Κωνσταντίνος Μητσοτάκης

 

Η Ιστορία είναι γεμάτη από αμφιλεγόμενα πρόσωπα.

ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης όμως ΔΕΝ είναι ένα από αυτά!

όσο και να θέλει, η οικογένεια, 

το κράτος 

και τα εξαγορασμένα ΜΜΕ, να διαστρεβλώσουν την ιστορία.

...............................................

Ο πράκτορας των Εγγλέζων

Αλεξάντερ Φίλντινγκ (Ινδία 1918 – Παρίσι 1991)  

στο βιβλίο «Το Κρυφτό» τον χαρακτηρίζει ΣΤΥΛΟΒΑΤΗ του δικτύου του στα Χανιά.

...............................................

στην κατοχή στην Αθήνα οταν ο κόσμος πέθαινε απο πείνα ο ιδιος έτρωγε από τρία διαφορετικά συσσίτια.

(το έχει αποκαλύψει ο ίδιος)

...............................................

νεαρός πολιτευτής στην μετακατοχικη Κρήτη, συνδέθηκε με τα τάγματα ασφαλείας του Γύπαρη, ενω τον ιδιο τον ειχε και αρθρογραφούσε

στην εφημερίδα του "Κήρυκας Χανίων"

...............................................

την δεκαετία του '60 

ο ηλιθιοδεστερος όλων, Σοφοκλής Βενιζέλος, τον παίρνει μαζί του στην Αθήνα, και μετέχουν και οι δύο στην "ένωση κέντρου" του Γεωργίου Παπανδρέου.

...............................................

μετά το θάνατο του Βενιζέλου ο Μητσοτάκης γίνεται πρώτο βιολί

και οργανώνει την αποστασία του ’65.

...............................................

στα Ιουλιανά το κεντρικό σύνθημα στους δρόμους είναι το

"Μητσοτάκη κάθαρμα"

(το γράφει και ο Στρατής Τσίρκας στο βιβλίο του “Η χαμένη άνοιξη“)

ειναι τοτε που δολοφονείται ο Σωτήρης Πέτρουλας...

...............................................

δεν τον σταματάει τίποτα.

...............................................

καταφέρνει τελικά συνεπικουρούμενος από τη CIA και το παλάτι να πετύχει.

...............................................

η αποστασία ολοκληρώνεται και στην κυβέρνηση του Στέφανου Στεφανόπουλου, έχει ρόλο κεντρικού υπουργού

(συντονισμού και οικονομικών)

...............................................

στην χούντα φεύγει για το Παρίσι.

...............................................

κατά την μεταπολίτευση

επιχειρεί να παίξει κεντρικό ρόλο πάλι...

πώς;;;

μα πως παίζουν κεντρικό ρόλο οι αριβίστες σε τέτοιες περιπτώσεις;

με το προσοδοφόρο επάγγελμα του αντικομμουνιστή...

...............................................

επικό είναι το βίντεο με το τσιγάρο στο χέρι να μιλά απ' το Παρίσι και να ζητάει,

την επιστροφή του βασιλιά και κυβέρνηση Εθνικής ενότητας

όλων, εκτός από τους κομμουνιστές....!!!

...............................................

όταν επιστρέφει στην Ελλάδα και θέλει να εμπλακεί και πάλι με την πολιτική

στο κεντρώο χώρο δεν βρίσκει απαγκιο για κανέναν λόγο.

τον ξέρουν όλοι

και όλοι θυμούνται την αποστασία.

...............................................

τι του μένει;

η δεξιά.

η δεξιά που εκείνη την εποχή έδινε στέγη σε 

χουντικούς,

βασιλικούς,

φασίστες,

ταγματασφαλίτες

και κάθε άλλο "λουλούδι" της εποχής.

...............................................

γρήγορα καταφέρνει με την πλεμπα που υπάρχει στο κόμμα να εκλεγεί αυτός αρχηγός της ΝΔ

έναντι

του έντιμου Κωστή Στεφανόπουλου.

(ειναι για έντιμους η δεξιά αείμνηστε ΠτΔ;;;)

...............................................

εκει ξεκινάει ο μετασχηματισμός του κόμματος απο στελέχη με μονο προσόν την αφοσίωση στον Μητσοτάκη...

...............................................

από το 1988 έχει καταφέρει και έχει στήσει ένα μηχανισμό με υπαλλήλους του ΟΤΕ

και παρακολουθεί όλα τα τηλέφωνα του ΠΑΣΟΚ

και το προσωπικό τηλέφωνο του Ανδρέα Παπανδρέου...

ήταν ο μηχανισμός που του χάρισε την νίκη το 1990.

...............................................

επικές εχουν μείνει οι συνεντεύξεις του Χρήστου Μαυρίκη να εξηγεί πως όταν κάποιος έπαιρνε τηλ. τον Παπανδρέου

χτυπούσε και το τηλ. του Μητσοτάκη

ο οποίος το σήκωνε κ άκουγε τις συνομιλίες του πολιτικού του αντιπάλου.....!!!!

................................................................

το 1990 ως πρωθυπουργός σαρώνει τη χώρα με απολύσεις και ιδιωτικοποιήσεις.

μεταξύ άλλων πουλάνε έναν από τους πιο υγιείς πυλώνες της ελληνικής βιομηχανίας, την ΑΓΕΤ Ηρακλής.

...............................................

αργότερα αποκαλύφθηκε οτι ο άνθρωπος που εκανε τον ΝΤΙΛ ηταν άνθρωπος της ΚΟΖΑ ΝΟΣΤΡΑ και ειχε λαδώσει πολιτικούς στην Ιταλία......

(για την Ελλάδα δεν έγινε έρευνα...)

................................................................

προωθεί την ιδιωτικοποίηση των αστικών λεωφορείων (ΕΑΣ)

και βγάζει τα ΜΑΤ στο δρόμο να χτυπούν διαδηλωτές...

τότε ακούγονται και τα περίφημα συνθήματα

ΕΑΣ ΕΑΣ ΝΑ ΦΥΓΕΙ Ο ΚΕΡΑΤΑΣ

ΜΕ ΜΑΤ ΚΑΙ ΒΙΑ ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ

και

ΣΤΕΙΛΤΕ ΤΑ ΜΑΤ ΝΑ ΣΒΗΝΟΥΝ ΤΙΣ ΦΩΤΙEΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΝΑ ΧΤΥΠΑΝΕ ΤΟΥΣ ΔΙΑΔΗΛΩΤΕΣ....

...............................................

Ήταν εκείνη την εποχή που ως πρωθυπουργός είχε πει στους αστυνομικούς την περίφημη φράση: «εσείς είστε το κράτος»

................................................................

θέλει να φέρει κάποιες αλλαγές και στην παιδεία

με

ποδιές,

κατάργηση αδικαιολόγητων απουσιών,

πειθαρχικό έλεγχο της εξωσχολικής ζωής των μαθητών

και αλλες αναχρονιστικές ανοησίες.

...............................................

ξεσπάει ένα κύμα καταλήψεων σε όλη τη χώρα

και έτσι ανασυγκροτούνται οι rangers και οι κενταύροι.

...............................................

ηταν συμμορίες νεαρών δεξιών 

που με ρόπαλα περιφρουρούσαν τις αφισοκολλήσεις επί Αβέρωφ,

και που τώρα, 

με λοστούς ρόπαλα και κοντάρια,

μπαίνουν σε σχολεία και διαλύουν τις καταλήψεις.

...............................................

μια τέτοια ομάδα δολοφονεί τον καθηγητή Νίκο Τεμπονέρα στην Πάτρα.

...............................................

στην εξωτερική πολιτική ο εκλεκτός του τοτε υπουργός εξωτερικών

Αντωνης Σαμαρας,

τα κανει μαντάρα και ανοίγει το θεμα του Μακεδονικού.

οπως ηταν φυσικό δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του και ρίχνει δημόσια το φταίξιμο για το φιάσκο στον νεαρό υπουργό του, Αντωνη Σαμαρα.

...............................................

καπου τοτε κανει και την εκπληκτική δήλωση:

"σε 10 χρονια δε θα θυμάται κανένας το όνομα Μακεδονία"

...............................................

το όνομα Μητσοτακης έμεινε στη συνείδηση του κόσμου ως συνώνυμο του αριβίστα, 

του αδίστακτου, 

του ανθρώπου χωρίς ηθικές αναστολές...

...............................................

οσο και αν τα εξαγορασμένα ΜΜΕ προσπαθούν να το αλλάξουν αυτό.

ο έντιμος ιστορικός του μέλλοντος θα τον κατατάξει εκει που του αξίζει.-

Iannis Golias

Γκάντι

 

Όταν ο Γκάντι σπούδαζε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, είχε έναν καθηγητή του οποίου το επίθετο ήταν Mr. Peters και ο οποίος δεν τον συμπαθούσε καθόλου.

Κάποια μέρα, ο Mr. Peters κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού γεύματός του καθόταν στο εστιατόριο του Πανεπιστημίου όταν ο Γκάντι ήρθε με τον δίσκο του και κάθισε δίπλα του.

Σοβαρά ενοχλημένος ο υπερόπτης καθηγητής είπε στον Γκάντι:

«Κύριε Γκάντι, δε γνωρίζετε ότι ένα γουρούνι και ένα περιστέρι δεν κάθονται μαζί κατά τη διάρκεια του φαγητού τους;» και η απάντηση του Γκάντι ήταν:

«Μην ενοχλείστε, κ. καθηγητά, θα πετάξω παραπέρα» και λέγοντας αυτά πήγε και κάθισε σ' ένα άλλο τραπέζι.

Πράσινος από τα νεύρα του ο Mr. Peters θέλησε να πάρει τη ρεβάνς στις επόμενες εξετάσεις αλλά ο φοιτητής του απάντησε ορθότατα σε όλες τις ερωτήσεις του.

Τότε ο Mr. Peters του έθεσε την παρακάτω ερώτηση:

«Κύριε Γκάντι, τι θα κάνατε αν περπατώντας στον δρόμο βρίσκατε ένα πακέτο γεμάτο σοφία και ένα άλλο γεμάτο λεφτά; 

Ποιο από τα δύο θα παίρνατε;» 

Χωρίς να το πολυσκεφτεί ο Γκάντι του απάντησε: «Σίγουρα το πακέτο με τα χρήματα.» 

Τότε ο Mr. Peters μ' ένα χαμόγελο γεμάτο ειρωνεία του είπε: «Αν ήμουν στη θέση σας θα έπαιρνα αυτό με τη σοφία, δε νομίζετε;» και ο Γκάντι του απάντησε με απάθεια: «Ο καθένας παίρνει αυτό που του λείπει.» 

Ο Mr. Peters ήδη υστερικός από την απάντηση του φοιτητή του έγραψε στην κόλλα του διαγωνίσματος "Ηλίθιος" και την έδωσε στον Γκάντι. 

Ο Γκάντι πήρε την κόλλα του διαγωνίσματος και κάθισε κάτω. 

Μερικά λεπτά αργότερα πάει στον καθηγητή του και του λέει: «Mr. Peters, υπογράψατε το γραπτό μου, αλλά ξεχάσατε να το βαθμολογήσετε.»

Για τον Τάσιο Του Κ. Γ. Καζανάκη

Stavros Theodorakis το μάθημά του ήταν -όπως όλοι πολύ καλά θυμόμαστε-, (και) ένα ρεσιτάλ "ηθοποιίας"! Θυμάμαι, μιά φορά, του Αγίου Ιωάννου, να επείγομαι να ταξιδέψω στην Αθήνα για να μη χάσω την παράδοσή του, αν και είχα αδελφό με αυτό το όνομα! Ο δάσκαλός μας διαθέτει στον υπέρτατο βαθμό εκπληκτικό χιούμορ, είναι αντικομφορμιστής και, ναι, είναι πολύ αυτοσαρκαστικός!  Αν τα αναφέρω αυτά τα τελευταία είναι γιατί λείπουν από πολλούς δήθεν "σπουδαίους". Τυχεροί που τον είχαμε δάσκαλο, στο πιό ενδιαφέρον, ίσως, και σπουδαίο μας μάθημα, αλλά και γενικώς! 

Είχα, μετά την αποφοίτησή μας, μιά πολύ αραιή αλληλογραφία μαζί του. Μιά φορά δε, -που αν και είχα λάβει όλα τα μέτρα ασφαλείας σε μιά μικρή οικοδομή ως επιβλέπων Μηχανικός- συνέβη το απροσδόκητο και απρόβλεπτο, κάτι το οποίο δεν μπορούσα να γνωρίζω ή να υποθέσω ότι ήταν ενδεχόμενο να συμβεί, και εξ αιτίας του οποίου θα είχαμε σκοτωθεί τρεις επιτόπου, πρώτος εγώ! Ήταν, τελικά, κάτι το εντελώς ανώδυνο -επειδή, ακριβώς, είχα, γενικώς, φροντίσει. Έστειλα μιάν αναφορά με φωτογραφίες, τη δικαστική απόφαση κλπ, στον Τάσιο, αγανακτισμένος γιατί, αντί να μου 'πούν ένα ευχαριστώ, μας είχαν τραβήξει, εμένα και τον ιδιοκτήτη, στα... δικαστήρια! (Παρεμπιπτόντως: εκεί αντιλήφθηκα τι καθάρματα είναι, εν πολλοίς, οι δικηγόροι, και ότι στα δικαστήρια κερδίζει όποιος λαδώνει!). Μου απάντησε, ο Θεοδόσιος, γιατί δεν τον είχα ειδοποιήσει εγκαίρως, να ερχόταν μάρτυράς μου!  Τόσο απλός, τόσο υποστηρικτικός! Αλλά σιγά, τώρα, μην απασχολούσα εγώ τον καθηγητή μας από τα σπουδαία που είχε να κάνει.

Είχα, επίσης, και μιά μικρή αλληλογραφία μαζί του, επί θεμάτων Ποιήσεως, γνωρίζοντας ότι τον ενδιαφέρει η ωραία, αυτή, Τέχνη του λόγου, όπως τον ενδιαφέρει, ως οικουμενικό και αναγεννησιακόν άνθρωπο που είναι, η Φιλοσοφία καθώς και τόσα άλλα. Συγκεκριμένα  του είχα στείλει μιάν απόπειρά μου στην Ποίηση, την οποία τη βρήκε πολύ ενδιαφέρουσα. 

Τον βλέπουμε, εδώ, μιά-δυό φορές τον χρόνο. Έρχεται τον χειμώνα για διαλέξεις και το καλοκαίρι για διακοπές στο πρώτο, ίσως, χρονολογικά, ξενοδοχείο παραλίας στην Κρήτη, κοντά  στην πόλη μας, φιλοξενούμενος από δύο συναδέλφους μας και φίλους του, οι οποίοι είναι ιδιοκτήτες της συγκεκριμένης μονάδας. Η συγκεκριμένη φιλία κρατά από τον αείμνηστο πατέρα των δύο, αυτών συναδέλφων μας, επίσης συνάδελφο, με σπουδές, τότε, στη Γερμανία. Αλλ' ακόμη κι εκεί, στις διακοπές του, ο καθηγητής μας δεν χάνει την ευκαιρία να μας κάνει άλλη μία διάλεξη! Αυτό κι αν είναι πάθος με τη διδασκαλία! 

Μιά φορά, μάλιστα, καλοκαίρι, τον είχα συναντήσει, τυχαίως, στο αεροδρόμιο, όπου μόλις είχε αφιχθεί. Του ζήτησα να τον βοηθήσω στη μεταφορά των αποσκευών του. Αρνήθηκε ευγενικά. 

Στην περσινή του καλοκαιρινή διάλεξη, μάλιστα, του είχα χαρίσει ένα μικρό βιβλίο όπου συμμετείχα κι εγώ με μιά διάλεξή μου. Του έγραψα μιά προσωπική έμμετρη αφιέρωση με μιά μαντινάδα. Μου ζήτησε να του γράψω τη διεύθυνσή μου για να μου απαντήσει, όπως έκανε πάντα. Δεν μου απάντησε, όμως, κι αυτό με έχει κάνει πολύ ανήσυχο.

Έχει, χάσει, δυστυχώς, τη γυναίκα του, γεγονός που του έχει στοιχίσει πάρα πολύ, και αναφέρεται σ' αυτό...

Σαλγκάδο

http://fragilemag.gr/sebastiao-salgado-o-photographos/?fbclid=IwAR2wHBp8JQOcEvGesl4WMzgxtOesQ5dzxJZdXTCNHVN_0C-25XWPI3D8cNY

Γκάντι

Όταν ο Γκάντι μελετούσε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, είχε έναν καθηγητή του οποίου το επίθετο ήταν Mr. Peters και ο οποίος δεν τον συμπαθούσε καθόλου.
Κάποια μέρα, ο Mr. Peters κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού γεύματός του καθόταν στο εστιατόριο του Πανεπιστημίου όταν ο Γκάντι ήρθε με τον δίσκο του και κάθισε δίπλα του.
Σοβαρά ενοχλημένος ο υπερόπτης καθηγητής είπε στον Γκάντι:

«Κύριε Γκάντι, δε γνωρίζετε ότι ένα γουρούνι και ένα περιστέρι δεν κάθονται μαζί κατά τη διάρκεια του φαγητού τους;» και η απάντηση του Γκάντι ήταν:
«Μην ενοχλείστε, κ. καθηγητά, θα πετάξω παραπέρα» και λέγοντας αυτά πήγε και κάθισε σ' ένα άλλο τραπέζι.
Πράσινος από τα νεύρα του ο Mr. Peters θέλησε να πάρει τη ρεβάνς στις επόμενες εξετάσεις αλλά ο φοιτητής του απάντησε ορθότατα σε όλες τις ερωτήσεις του.
Τότε ο Mr. Peters του έθεσε την παρακάτω ερώτηση:
«Κύριε Γκάντι, τι θα κάνατε αν περπατώντας στον δρόμο βρίσκατε ένα πακέτο γεμάτο σοφία και ένα άλλο γεμάτο λεφτά; Ποιο από τα δύο θα παίρνατε;»
Χωρίς να το πολυσκεφτεί ο Γκάντι του απάντησε: «Σίγουρα το πακέτο με τα χρήματα.»
Τότε ο Mr. Peters μ' ένα χαμόγελο γεμάτο ειρωνεία του είπε: «Αν ήμουν στη θέση σας θα έπαιρνα αυτό με τη σοφία, δε νομίζετε;» και ο Γκάντι του απάντησε με απάθεια: «Ο καθένας παίρνει αυτό που του λείπει.»
Ο Mr. Peters ήδη υστερικός από την απάντηση του φοιτητή του έγραψε στην κόλλα του διαγωνίσματος "Ηλίθιος" και την έδωσε στον Γκάντι.
Ο Γκάντι πήρε την κόλλα του διαγωνίσματος και κάθισε κάτω. Μερικά λεπτά
αργότερα πάει στον καθηγητή του και του λέει: «Mr. Peters, υπογράψατε το
γραπτό μου, αλλά ξεχάσατε να το βαθμολογήσετε.»

Συνέντευξη της Κικής Δημουλά

https://www.dinfo.gr/k%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%ac-%ce%ba%ce%b5%cf%81%ce%b4%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf%cf%82-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%b1%cf%85%cf%84%cf%8c%cf%82/?fbclid=IwAR0Qmhrx5cpMdbVoMg0uNooUMVWWmy49jg1dN2tMASFesiHbD2eFlBu0Fig

Για τον Τσιτσάνη. Του Δ. Τριάντου

Γεννήθηκε -σαν σήμερα-στα Τρίκαλα από γονείς Ηπειρώτες με άλλα 13 παιδιά (επέζησαν τα 4), ο πατέρας του τσαρουχάς με παραγγελίες και από την ανακτορική φρουρά, τον έχασε όντας μαθητής του δημοτικού, για να τα φέρουν βόλτα, η μητέρα του πλένει τα ρούχα των φαντάρων του αντικρινού στρατώνα, στα 13 του θα πιάσει για πρώτη φορά στα χέρια του το μπουζούκι του πατέρα του. Δικηγορική καριέρα ήταν το όνειρο της μάνας του, σε ηλικία 22 ετών, το 1937, έρχεται στην Αθήνα παίζοντας μπουζούκι για τα προς το ζην.

1940, συμπίπτει με τον Χαρίλαο Φλωράκη στο Τάγμα Τηλεγραφητών, αυτός αφηγείται: «Όταν πήγα εγώ στο Τάγμα, ο Τσιτσάνης ήταν ήδη αγαπητός στους φαντάρους. Τα βράδια μετά το προσκλητήριο πηδούσε τα συρματοπλέγματα με κάποιον άλλο και πήγαιναν στις ταβέρνες που ήταν γύρω από το στρατόπεδο και δούλευαν μέχρι αργά το βράδυ. Με τον ίδιο τρόπο ξαναγύριζαν και ούτε γάτος ούτε ζημιά. Μια φορά όμως ο επιλοχίας τον έπιασε στα πράσα που πηδούσε το φράχτη. Την άλλη μέρα το πρωί στην αναφορά “Τι γύρευες στα σύρματα τέτοια ώρα, Τσιτσάνη ;”. Κι αυτός ετοιμόλογος: “Ασυρματιστής είμαι κυρ λοχαγέ, τι θέλετε να κάνω, για επιθεώρηση πήγα στα σύρματα να δω αν είναι εντάξει!»
Με τους τεκέδες της εποχής δεν είχε πάρε-δώσε, μία χρόνια επιπεφυκίτιδα του επιδεινωνόταν από τις λάμπες Λουξ που χρησιμοποιούσαν, όμως γοητεύεται από τις ιστορίες τους. Το να δουλεύεις μπουζουκτσής την εποχή εκείνη ήταν επικίνδυνο, τα μαγαζιά γεμάτα μαχαιροβγάλτες, ο Μιχάλης Γενίτσαρης γράφει στην αυτοβιογραφία του ότι είχε μαζί κάτω από το σακάκι του περίστροφο colt 38, το ζεϊμπέκικο το χόρευαν με δίκοπα μαχαίρια χωμένα στα μπούτια, η λέξη ρεμπέτης ήταν βρισιά, ο ρεμπεσκές! Ο ίδιος ο Τσιτσάνης έζησε κατά τύχη, ένας αρχινταής τον έσωσε!
Γράφει το «Όταν συμβεί στα πέριξ (Της μαστούρας ο σκοπός)», η λεγόμενη αστική τάξη στα Τρίκαλα, παλιοί τσιφλικάδες, έμποροι, καπνέμποροι, του γυρίζουν την πλάτη, τον χλευάζουν, θεωρώντας πως ξεφτιλίζει το όνομα του πατέρα του με το να λέει τραγούδια για αποβράσματα «Αυτή είναι η εκδίκησή μου» θα πει χρόνια μετά στον Γιώργο Λιάνη, ερωτώμενος για την μετέπειτα καθολική αποδοχή του, ο αρχικός αρνητισμός του είχε κοστίσει!. Φτιάχνει τραγούδια ασταμάτητα. Κι όταν η λογοκρισία απαγορεύει τέτοιους στίχους, εκείνος γράφει την «Αρχόντισσα», για ένα υπαρκτό πρόσωπο, την Ελίζα, μια αριστοκρατική ευαίσθητη νεαρή χήρα που κατάντησε αλκοολική και εκτελέστηκε από τους Γερμανούς το 1941. Ο Μάνος Χατζιδάκις σχολιάζει: το «Αρχόντισσα μου, μάγισσα τρανή» έχει την ίδια δύναμη και αλήθεια που συναντάς στον “Ερωτόκριτο”» του Κορνάρου και στο “ Ματωμέvο Γάμο” του Λόρκα».
Γνωρίζεται με την Μαρίκα Νίνου, Αρμενικης καταγωγης, το πραγματικό της όνομα Ευαγγελία Αταμιάν γίνεται Μαρίκα, προς τιμήν της Μαρίκας Κοτοπούλη και Νίνου, από το μικρό όνομα του συζύγου της, ακροβάτη και ζογκλέρ του Νίνου Νικολαΐδη, ξεκίνησε με τον Χιώτη, έμελλε να ταυτιστεί με τον Τσιτσάνη στο πάλκο, στου «Τζίμη του Χοντρού», κάθε βράδυ για 3 χρόνια χαλασμός, πρωτόγνωρα για την εποχή τα «τσαλιμάκια της» στο πάλκο, επιβάλλεται δίπλα του και παραμερίζει τη Σωτηρία Μπέλλου και την Σεβάς Χανούμ, σε μια κρίση θυμού, στο καφενείο των μουσικών στην σημερινή οδό Κοτοπούλη στην Ομόνοια, η Μπέλλου μπαίνει μέσα την ξυλοφορτώνει και την στέλνει στο νοσοκομείο. H σχέση της Νίνου με τον Τσιτσάνη θυελλώδης. Πολλοί κάνουν λόγο για έρωτα, που ο Τσιτσάνης κατέπνιγε, σκεφτόμενος την οικογένειά του. Χώρισαν επεισοδιακά τη δεκαετία του '50 εξαιτίας περιοδείας της στη Νέα Υόρκη. «Δεν θα πας…Θα πάω» και πήγε μόνη της, ο Τσιτσάνης δεν της ξαναμίλησε, ούτε στην κηδεία της πήγε όταν πέθανε από καρκίνο της μήτρας στα 39 της έχοντας προλάβει να ηχογραφήσει μαζί του τη «Σεράχ», τα «Καβουράκια», τη «Ζαΐρα», το «Γεννήθηκα για να πονώ», στην ζωή της βασίζεται η ταινία "Ρεμπέτικο" του Κώστα Φέρρη. Από τον «Τζίμη τον Χοντρό» πέρασε Τσαρούχης, Μινωτής, Κούνδουρος, Καμπανέλλης, Χατζιδάκις και φυσικά ο Μίκης που θα αναφωνήσει «Θα 'θελα να με θεωρούν έναν ταπεινό μαθητή του».
Η δεκαετία του 70, η περίοδος καθολικής αποδοχής του, ξεκινά στο «Χάραμα» στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής για να μείνει μέχρι και έναν μήνα πριν φύγει από τη ζωή, μαζί του η Μπέλλου, Μοσχολιού, Αλεξίου, Γαλάνη, Κωχ, Τσανακλίδου, Αλεξάνδρα, Χαρούλα Λαμπράκη κ.α, περνούν οι πάντες για να τον δουν στο πάλκο, από τους φανατικούς ο Ανδρέας Παπανδρέου, του κάνει πρόταση για το ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, του απαντά « Ανδρέα μου, τώρα είμαι ο Τσιτσάνης όλων των Ελλήνων, εάν έρθω μαζί σου, τους μισούς θα τους χάσω!». Το 1980, με πρωτοβουλία της UNESCO μέσα στο Χάραμα ηχογραφήθηκε ένας διπλός δίσκος που κυκλοφόρησε στη Γαλλία το 1985, κατακτώντας το βραβείο της Μουσικής Ακαδημίας Charles Gross.
Φωτο 2. Φωτογραφημένος στο θρυλικό «Ουζερί Τσιτσάνης», στην Θεσσαλονίκη, το «βασίλειο» του, σέρβιρε μόνο τυρί και ψητή σαρδέλα, εκεί θα γράψει μερικά από τα καλύτερα τραγούδια του, ανάμεσα τους την «Συννεφιασμένη Κυριακή», το 1948. «Θυμάμαι αποβραδίς είχε γίνει μπλόκο από τους Γερμανούς σ’ ένα κουτούκι και κανείς μας δεν ήξερε αν θα φύγει ζωντανός από μέσα. Το χάραμα μας άφησαν να φύγουμε. Έξω το χιόνι ήταν στρωμένο και όπως πήγαινα για το σπίτι, είδα τόπους-τόπους πηχτό κόκκινο αίμα και ένα παλικάρι σκοτωμένο. Γύρισα σπίτι μου και έγραψα το τραγούδι με αρχικό τίτλο Ματωμένη Κυριακή». Γράφει και το «Κάνε λιγάκι υπομονή» που το χρησιμοποιεί ο Θόδωρος Αγγελόπουλος στον κινηματογραφικό «Θίασο» ως αντιπροσωπευτικό δείγμα μιας ταραγμένης εποχής.
Φωτο 3. Ήταν βράδυ σαν σήμερα, 18 Ιανουαρίου του 1984, όταν η τηλεόραση μετέδωσε την είδηση από το Λονδίνο: «Πέθανε ο Βασίλης Τσιτσάνης, ανήμερα των γενεθλίων του! », «Να με θάψετε με το μπουζούκι μου και την ώρα που θα με κατεβάζετε να μου παίξετε την Συννεφιασμένη Κυριακή», ήταν η επιθυμία του… λίγα 24ωρα μετά, στο Α' Νεκροταφείο, ο κόσμος πατούσε πάνω στα μνήματα για να πλησιάσει με κάθε τρόπο τον τάφο και να πραγματοποιήσει την επιθυμία του (φωτο 3, ο τάφος του την επομένη της κηδείας). Μια Γαλλική εφημερίδα θα γράψει: «Για τον λαό του είναι πάνω και από Βασιλιάς, είναι ένα σύμβολο. Χωρίς αυτόν η ελληνική μουσική δεν θα ήταν αυτό που είναι σήμερα. Πάνω από 550 ηχογραφήσεις στο ενεργητικό του: «Αντιλαλούνε τα βουνά; Απόψε κάνεις μπαμ; Γλυκοχαράζουν τα βουνά; Χωρίσαμε ένα δειλινό; Ακρογιαλιές δειλινά; Ξημερώνει και βραδιάζει; Απόψε στις ακρογιαλιές ; Είμαστε αλάνια; Με παράσυρε το ρέμα; Δώδεκα η ώρα; Τα καβουράκια ;Τα λερωμένα τ΄ άπλυτα ; Της γερακίνας γιος; Τι σήμερα τι αύριο τι τώρα ; Ανάθεμά σε θάλασσα; Νύχτες μαγικές; Αργοσβήνεις μόνη; Γιατί με ξύπνησες πρωί; Ζαΐρα; Τρέξε μάγκα να ρωτήσεις ; Όμορφη Θεσσαλονίκη; Πέφτεις σε λάθη; Αραμπάς περνά ; Πήρα τη στράτα κι έρχομαι ; Σαν απόκληρος γυρίζω ; Τα ξένα χέρια; Μπαξέ-Tσιφλίκι; Σερσέ λα φαμ κ.α.
Το έργο του συνέχεια ανακαλύπτεται και διασκευάζεται, το 2015, η διάσημη Ολλανδή βιολίστρια Emmy Storms επιλέγει Τσιτσάνη να τελειώσει την συναυλία της, η μουσική του ταξιδεύει στο Χόλιγουντ, όταν ο Γούντι Άλεν, το 1995, στο σάουντρακ της ταινίας“Mighty Aphrodite” επιλέγει το «Νέο Μινόρε», ο Vassilikos διασκευάζει με ηλεκτρονικούς ήχους την Σεράχ και σε κάποια beach bars γίνεται το απόλυτο καλοκαιρινό hit! », η Μαρίζα Κωχ προσθέτει «Αν είσαι ακροατής των τραγουδιών του αναγκαστικά χορεύεις, αφού δεν μπορείς να πετάξεις!».
"Αισθανόμουν ταπεινός, πιο μικρός από τους άλλους ανθρώπους, γιατί ο μουσικός τότε είχε κακή φήμη, πήγαινε στα πανηγύρια κι ο καθένας κολλούσε τις δεκάρες, παίξε ρε, μην πω και τα υπόλοιπα. Έγινα μουσικός με την σκέψη, εάν δεν γίνω μεγάλος, να τα εγκαταλείψω ". Δυστυχώς δεν πρόλαβε να ζήσει και την επίσημη δικαίωση, στις 9 Δεκεμβρίου του 2017, η UNESCO συμπεριέλαβε το ρεμπέτικο στον Κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας ! τα «χασικλίδικα ανθρώπων του υποκόσμου» σήμερα παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά εφάμιλλα με τα αργεντίνικα τάνγκο, τα αμερικανικά μπλουζ, τα πορτογαλέζικα φάδος σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης.
στα σχόλια: Μοναδικό μνημείο του λαϊκού μας πολιτισμού λόγω της σπάνιας μελωδικής αυτονόμησης των τριών ερμηνευτών - Ιωάννα Γεωργακοπούλου, Στελλάκης Περπινιάδης και ο Τσιτσάνης, η πρώτη ηχογράφηση της «Αχάριστης» !
Δε ρώτησες τόσο καιρό για μένα ...
πως πέρασα, τρελή, στην ξενιτιά, ...
σ’ αγάπησα, δυστύχησα για σένα...
και σέρνομαι, πανούργα, μακριά....
Μου είπανε πως ζεις ευτυχισμένη...
θεότρελη, στα πλούτη κολυμπάς,...
μα μια κατάρα πάντα θα σε δέρνει...
του προδομένου ο πόνος της καρδιάς....

Γκάντι

Όταν ο Γκάντι μελετούσε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, είχε έναν καθηγητή του οποίου το επίθετο ήταν Mr. Peters και ο οποίος δεν τον συμπαθούσε καθόλου.
Κάποια μέρα, ο Mr. Peters κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού γεύματός του καθόταν στο εστιατόριο του Πανεπιστημίου όταν ο Γκάντι ήρθε με τον δίσκο του και κάθισε δίπλα του.
Σοβαρά ενοχλημένος ο υπερόπτης καθηγητής είπε στον Γκάντι:

«Κύριε Γκάντι, δε γνωρίζετε ότι ένα γουρούνι και ένα περιστέρι δεν κάθονται μαζί κατά τη διάρκεια του φαγητού τους;» και η απάντηση του Γκάντι ήταν:
«Μην ενοχλείστε, κ. καθηγητά, θα πετάξω παραπέρα» και λέγοντας αυτά πήγε και κάθισε σ' ένα άλλο τραπέζι.
Πράσινος από τα νεύρα του ο Mr. Peters θέλησε να πάρει τη ρεβάνς στις επόμενες εξετάσεις αλλά ο φοιτητής του απάντησε ορθότατα σε όλες τις ερωτήσεις του.
Τότε ο Mr. Peters του έθεσε την παρακάτω ερώτηση:
«Κύριε Γκάντι, τι θα κάνατε αν περπατώντας στον δρόμο βρίσκατε ένα πακέτο γεμάτο σοφία και ένα άλλο γεμάτο λεφτά; Ποιο από τα δύο θα παίρνατε;»
Χωρίς να το πολυσκεφτεί ο Γκάντι του απάντησε: «Σίγουρα το πακέτο με τα χρήματα.»
Τότε ο Mr. Peters μ' ένα χαμόγελο γεμάτο ειρωνεία του είπε: «Αν ήμουν στη θέση σας θα έπαιρνα αυτό με τη σοφία, δε νομίζετε;» και ο Γκάντι του απάντησε με απάθεια: «Ο καθένας παίρνει αυτό που του λείπει.»
Ο Mr. Peters ήδη υστερικός από την απάντηση του φοιτητή του έγραψε στην κόλλα του διαγωνίσματος "Ηλίθιος" και την έδωσε στον Γκάντι.
Ο Γκάντι πήρε την κόλλα του διαγωνίσματος και κάθισε κάτω. Μερικά λεπτά
αργότερα πάει στον καθηγητή του και του λέει: «Mr. Peters, υπογράψατε το γραπτό μου, αλλά ξεχάσατε να το βαθμολογήσετε.» ;)
Από : Ο Τηλεβόας.