Αναγνωστάκης

Ήμουν γιατρός ακτινολόγος. Δεν θεωρώ 

ότι ο ποιητής δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο.

Υπάρχουν οι ποιητές - γραφιάδες

που γράφουν και ξαναγράφουν,

γιατί νομίζουν ότι είναι ταγμένοι γι' αυτό

ή ότι αυτή είναι η αληθινή ζωή.

Αφήνουν στοίβες χαρτιών 

και κοιτάζοντας πίσω για να δεις τι απέμεινε, 

καταλαβαίνεις τη ματαιότητα του πράγματος.

Δεν λέω πως ότι έγραψα εγώ θα μείνει

αλλά ότι έγραψα, μόνο για πράγματα που έζησα.

Αυτό, πιστεύω, 

διακρίνει την ψευδαίσθηση ζωής

από τη ζωή δια της γραφής.

Δεν είναι συμπτωματικό που οι συνάδελφοί μου,

μόλις τα τελευταία χρόνια, και μόνο λόγω 

κάποιων εκπομπών στην τηλεόραση

έμαθαν για την ιδιότητά μου, του ποιητή.

Η ποίηση πάνω απ' όλα

καταγράφει την προσωπική μας αλήθεια.

Είναι απαύγασμα εσωτερικών διεργασιών

και γι' αυτό γράφεται ακαριαία.

Πολλοί γράφουν γι' αυτά που σκέπτονται,

φαντάζονται ή θα ήθελαν να ζήσουν.

Εγώ, αντίθετα, 

έγραψα μόνο για ότι μπόρεσα ή έτυχε να ζήσω.

Το ποίημα που γίνεται τραγούδι, 

έρχεται πιο κοντά στον λαό. 

Είναι 

ένας εύκολος δρόμος για να γίνει η ποίηση λαική. 

Αρκεί, βέβαια,

η μελοποίηση να γίνεται με εύστοχο τρόπο.

Όσον αφορά τα δικά μου ποιήματα,

νομίζω πως έγιναν πετυχημένες μελοποιήσεις.

Ειδικά για τον Θεοδωράκη, πιστεύω πως, 

αν ήμουν συνθέτης θα έγραφα όπως αυτός

και ο Μίκης θα έγραφε όπως εγώ αν ήταν ποιητής.

Κάποιοι 

με θεωρούν στρατευμένο ποιητή της αριστεράς.

Εγώ πάντως δεν ένιωσα ποτέ έτσι.

Εξάλλου, 

την ιδέα της στράτευσης δεν την καταλαβαίνω 

ενώ την αντιλαμβάνομαι π.χ. στη θρησκεία.

Η διαγραφή μου 

ήρθε το 1946 για ιδεολογικούς λόγους.

Διαφωνούσα από την αρχή σε βασικά ζητήματα.

Παρ' όλα αυτά, 

συνέχισα να συνεργάζομαι γιατί οι εποχές

ήταν δύσκολες και χρειάζονταν ανθρώπους.

Ύστερα ήρθε η φυλακή, η καταδίκη σε θάνατο.

Για δύο χρόνια, όσο εκκρεμούσε η εκτέλεση,

η πίστη στις ιδέες αντικαθιστούσε τον φόβο.

Και ούτε επικαλέστηκα, βέβαια,

ως ελαφρυντικό τη διαγραφή μου από το Κ.Κ.Ε.

Ο λόγος είναι

ότι πίστευα πάντα τα ίδια πράγματα

απλώς με άλλο τρόπο.

Είμαι ερωτικός και πολιτικός ποιητής.

Είναι η εποχή που τα συνδύαζε αυτά τα δύο.

Δηλαδή 

δεν μπορούσε να είναι κανείς ερωτικός ποιητής

ξεχνώντας το πολιτικό πλαίσιο εκείνης της εποχής

που ήταν φουντωμένα τα πολιτικά πάθη.

Δεν είμαι επαγγελματίας ποιητής.

Αισθάνομαι την ποίηση σαν τρόπο έκφρασης,

επειδή δεν μπορούσα να εκφραστώ διαφορετικά.

Ήταν η εποχή τόσο πιεσμένη, τόσο δύσκολη,

που μόνο εκφράζοντας τον πόνο του

μπορούσε κανείς να την αντέξει.

Οι σύγχρονες Έλληνες ποιητές,

ξέρουν να γράφουν ευπρεπώς.

Είναι ισουψείς μεταξύ τους. Λείπει η ιδιοφυία.

Ίσως επειδή λείπουν οι δύσκολες εποχές

στις οποίες ευδοκιμεί η Τέχνη.

Σήμερα δυστυχώς, 

δεν παράγεται Τέχνη αλλά αποχρώσεις Τέχνης.

Μην ξεχνάμε 

ότι η ποίηση είναι ''εξαντλημένο είδος''.

3.000 χρόνια η ίδια ιστορία.

Ένα χαρτί και ένα μολύβι.

Δεν εξελίσσεται 

όπως η μουσική ή το μυθιστόρημα.

Με ενοχλεί ο στόμφος, τα μεγάλα λόγια, 

η επίδειξη τίτλων και ευσήμων

που για μένα ελάχιστοι τα δικαιούνται

και αυτοί είναι εκείνοι που δεν τα προβάλλουν.

Η ιστορία πλαστογραφήθηκε, 

εξευτελίστηκε, παραποιήθηκε.

Το θέμα είναι, να μην ξαναγράψουμε 

μια ιστορία πάλι με αποσιωπήσεις 

εν ονόματι σκοπιμοτήτων δικών μας 

αυτή τη φορά. 

Αυτό μας ρίχνει σε ένα φαύλο κύκλο

λειψής ενημέρωσης και κακής πληροφόρησης

των νεότερων γενιών.

Μανώλης Αναγνωστάκης

Σαν σήμερα, το 2005, έφυγε από τη ζωή.

.................................................................

Πηγές:

Περιοδικό Έναυσμα

συνέντευξη στους: 

Π. Καρακαιδού - Κ. Παπανικολάου

dimartblog. com - Σεβερίν Κλειδωνά

tvxs. gr