματι από την Σίβυλλα και ισχυριστούν ότι είναι επινοήσεις κάποιον Χριστιανών Μοναχών, αρκεί το εξής αδιαμφισβήτητο γεγονός.

Από διάφορες πηγές έχει διασταυρωθεί πώς τις προφητείες αυτές αλλά και άλλες –είτε της Σίβυλλας είτε άλλων σοφών Ελλήνων- χρησιμοποίησε η Αγία Αικατερίνη. Συγκεκριμένα, το 305 η Αγία Αικατερίνη η Αλεξανδρινή έλεγχε τον αυτοκράτορα Μαξιμίνο για την ειδωλολατρική του πολιτική. Ό τελευταίος συγκέντρωσε τότε τους σοφότερους ειδωλολάτρες της αυτοκρατορίας για να την μεταπείσουν και να την κάνουν παγανίστρια. Στο διάλογο που ακολούθησε, αυτή η πάνσοφη και σπουδαγμένη στην Ελληνική παιδεία γυναίκα στην προσπάθειά της να αποδείξει ότι ο Χριστός είναι ο μοναδικός Θεός ανέφερε – μεταξύ άλλων – και τις προφητείες της Σίβυλλας. Και για να προληφθεί η κάθε απερίσκεπτη “σκέψη”, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να έπλασε αυτές τις προφητείες η ίδια η Αγία για τους εξής βασικότατους λόγους:

Δεν θα μπορούσε να πει ένα τόσο μεγάλο ψέμα σχετικά με την ιέρεια του Απόλλωνα μπροστά στους σοφότερους εκπροσώπους της αρχαίας θρησκείας, διότι αμέσως όλοι θα διαπίστωναν το ψέμα της. Όμως, όχι μόνο δεν την κατηγόρησε κανείς για αναλήθειες, αλλά αντιθέτως οι σοφοί ειδωλολάτρες παραδέχτηκαν την λεκτική τους ήττα και όλοι αμέσως ασπάστηκαν με τη θέληση τους τον Χριστιανισμό με αποτέλεσμα ο αυτοκράτορας να τους θανατώσει. Κανείς δεν μπορεί λοιπόν να αμφισβητήσει την αδιάσειστη αλήθεια ότι τα προφητικά αυτά λόγια βγήκαν από το στόμα της Σίβυλλας. Σε άλλο χειρόγραφο που βρίσκεται στην Αγιορείτικη Μονή Διονυσίου, αναφέρεται μια άλλη προφητεία της Σίβυλλας: «Σας προφητεύω έναν τρισυπόστατο Θεό στα ύψη εκτεινόμενο του οποίου ο αιώνιος Λόγος σε ανυποψίαστο κόρη θα κυοφορηθεί, όπως ακριβώς το φέρον φωτιά τόξο, το μέσον του κόσμου διαπερνώντας. Όλο τον κόσμο αφού επαναφέρει στην ζωή, και στον Πατέρα θα τον προσφέρει σαν δώρο. Μαρία θα είναι το όνομα αυτής».

Βλέπουμε λοιπόν ότι η Θεία Πρόνοια μέσω του “σπερματικού λόγου” (όπως τον ονόμασαν οι Πατέρες της Εκκλησίας) φώτισε κάποιους Έλληνες της Αρχαιότητας και έτσι άφησαν εκατοντάδες χρόνια πρίν τον Χριστό προφητείες για την έλευσή Του. Και άλλοι αρχαίοι λαοί έδωσαν τέτοιες προφητείες χωρίς να πλησιάζουν σε καμία περίπτωση την ακριβολογία των προφητειών της Παλαιάς Διαθήκης περιοριζόμενες αποκλειστικά και μόνο στην αναφορά για τον ερχομό κάποιου Σωτήρα πού θα λυτρώσει τον κόσμο.

Οι προφητείες όμως των αρχαίων Ελλήνων δίνουν λεπτομερέστατα στοιχεία για τον Χριστό (γέννηση Του από την Παρθένο Μαρία, θεανθρώπινη φύση Του, θαύματα Του, Σταύρωση, Κάθοδος στον Άδη και Ανάσταση Του, τρείς υποστάσεις του Θεού). Έτσι, πολλές απ’ αυτές καθίστανται ισάξιες με τις προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης, ενώ κάποιες άλλες τις ξεπερνούν κιόλας. Αυτό ακριβώς αναγνωρίζει και ο μεγάλος μας εκκλησιαστικός συγγραφέας Κλήμης ο Αλεξανδρεύς (2ος αιώνας μ.Χ), ο οποίος στο έργο του Στρωματείς (5,13) δηλώνει απερίφραστα: «Ούκ οίμαι υπό Ελλήνων σαφέστερον προσμαρτυρήσεσθαι τόν Σωτήρα ημών» δηλαδή «δεν είναι δυνατόν, νομίζω, να προαναγγελθεί σαφέστερα από τους Έλληνες ό Σωτήρας μας». Βλέπουμε λοιπόν ότι οι σοφοί Έλληνες της αρχαιότητας όχι μόνο πίστευαν σε ένα Θεό αλλά μίλησαν κιόλας για την τριαδικότητα Του, για την διττή φύση του Χριστού, για την Σταύρωση και την Ανάστασή Του, όπως αναφέρει το ekklisiaonline.

Προσπαθούσαν να αποδεσμευτούν από τη δυναστεία των θεών και να πλησιάσουν τον ένα και αληθινό Θεό. Αποδεικνύεται πως περίμεναν καρτερικά την έλευση του Χριστού για αιώνες. Γι’ αυτό και όταν έγινε η συνάντηση Χριστού και Ελλήνων, ο Χριστός είπε: «Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο Υιός του Ανθρώπου» (Κατά Ιωάννην -12,23) δηλαδή «έφτασε ή ώρα να δοξαστεί ο Υιός του Ανθρώπου (=ο Χριστός)». Και έτσι έγινε…

 http://mimoupeisgr.blogspot.gr/2017/04/blog-post_78.html?m=1

Οι ευχές του παπα Νικόλα...

Αγαπητές συμμαθήτριες,
& αγαπητοί συμμαθητές
καλή σας ημέρα,
και καλό Σαββατοκύριακο!

Με την πρωινή βροχή να μας κατακλύζει από παντού
θυμήθηκα πριν δυο Κυριακές,
όταν ο δάσκαλός μας, ο παπα Νικόλας έκανε, για πρώτη φορά, μιαν ευχή,
στο τέλος της οπισθαμβώνου ευχής, περί «όμβρων»,
για να βρέξει δηλαδή.
Την απόγευμα της επαύριον της Κυριακής, εκείνης, Δευτέρας,
πράγματι έβρεξε!
όπως έβρεξε, αν θυμούμαι καλά,
και την μεθεπόμενη της Δευτέρας, Τετάρτη.
Την προηγούμενη Κυριακή επανέλαβε την ευχή αυτή,
και πάλι έβρεξε!
Το πρωί, πριν τη Θεία Λειτουργία της Κυριακής εκείνης,
τον είχα παρακαλέσει να κάνει μιαν ευχή για αποφυγή πολέμου,
ομολογώντας του και την προσωπική μου αγωνία:
ο μικρός μου γιός υπηρετεί στην Κύπρο,
στην πρώτη γραμμή δηλαδή (χωρίς μετόπισθεν!),
ενώ και ο μεγάλος μου γιός
είναι μόνιμος κάτοικος της μαρτυρικής Μεγαλονήσου.
Και πράγματι! έκανε, στο τέλος, και πάλι, της οπισθαμβώνου ευχής,
μιαν ευχή περί των κυκλούντων ημάς εχθρών,
και για αποφυγή πολέμου.
Ο Θεός να δώσει να μην ανοίξει την πόρτα του τρελοκομείου,
ο σχιζοφρενής και πολεμοχαρής γείτονάς και κακός οιωνός μας,
ο οποίος δεν έχει διστάσει να αιματοκυλίσει και να διχάσει
ακόμη και τον ίδιο τον λαό του:
το αιματηρό πραξικόπημα στην Τουρκία έγινε -όπως όλα δείχνουν-
με σκηνοθεσία του ίδιου,
με σκοπό να αλλάξει το σύνταγμα
και να συγκεντρώσει επάνω του όλες τις εξουσίες,
πράγμα που επέτυχε!
Ήδη οι πρώτες βάρκες
με Τούρκους πολίτες καταδιωκόμενους από το καθεστώς Ερντογάν,
καταφθάνουν στα νησιά μας,
ενώ στον Έβρο μια βάρκα ανετράπη
με αποτέλεσμα -οποία φρίκη!-
να πνιγούν μια δασκάλα με τα δυό της παιδιά!
Αλλ’ ας επανέλθουμε:
Όλα αυτά μου έφεραν στον νου την απαγωγή Λεμπιδάκη.
Πέρυσι, στις 31 Μαρτίου, κάποιοι παλιάνθρωποι
συνέλαβαν όμηρο τον συμπολίτη μας αυτόν.
Την επόμενη Κυριακή, ο παπα Νικόλας έκανε μιαν ευχή,
μαζί με την «Υπέρ αναρρήσεως των αιχμαλώτων»,
την «Υπέρ απελευθερώσεως του ομήρου Μιχαήλ.»
Την είπε άλλες μια-δυο Κυριακές, και μετά δεν την ξαναείπε.
Ο καιρός περνούσε,
οι ημέρες και οι μήνες της αγωνίας πλήθαιναν και, ξαφνικά,
ο παπα Νικόλας ξαναείπε, στη Θεία Λειτουργία και πάλι, την ίδια ευχή.
«Υπέρ απελευθερώσεως του ομήρου Μιχαήλ.»
Παραξενεύτηκα.
Πού το θυμήθηκε; σκέφτηκα, πολύ κακώς βέβαια.
Και ω του θαύματος!
την αμέσως επομένη εκείνης της Κυριακής,
Δευτέρα 2 Οκτωβρίου 2017,
ο Λεμπιδάκης, πράγματι, απελευθερώθηκε!
Από Θεού ευλογημένος ο παπα Νικόλας;
κάτι παραπάνω θα έλεγα!

Γιατί λέμε 《εκοιμήθη》 όταν πεθάνει ένας Ορθόδοξος Χριστιανός

Σύμφωνα με τα δόγματα της Ορθοδοξίας, αγαπητή Πετρή Σαλπέα,
οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί δεν πεθαίνουν,
αλλά κοιμούνται περιμένοντας τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου.
Οι γονείς μου ποτέ δεν έλεγαν αυτός πέθανε, λέγανε κοιμήθηκε.
Για όσους λοιδορούν, καλό θα ήταν να μας εξηγήσουν πως, π.χ.,
στους κοιμηθέντες μοναχούς δεν επέρχεται η νεκρική ακαμψία
αμέσως μετά την κοίμησή τους, όπως συμβαίνει με τους άλλους ανθρώπους,
ή τι είναι τα φιδάκια της Κεφαλλονιάς,
πως οι Αναστενάρηδες δεν καίγονται πατώντας σε αναμμένα κάρβουνα,
ή γιατί δεν μουχλιάζει  το Σώμα του Χριστού
που εμβαπτίζει κάθε χρόνο τη Μ. Πέμπτη ο ιερέας στο Αίμα Χριστού,
και διατηρείται ένα ολόκληρο χρόνο 《αλώβητο》 (απλά ξεραίνεται),
επάνω στην Αγία Τράπεζα (σε ένα εκκλησάκι που είναι στο πίσω μέρος της),
για να είναι δυνατή η κοινωνία των ετοιμοθανάτων.
Εύκολο να λοιδορεί κανείς, αδύνατο να εξηγεί...

Του Άη Γιώργη του Μεθυστή

Σήμερα είναι του Άη Γιώργη του Μεθυστή, κατά την εκκλησία εορτάζεται η ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου. Για την επιλογή των ημερομηνιών που εορτάζεται ο Άγιος Γεώργιος (23 Απριλίου και 3 Νοεμβρίου) καθοριστικό λόγο κατά τη γνώμη μου έπαιξε η λαϊκή αντίληψη για τον Άγιο. Κάποτε δημοσίευσα ένα κείμενο με αυτό το θέμα και επετειακά σας το μεταφέρω συνοπτικά. Ενώ αρχικά κυριαρχούσε η απεικόνιση του Αγίου «κατ’ ενώπιον», σταδιακά επικράτησε ο τύπος του έφιππου Αγίου που σκοτώνει τον δράκο. Οι προσεκτικότεροι θυμούνται και μια κόρη στο βάθος (σε λίγες εξαιρέσεις η κόρη κάθεται στα καπούλια του αλόγου του Αγίου) και μια λίμνη ή τέλος πάντων παρουσία ύδατος δίπλα στο δράκο. Η εικόνα μεταφέρει το αφηγηματικό δημοτικό τραγούδι (παραλογή) του Αγίου Γεωργίου το οποίο αναφέρεται σε έναν δράκο που εμπόδιζε την ύδρευση μιας πόλης και τον οποίο δράκο ο Άγιος σκότωσε, λυτρώνοντάς την από την ξηρασία. Το τραγούδι κατά τους μελετητές έχει καταγωγή από την Μικρά Ασία. Πιστεύω, λοιπόν, ότι οι ημερομηνίες συμπίπτουν με την έναρξη (3 Νοεμβρίου) και τη λήξη (23 Απριλίου) των βροχοπτώσεων και ο δράκος προσωποποιεί ακριβώς αυτές τις περιόδους. Αν μπορεί να συνδεθεί ή όχι με την εμφάνιση του Σείριου και επομένως να αναζητηθούν βαθύτερες ρίζες, είναι θέμα άλλης συζήτησης.
Το τραγούδι του Αγίου Γεωργίου (μια από τις πολλές παραλλαγές)
Άη μου Γιώργη, αφέντη μου κι αφεντοκαβαλάρη,
αρματωμένος με σπαθί και με χρυσό κοντάρι·
άγγελος είσαι στη θωριά κι άγγελος στη νεότη·
παρακαλώ σε αφέντη μου αγγελοστρατιώτη,
παρακαλώ σε σώσε μας 'πό Δράκοντα μεγάλο,
’π’ ά δε ντού ’πηαίναν άθρωπο κάθε πρωΐ και ώρα,
σταλιά νερό δεν ήφηνε να κατεβή στη Χώρα,
Τα μπουλεθιά ερίχνανε κι ότινος θέλ’ ας πέσει,
ήπεμπε το παιδάκι ντου τού Δράκοντα πεσκέσι.
κι ο μπουλετής εξέπεσε εις τη βασιλοπούλλα,
απού την είχ’ η μάνα τζη μοναχορηγοπούλλα.
Κι ο βασιλιάς ως τ’ άκουσε, τούτο το λόγον είπε:
-Το βιός μου όλο πάρετε και το παιδί μου αφήτε.
Εκεί σπαθιά συρθήκανε, μαχαίρι’ ακονισμένα:
- Γή δώσ’ μας το παιδάκι σου, γή παίρνομε κι εσένα.
- Στολίστε το παιδάκι μου και κάμετέ το νύφη
κι αμέτε το στο Δράκοντα, πεσκέσι να δειπνήσει.
Πιάνουν ντη και στολίζουν ντη ’πο το ταχύ ως το βράδυ
με δαχτυλίδια ολόχρυσα και με μαργαριτάρι·
και παίρνου ντην οι βάγιες τση να πά’ να σεργιανίσει
και πάνε και τη δένουνε στού λιονταριού τη βρύση·
Στα μάρμαρα τού πηγαϊδιού ρίξαν την αλυσίδα
κι εκειά την κατεβάσανε, άμοιρη κορασίδα!
Κι ο Άη Γιώργης τό ’μαθε και τρέχει να τη σώσει
κι από το άγριο θεριό να τήνε ’λευτερώσει·
καβαλικεύγει τ’ άλογο και το αντιποδίζει,
στο μάγουλο τού πηγαϊδιού πηγαίνει και καθίζει.
- Μην το φοβάσαι το θεριό κι εγώ δα το ’ποθάνω,
άφησε ν’ αποκοιμηθώ στα γόνατά σου απάνω·
- Πήγαινε, νέε, πήγαινε, πήγαινε στο χωριό σου
να μην σε φάει το θεριό κι εσέ και τ’ άλογο σου.
-Στα γόνατα σου, λυγερή, θέλω να με ψειρίσεις
και σα’ θ’ ακούσεις το θεριό, γιαμιάς να μου μιλήσεις.
Μέσα που τον εψείριζε περνά ‘να μ-περιστέρι
κι εβάστα Τίμιο Σταυρό εις το δεξό ντου χέρι.
Και αναμεσώς εις το Σταυρό ήγραφε Άη-Γιώργης
κι απού πιστεύγει στ’ όνομα ποτές δεν τελειώνει.
Και το θεργιό κατέβαινε κι εσούντονε τα όρη
και η κόρη από το φόβο τζη εφώνιαζ’ Άη-Γιώργη.
-Κόρη, που το βρες τ’ όνομα, ποιος σου ‘δωσε τη χάρη;
-Μέσα ‘κειά που σε ψείριζα, πέρασε περιστέρι
κι εκράθειενΤίμιο Σταυρό εις το δεξό ντου χέρι.
Εστάθηκε ανατολικά και κάνει το σταυρό ντου
και πέζει ντου μνια μαχαιριά και κόβγει το λαιμό ντου.
Και ξαναπάιζει ντου άλλη μια και τρώει ντη στο στόμα
κι αμέσως τον εξάπλωσε χάμαι στσή γής το χώμα.
Με μια μπαμπακερή κλωστή πιστάγκωνα το δένει
τσή κορασίδας τό ’δωκε, μέσα στη Χώρα μπαίνει.
Όντε το κωλοσέρνανε στη χώρα τη μεγάλη,
ούλοι ‘ποσφαλιστήκανε, ούλοι μικροί, μεγάλοι.
Κι όντε το κωλοσέρνανε στση χώρας τα σοκάκια,
ούλοι ‘ποσφαλιστήκανε μέσα στα ντουκιανάκια.
-Πόσο μου δίνετε, παιδιά, ετούτηνε την ώρα,
να μη μολάρω το θεριό να καταπιεί τη χώρα;
-Πάρε, αφέντη, τα κλειδιά και πάρε και τη χώρα
και μη μολάρεις το θεργιό ετούτηνε την ώρα.
-Δε θέλω απού τσι χώρες σας, μήτ’ απού τα κλειδιά σας,
μονο για να πιστέψετε εσείς και τα παιδιά σας.
-Πάρε βασιλιά το τέκνο σου, λάβε το το παιδί σου
κι από τα φύλλα τση καρδιάς δώσε ντου την ευκή σου.
-Για πε’ μου, στρατιώτη μου, πώς λένε τ’ όνομά σου,
εγώ να κάμω χάρισμα μεγάλο τσ’ αφεδιάς σου.
-Γιώργης στρατιώτης λέγομαι, απ’ την Καππαδοκία·
σα θες να κάμης τάξιμο, χτίσε μιαν εκκλησία
και βάλε και ζωγράφισε Χριστό και Παναγία·
στη δεξιά ντου την πλευρά βάλ’ έναν καβαλλάρη,
αρματωμένο με σπαθί και με χρυσό κοντάρι
να μπαίνουν να τον προσκυνούν ούλοι μικροί μεγάλοι.
Ανάρτηση του φίλου Andreas Lenakakis.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ; ΜΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ με τον Μάνο Δανέζη

https://www.youtube.com/watch?v=Pq5-cV24QWA

Του Τιμίου & Ζωοποιού Σταυρού

Η Υψωσις εν Ουρανώ του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, από του εν τη κορυφή της Ιδης ναϊδίου και το ζήτημα του Κρητός”.....
(Παύλου Γ. Βλαστού, 1894)
Παραμόν’ ήτο του Σταυρού που βγήκα σε κορφάλι,
και νύχτα, χασοφεγγαρία, μ’ αστροφεγγιά μεγάλη.
Να ιδώ τον Τίμιο Σταυρό να τονε προσκυνήσω,
μια χάρη με ευλάβεια θέλω να του ζητήσω.

Από ένα γέροντ’ ασκητή άκουσα να διηγάται,
– Που ιδή Σταυρό στον Ουρανό καλότυχος λογάται.
– Στου Ψηλορείτη την κορφή όπου ν’ η εκκλησία,
από κει μέσα ξεκινά με τόση παρρησία.
Κι η νύχτα, ημέρα γίνεται τον Ουρανό αναδεύγει,
κι εις τσι Μαδάρες τω Σφακιώ πάει και βασιλεύγει.
“Ο,τι ζητήσεις, δίδει σου, κι όλα τα πάθη γειαίνει
και σαν αστέρι χύνεται, σαν αστραπή διαβαίνει”.
Παράκληση και προσευχή βγήκα κι εγώ να κάμω,
πλούτη και δόξες δε ζητώ, χαραίς μηδέ και γάμο.
Γιατί αυτά εις τη σκλαβιά ποτέ δεν ωφελούνε,
ξανάστροφα γυρίζουνε και βάσανα γεννούνε.
Κι απής εβγήκα στο βιγλί σ’ το δροσερό αεράκι,
καθίζω να ξεκουραστώ επάνω στο χαράκι.
Βοσκοί κι αρνάκια στα βουνά ήσαν ησυχασμένα.
τα ξωτικά κι οι πατασμοί στον άδη στροβλισμένα.
Πουλιά, κοτσύφια, πέρδικες στα δάση είχαν κοιτάξει
λαγοί κι αγρίμια του βουνού κι αυτά είχανε λουπάξει.
Σαν να ‘χαν προνοητικό αγρύπνουν μ’ ησυχία,
για να συγκλίνουν στο Σταυρό του κόσμου τα στοιχεία.
Δεξιά, ζερβά σωντήρουνε και χαμηλά κι απάνω,
κι η μοναξιά μ’ ετάραξε και το Σταυρό μου κάνω.
Τα φανταξά δεν σκιάζωμαι, τους ζωντανούς ντηρούμαι,
χωσιά των Τουρκοκρητικών, αυτή μόνο φοβούμαι.
– Μα ξάφνου βλέπω στην κορφή του Γεροψηλορείτη,
Σαν ήλιος ν’ αχτινοβολά και φέγγει ούλ η Κρήτη.
Θωρώ τη στρογγυλή κορφή όπου τ’ αστέρια φτάνει,
στο κκλησιδάκι του Σταυρού, Χρυσός Σταυρός εφάνει.
Ο κόσμος όλος έφεξε με του Σταυρού τη λάμψη,
τρομάσσω σαν αμαρτωλός μην τύχη και με κάψει.
Θαμπόνουνται τα μάθια μου, δηλειό, σταυροκοπιούμαι,
μικρόψυχος ευρέθηκα και σήμερο λυπούμαι!
Διαβαίνει τα ουράνια χαρά Θεού και δόξα,
μα ‘γω που λίγον έλειψε να καταπιώ τη γλώσσα,
Η δύναμή μου εκόπηκε, το θάρρος, λιγοστεύγει,
κι ο νους μ’ από την κεφαλή επέταξε και φεύγει.
– Γκαρδιώνωμαι κι αντρεύγωμαι, μ’ άργησα ο καημένος
μακριά στα όρη τω Σφακιώ ήτον απογερμένος.
– Σταυρέ μου!… μια παράκλησι, μια χάρη να μου δώσεις,
την Κρήτη από την Τουρκιά να την ελευθερώσεις.
Μα ο Σταυρός είχε διαβεί… Ποιος άξιος ως του χρόνου,
πατόκορφα τα μέλη μου ιδρώνουν και ξεδρώνουν.
Κι ετάχθηκα ξυπόλυτος εις την Κορφή ν’ ανέβω,
αν μ’ αξιώση ο Σταυρός κείνο που του γυρεύγω.
– Πενήντα χρόνοι πέρασαν!.. που κάθε χρόνο πάλι,
παραμονεύγω το Σταυρό και βγαίνω στο κορφάλι,
και κάθε χρόνο λέσι μου, πολλοί που τον θωρούνε,
μα κείνοι άλλα των αλλών!… και πρόσκαιρα ζητούνε!
– Για την πατρίδα δε ρωτούν, τα μάταια γυρεύγουν,
κι οι Τούρκοι, δέρνουν, τυραννούν, κρεμνούν και μακελεύγουν.
Πίστις, κι ελπίς, θάρρος κι αντρεία, απόφαση κι ομόνοια,
μ’ αυτά οι σκλάβοι διώχνουνε, τυράννους και δαιμόνια!”.
πηγή: Χανιώτικα Νέα