Ο ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΣ

Ο σκεπτόμενος, είδος εν ανεπαρκεία σήμερα, προσπαθεί να επιστρέψει και να επικοινωνήσει, με κείμενα παντός είδους (ποιητικά, λογοτεχνικά, και, γιατί όχι, πολιτικά) και ενδιαφέρουσες ειδήσεις. Στον σκεπτόμενο αρέσουν, επίσης, οι τέχνες της εικόνας. Άρα προκύπτει φωτογραφία, κινηματογράφος και βίντεο. Αυτά προς το παρόν, και ό,τι ήθελε προκύψει στο μέλλον! | Κωνσταντίνος Γ. Καζανάκης

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 6 Μαΐου 2022

Ιβίσκος Ταινία μικρού μήκους

https://drive.google.com/file/d/1L77RzqbkzDxc58-8uJhCsSUt-zoVjg_w/view?fbclid=IwAR3KZpXy-Y1d686pfHwcQY94y1fN6qL2kUPB_KmUxY_ffTwQEjGfzfC6CD0

Τρίτη 9 Ιουνίου 2020

"Παράσιτα" & "Joker" Του Κ. Γ. Καζανάκη

Γιατί όταν 'δώ στυγερές δολοφονίες, αίματα και άφθονο ανθρώπινο κρέας κατατάσσω μιά ταινία στην κατηγορία "Αμερικανιά"; Οι ταινίες αυτού του τύπου είναι που έχουν εκπαιδεύσει τους Αμερικάνους -και όχι μόνον-, στο "Νόμος είναι το πιστόλι μου", που ήταν, κάποτε, το υποκρυπτόμενο μότο και "ηθικόν" δίδαγμα των ανώδυνων(;) γουέστερν. Κάπως έτσι εκπαιδευμένο ένα Αμερικανάκι ορμά στο σχολείο του και καθαρίζει καμιά τριανταριά συμμαθητές του και τον καθηγητή του μαζί, για να ταυτιστεί με τον ήρωα που είδε στο πανί.

Στην Τέχνη η μαγκιά είναι το να αφήνεις υπονοούμενα κι όχι να δίνεις κάτι όπως είναι, ωμό, αυτό είναι αναπαράσταση. Θυμούμαι, τώρα, ένα πίνακα του σπουδαίου Ρεθύμνιου ζωγράφου, του Λευτέρη Κανακάκι, ο οποίος απεικόνιζε μιά καρέκλα που επάνω της ήταν αφημένα γυναικεία και ανδρικά ρούχα ανάκατα, και στο πάτωμα δυό ζευγάρια παπούτσια, ένα γυναικείο και ένα ανδρικό, βιαστικά ριγμένα. Τι υπαινιγμός για τον έρωτα, τι Τέχνη! Θα μπορούσε να μας έδειχνε το υπονοούμενο ζευγάρι ολόγυμνο επάνω σ' ένα κρεβάτι να κάνει έρωτα; μα και βέβαια, αλλά θα είχε χάσει τον στόχο του. Και ποιος ζωγράφος το έκανε ποτέ αυτό;

Για να επανέλθω στην ταινία -αν και έχει περάσει κάποιος καιρός και ξεχνώ λεπτομέρειες-, νομίζω ότι αναφερόταν, ταξικά, στην "πάλη" των μελών μιάς εξαθλιωμένης οικογένειας, με τα μέλη μιάς πλούσιας την οποία υπηρετούσε, ενώ υπήρχε και μιά δεύτερη "πάλη" μεταξύ της πρώτης οικογένειας και των πρώην υπηρετών της πλούσιας, ως αποτέλεσμα κοινωνικού αυτοματισμού. Στην αρχή παρακολουθούμε μιά σχεδόν κωμωδία, για να εξελιχθεί η ιστορία στο δεύτερο μέρος σε θρίλερ, με αποκορύφωμα το σφαγείο του τέλους, με τη στυγερή δολοφονία των πλούσιων αφεντικών, όταν οι λούμπεν "επαναστατούν". Μάλιστααα. Πολιτικά αν δούμε την ταινία θα λέγαμε ότι αν δεν ήταν επικίνδυνα όλα ετούτα στην τρομακτικότητά τους, θα ήταν γραφικά, και, βέβαια, άκρως συκοφαντικά για την Αριστερά: οι λούμπεν που είναι επικίνδυνοι γιατί μπορούν ανά πάσα στιγμή και ώρα να σηκώσουν τα όπλα και να καθαρίσουν τους αστούς. Η ταινία εκτός της συκοφαντίας της Αριστεράς ως δολοφονικής, κάνει και κάτι άλλο: "προειδοποιεί" τους αστούς να προσέχουν και να παίρνουν τα μέτρα τους, ενώ, παράλληλα, καταγγέλει και συκοφαντεί τους εξαθλιωμένους για να προάγει το ταξικό μίσος στο σχήμα: τα καλά αφεντικά που δίνουν ψωμί στους υπηρέτες τους, κι αυτοί κοιτάζουν να τους πιούν το αίμα, ενώ συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: την Αστυνομία, τον Στρατό τα όπλα και το κράτος τα κατέχουν οι αστοί, και καθαρίζουν μάνι-μάνι όποιον τους αντισταθεί, όπως τον Ιρανό στρατηγό και, πρόσφατα, τον Φλό'ι'ντ, ενώ οι επαναστάσεις είναι, πλέον, μακρινό παρελθόν, και πιθανότατα πολύ μακρινό μέλλον, -αν θα υπάρξουν καν- από τη στιγμή που ο Καπιταλισμός ελέγχει τα πάντα είτε με το καλό, είτε με το άγριο. Αυτόματα σύγκρινα τα "Παράσιτα" με μιάν άλλη ταινία, που έσπασε ταμεία, τον Joker. Εκεί, πάλι, υποτίθεται ότι έγινε "επανάσταση" κάποιων περιθωριοποιημένων ("ψυχολογικά" και όχι ταξικά), η οποία επικράτησε(!), αλλά συνέχισε να χρησιμοποιεί τις ίδιες, ακριβώς, μεθόδους τις οποίες υφίσταντο οι "επαναστάτες", εντός του ιδίου, σαπισμένου συστήματος, βεβαίως, βεβαίως. Αυτή η ταινία είχε ένα παρόμοιο τέλος αλλά γενικευμένο: μπάχαλο, όπου συνέβαιναν, παρομοίως, στυγερές δολοφονίες των αφεντικών και καίγονταν το σύμπαν, αφήνοντας στον θεατή να αποφασίσει για το τι θα επακολουθούσε, και που θα κατέληγε το πράγμα. Προς Θεού όμως, δεν υπήρχε ούτε η παραμικρή νύξη για το καπιταλιστικό μοντέλο, το οποίο και οι δύο ταινίες υπηρετούν πιστά, αν και υποτίθεται ότι το καταγγέλουν. Αυτή είναι και η μεγάλη τους αντίφαση, που τις κατατάσσει στις υποδόρια προπαγανδιστικές, και σε καμία περίπτωση σε αυτό που θα αποκαλούσαμε αριστουργήματα του Κινηματογράφου...

Σάββατο 16 Μαΐου 2020

«Μια κρυφή ζωή» Του Δημήτρη Τριάντου

Δημήτρης Τριάντος

8 Μάιος στις 9:48 π.μ.

Σαν σήμερα 8 Μαΐου 1945, λήγει ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος. Σε ένα ορεινό χωριό των Άλπεων, ο Αυστριακός αγρότης Φραντς Γαιγκερσταίτερ ζει την οικογενειακή ευτυχία με τη γυναίκα του Φραντσίσκα και τις τρεις ολόξανθες κορούλες τους μέσα στον παράδεισο της φύσης και της αγροτικής ζωής. Βρισκόμαστε στο 1939, την ειρηνική, οικογενειακή του ζωή, θα την σαρώσει ο πόλεμος, ο Χίτλερ προελαύνει.

Ο Φραντς δεν μπορεί να συνταχθεί με τον ναζισμό και την ιδεολογία του, στο δημοψήφισμα για την προσάρτηση της Αυστρίας, όταν το υπέρ επικράτησε με ποσοστό 97,75%, αυτός ρίχνει αρνητική ψήφο, αρνείται τα επιδόματα που του δίνει το Ναζιστικό κράτος, δεν χειροκροτεί στις ναζιστικές ομιλίες στο χωριό του, δεν δίνει τον οβολό του στον έρανο για την ενίσχυση του ναζιστικού στρατού. Και φθάνει η κρίσιμη ώρα, ο Φραντς καλείται να καταταγεί στο στρατό. Ο φιλήσυχος και ταπεινός αγρότης αρνείται να υπηρετήσει το Τρίτο Ράιχ!.

Δεν είναι αντιρρησίας συνείδησης, αλλά βαθιά θρησκευόμενος, ενεργό μέλος της μικρής ενορίας του χωριού του, που παίρνει τοις μετρητοίς το Ευαγγέλιο και την εντολή «ου φονεύσεις» και που βάζει την κρίση και τη δικαιοσύνη του Θεού πάνω από την κρίση και τη δικαιοσύνη των ανθρώπων, ως καλός χριστιανός αρνείται να σκοτώσει. Ο επίσκοπος προσπαθεί να τον μεταπείσει λέγοντάς του ότι έχει υποχρέωση να υπερασπιστεί την πατρίδα, ο αγρότης του εξηγεί ότι κανένας πόλεμος δεν είναι ευλογημένος, απολύτως κανένας και για κανέναν λόγο. Οι συγχωριανοί του στρέφονται εναντίον του, εναντίον της γυναίκας του ακόμη και εναντίον των τριών μικρών κοριτσιών του.

Η απόφαση του έχει μόνο μια κατάληξη, εγκλεισμό σε ψυχιατρική φυλακή, τι άλλο θα μπορούσε να είναι από τρελός! Ο διορισμένος συνήγορος στα πρόθυρα νευρικής κατάρρευσης τον πιέζει να δηλώσει πίστη στο καθεστώς «Μπορείς να υπογράψεις το χαρτί και να διατηρήσεις όποια άποψη έχεις στην καρδιά σου». Το ίδιο έκαναν βαριεστημένα, σαν μια διεκπεραιωτική ανώδυνη αγγαρεία κάθε επιστρατευμένος πολίτης από την άνοδο έως και την πτώση του ναζιστικού καθεστώτος. Ποιος είναι αυτός ο «ψωροπερήφανος» , ο « κύριος τίποτα» , ο « πτωχαλαζόνας », όπως αυτοπροσδιοριζόταν ο ίδιος ο Παπαδιαμάντης – που τολμάει να μη συμμορφώνεται με μια τετριμμένη «διαδικασία», με μια «τυπικούρα» που βρίσκει πρόθυμους να συμμορφωθούν εκατομμύρια άλλους;

Η γυναίκα του Φραντσίσκα ήταν η μόνη που τον στήριξε στην απόφασή του, παρά τον οδυνηρό εσωτερικό διχασμό της. Της στέλνει γράμματα από τη φυλακή, στα ελάχιστα τετραγωνικά του κελιού του, στην αντίθεση ανάμεσα στην Εδέμ του χωριού του και στο σκοτάδι της γερμανικής φυλακής συνέχεια σκέφτεται. Πιστεύει στην ελεύθερη βούληση, στο δικαίωμα να κάνεις κάτι όσο και στο δικαίωμα να μην το κάνεις.Μπορείς να αισθάνεσαι ελεύθερος και στο πιο σκοτεινό κελί, από τη στιγμή που θα πάψεις να θεωρείς την ίδια σου ζωή αυτοσκοπό.

Φωτο. Την ιστορία του παγκοσμίως άγνωστου Φραντς την μάθαμε από τον σκηνοθέτη Τέρενς Μάλικ στην ταινία «Μια κρυφή ζωή» που προβλήθηκε πρόσφατα στους κινηματογράφους.

Ο Φραντς πορεύεται στο μαρτύριο ως μιμητής Χριστού, δεν ήταν μέλος κόμματος, δεν ασπάζεται κάποια ιδεολογία, πορεύεται προς τη θυσία όχι τραγουδώντας τον Εθνικό Ύμνο ή κάποιο πολιτικό σύνθημα με σφιγμένη την γροθιά αλλά σιγοψιθυρίζοντας το « Πάτερ ημών» , πεθαίνει άφοβα ως καλός Χριστιανός πιστεύοντας ακλόνητα ότι στη βασιλεία του Θεού θα ανταμώσει ξανά τη όμορφη γυναίκα του και τα 3 ξανθιά αγγελούδια του στον αιώνιο Παράδεισο έχοντας πράξει το σωστό !.

Ο πνευματικός του, ο ιερέας του μικρού χωριού το είχε προεξοφλήσει «Η θυσία σου δεν θα ωφελήσει κανέναν και δεν πρόκειται να τη μάθει κανείς» του απαντά « το ερώτημα δεν είναι εσύ να αλλάξεις τον κόσμο, αλλά πώς ο κόσμος να μην αλλάξει εσένα ».

Η Καθολική Εκκλησία τον ανακήρυξε Άγιο, τιμά την μνήμη του στις 9 Αυγούστου, ημέρα του αποκεφαλισμού του, το 1943, στη φυλακή του Μπράντενμπουργκ, στο Βερολίνο, ο Φραντς αναπαύεται σε τάφο δίχως επισκέπτες !

Παρασκευή 10 Απριλίου 2020

Cinobo

https://cinobo.com/

Παρασκευή 3 Απριλίου 2020

Το ψηφιακό κανάλι του Ιδρύματος Ωνάση

https://m.lifo.gr/now/culture/276728/to-psifiako-kanali-toy-idrymatos-onasi-gemizei-me-dorean-parastaseis-virtual-kinimatografikes-premieres-kai-texni?fbclid=IwAR3RyKIZRnkd-9wXEljCqxc-h3eYqDQNPOhHmdFP_Fut4uEtnKoH2WnWJsU

Τρίτη 30 Απριλίου 2019

Δέκα ταινίες που όρισαν το περιβάλλον του ελληνικού κινηματογράφου

http://fragilemag.gr/10-tainies-pou-orisan-ton-ellhniko-kinhmatografo/?fbclid=IwAR2q3GksMGl3AF1MgU-aKocIdaMlLqeFH2V4X8K1OhG46hh2N2eMMbolBLE

Παρασκευή 21 Σεπτεμβρίου 2018

Το εθνικό μας ζεϊμπέκικο, αυτό της Ευδοκίας. Του Δημήτρη Τριάντου

κοινοποίησε μια δημοσίευση.

19 Σεπτεμβρίου στις 5:03 μ.μ. ·

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, κάθεται

Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα, άτομα στέκονται

Το εθνικό μας ζεϊμπέκικο, αυτό της Ευδοκίας : Ο λοχίας, Γιώργος Κουτούζης, 21 ετών, από την Καβάλα: μόλις είχα απολυθεί από τον στρατό, δούλευα σε οικοδομή, έπρεπε να λείψω για να πάω να πάρω τα χρήματα του έφεδρου, ο εργολάβος θύμωσε γιατί η δουλειά θα έμενε πίσω, βρήκα κάποιον να με αντικαταστήσει και του υποσχέθηκα διπλό μεροκάματο, συμφώνησε. Τη μεθεπομένη που ξαναπήγα στη δουλειά ο εργολάβος με είπε “αλήτη”, πάω βρίσκω τον άλλον σε ένα καφενείο να παίζει χαρτιά, δεν είχε πάει στην οικοδομή, του λέω: "Αφού δεν ήθελες να πας, γιατί με εξέθεσες;" με λέει και αυτός “αλήτη”. Του δίνω το πρώτο χαστούκι, μαζεύτηκαν σε λίγο καμιά 30ριά νταήδες φίλοι, όλοι εναντίον μου. Άρχισαν να με πλησιάζουν, σήκωσα στα χέρια ένα παρατημένο μηχανάκι και τους το πέταξα κι έτσι σκόρπισαν. Πηγαίνοντας σπίτι του με το αυτοκίνητο, παρακολουθούσε την σκηνή ο Αλέξης ο Δαμιανός (ο σκηνοθέτης), με πλησίασε και με ρώτησε αν θα με ενδιέφερε να παίξω στον κινηματογράφο “Μα, δεν είμαι ηθοποιός”, του είπα “θα σε κάνω εγώ”. Αγνόησε αρκετούς διάσημους ηθοποιούς και κατέληξε σε εμένα.

Η επιλογή για τον ρόλο της Ευδοκίας (έτσι λέγανε την μητέρα του Δαμιανού) τον δυσκόλεψε ακόμα περισσότερο, μέχρι που η γυναίκα του η Άρτεμη, γνώρισε τη Μαρία Βασιλείου μέσω ενός διαφημιστικού γραφείου. Κύπρια, γεννημένη στο Λονδίνο, οικογένεια πολύτεκνη, φτωχή, η μητέρα της δέχτηκε αμέσως την πρόταση του ζεύγους να πάρουν τη 17χρονη κόρη τους στην Αθήνα, μείναμε και οι 2 στο σπίτι τους στην Εκάλη, σαν εσώκλειστοι σε σχολή. Η Μαρία ήταν ένα γελαστό παιδί, μέσα στη ζωντάνια, με μεσογειακή εμφάνιση αλλά με συνήθειες αγγλικές, ένα κράμα, που της έδινε γοητεία.
Η ταινία δείχνει το ζευγάρι γυμνό, να ξυπνάει έπειτα από μια νύχτα αλλά δεν υπάρχει ερωτική σκηνή. “Ούτε να το σκέφτεστε, τέλος, δεν γίνεται”. Ντρεπόμουν την Άρτεμη, πάντα παρούσα στο γύρισμα. Ήταν σαν να μου έλεγε κάποιος να ξεγυμνωθώ μπροστά στην αδελφή μου, στη μητέρα μου. Μάλιστα, τα παιδιά του συνεργείου μου είπαν: “Έλα, ρε Γιώργο, κάντο, θα γδυθούμε κι εμείς όλοι. Βρε, δεν πάτε καλά, νομίζετε ότι έχω όρεξη να σας δω γυμνούς εδώ μέσα”. Η άρνησή μου ήταν κατηγορηματική κι έτσι η Άρτεμις βγήκε έξω σε αυτή την σκηνή. Οι καβγάδες και οι συμπλοκές με τα χέρια ήταν όλες αληθινές. Δεν υπήρξε ούτε μια φορά που να ζητήσει ο Δαμιανός επανάληψη σε σκηνή.
Δεν υπήρχε η σκέψη καν να γίνω ηθοποιός και να συνεχίσω. Λίγους μήνες μετά την Ευδοκία, άρχισα αυτό που ήθελα, τη θάλασσα και τα καράβια. Από την Επισκευαστική Ζώνη Περάματος συνταξιοδοτήθηκα ως λεβητοποιός. Μετά την επιτυχία της ταινίας, η Μαρία έπαιξε και στο «Θίασο» του Θ. Αγγελόπουλου. Ένας σφοδρός έρωτας με μουσικό την έκανε να τα εγκαταλείψει όλα και να επιστρέψει στο Λονδίνο. Ο γάμος κράτησε δύο χρόνια και μετά από πολλούς καβγάδες χώρισαν. Δυστυχώς πέθανε από καρκίνο σε ηλικία μόλις 39 ετών, το 1989. Το κοριτσάκι που είχε αποκτήσει, το μεγάλωσε η αδερφή της.
Η «Ευδοκία» το 1971 στις Κάννες, πήρε το βραβείο των Cineclubs της Γαλλίας. Η Μαρία το Α’ βραβείο γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Η ταινία πήρε διαστάσεις μυθικές, από ορισμένους σινεφίλ κύκλους έχει χαρακτηριστεί η καλύτερη ελληνική ταινία μετά τον "Θίασο" του Θ. Αγγελόπουλου. Η σκηνή του ζεϊμπέκικου του Μάνου Λοΐζου γυρίστηκε σε ένα ταβερνάκι στην Κάτω Κηφισιά. "Δεν χόρεψα όπως νομίζουν πολλοί το ζεϊμπέκικο του Μάνου αλλά ένα του Μ. Βαμβακάρη, την «Άτακτη». Η μουσική του Μάνου μπήκε αργότερα και την πρωτάκουσα όταν την είδα στον κινηματογράφο. Μετά τις λέξεις στο φλιτζάνι «η κορόνα κι ο σταυρός, φυλάξου από τον σταυρό», έκανε εκείνο το μπάσιμο η μουσική και αναπήδησα από το κάθισμά μου, ανατρίχιασα, σκέφτηκα θα το χόρευα καλύτερα αν αυτή ήταν η μουσική στο αρχικό γύρισμα, έδωσα τελικά πολύ λίγα! "
Σαν χτες 17 Σεπτεμβρίου, έφυγε ο Μάνος Λοΐζος νικημένος από 2ο στη σειρά εγκεφαλικό, ο δρόμος είχε την δική του ιστορία αλλά για αυτόν ήταν πολύ σύντομος, μόλις 45 χρόνια! Έλεγε, «Φέρτε μου ακόμα και τον τηλεφωνικό κατάλογο και θα τον μελοποιήσω». Ο Λοΐζος ζήτησε από τον Λευτέρη Παπαδόπουλο να βάλει στίχους στο ζεϊμπέκικο. Ο Παπαδόπουλος απέδειξε πόσο ευφυής είναι, αφού αρνήθηκε να γράψει λόγια μαγεμένος από τη μελωδία. Οι στίχοι θα το χαλούσαν, είπε. Η κόρη του Λοίζου, η Μυρσίνη, κληρονόμος και διαχειρίστρια του έργου του έχει απαγορεύσει σε οποιονδήποτε να βάλει στίχους, ακόμα και στην κολλητή του Λοιζου την Χαρούλα Αλεξίου που της το ζήτησε, με την Αφροδίτη Μάνου που το έκανε πήγανε στα δικαστήρια. Μόνο με τις νότες του έφθασε σε εμάς, παρέμεινε έτσι διαχρονικά καθιστώντας το, το "Εθνικό" μας ζεϊμπέκικο, εάν δεν το χορεύεις, πολιτική καριέρα δεν κάνεις, γαμπρός δεν ντύνεσαι.. !
φωτο 4, ο λοχίας Κουτούζης το ξανα-χορεύει πια ως συνταξιούχος!