Για την Κύπρο Της Maria Soutzi

 

Υπάρχουν χίλιοι τρόποι να σκοτώσεις την ιστορική αλήθεια - Και ένας να τη σώσεις.

Να πεις τα γεγονότα. 

Στις 15 Ιουλίου 1974 η  χουντική κυβέρνηση της Ελλάδας  έκαμε εισβολή στην Κύπρο. 

Σε συνεργασία με την  ΕΟΚΑ Β κατέλυσαν τη δημοκρατία και την ανεξαρτησία του νησιού.

Μια συμμορία δολοφόνων της ΕΟΚΑ Β, με αρχηγό το Σαμψών,σχημάτισαν «κυβέρνηση». Αναγνωρίστηκε από την χουντική Ελλάδα, τις ΗΠΑ και το ΑΠΟΕΛ.

Στις 6 μερες που ακολούθησαν οι πραξικοπηματίες σε κάθε γωνιά της Κύπρου συνέλαβαν, βασάνισαν, εκτέλεσαν εν ψυχρώ περισσότερους από 400 νέους.  Άνοιξαν ομαδικοί τάφοι στη Λευκωσία, στη Λεμεσό, στη Λάρνακα για να δεχτούν τα σώματα που ρίχνονταν ακόμα και μισοζώντανα, όπως λένε οι μαρτυρίες. Στα νοσοκομεία οι φασίστες απαγόρευαν στους γιατρούς να περιθάλψουν τους τραυματίες, τους έβγαζαν τους ορρούς με το αίμα.. «Να πεθάνουν σαν σκυλιά οι κομμουνιστές» φώναζε ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων Ντάνος. Οι μακάβριες λίστες με τους υποψήφιους για εκτέλεση μπήκαν σε εφαρμογή.

Όταν στις 20 του Ιούλη στις  5·35 το πρωί οι Τούρκοι έκαναν απόβαση στην Κερύνεια οι πραξικοπηματίες δήλωναν  αδιάφορα ότι πρόκειται για «γυμνάσια». Τα πολυβολεία, τα φυλάκια ηταν άδεια. Τα ταγκς κυνηγούσαν αντιστασιακους στην Πάφο. Τα φορτηγά του στρατού ηταν απασχολημένα να φορτώνουν  ακριβά κειμήλια στην Αρχιεπισκοπή για τους χουντικους αξιωματικούς.

Και μετά η κυβέρνηση των ψοφοπουλιών στην Ελλάδα γκρεμίστηκε μαζί με το παραμάγαζο της εδώ. Και στάλθηκαν οι στρατιώτες μας με γυμνά χέρια  χωρίς τίποτε να ανακόψουν την προέλαση του εχθρού. Σε ενα προδομένο από άκρη σε άκρη αγώνα. Και οι εθνικόφρονες πραξικοπηματίες συνέχιζαν να σκοτώνουν κόσμο στα μετόπισθεν. Ως ταιριάζει σε δειλούς προδότες. 

Το πραξικόπημα δεν ήταν ατύχημα. 

Δεν ήταν εμφύλιος. 

Δεν ήταν διχασμός. 

Έγκλημα ήταν! Μελετημένο και εκτελεσμένο άψογα από  πορωμένους εγκληματίες.

Κι επειδή η επίσημη πολιτεία θα επιθυμούσε να σε σβήσει, να σε περάσει απο καταστροφέα μνήμης, ωσάν να μην υπήρξες για να μην ενοχλεις το αφήγημα της, σε μνημονεύω εγώ. 

Ανδρέας Ιορδάνους. 

Από τον  Κάψαλο Λεμεσού. 

Ο πρώτος νεκρός του πραξικοπήματος.

Έπεσε στη μάχη παρά το Γενικόν Αρχηγείον της Αστυνομίας στην Αθαλασσα.

Δούλευε στο συνεργατικό παντοπωλείο Αγίας Φυλάξεως.

Αγαπούσε το θέατρο. 

Έγραφε θεατρικά. Σκηνοθετούσε στη Μορφωτική Ένωση Καψαλου. 

Είχε γονείς που τον λάτρευαν και πιθανόν μια κρυφή αγαπημένη.

Δεν έζησε τη ζωή του. Του την αφαίρεσαν βίαια. Οι φασίστες της Κύπρου. Το πρωΐ της 15 Ιουλίου του 1974.

Αιώνια να είναι η μνήμη σου.