Για τον Τάσιο Του Κ. Γ. Καζανάκη

Stavros Theodorakis το μάθημά του ήταν -όπως όλοι πολύ καλά θυμόμαστε-, (και) ένα ρεσιτάλ "ηθοποιίας"! Θυμάμαι, μιά φορά, του Αγίου Ιωάννου, να επείγομαι να ταξιδέψω στην Αθήνα για να μη χάσω την παράδοσή του, αν και είχα αδελφό με αυτό το όνομα! Ο δάσκαλός μας διαθέτει στον υπέρτατο βαθμό εκπληκτικό χιούμορ, είναι αντικομφορμιστής και, ναι, είναι πολύ αυτοσαρκαστικός!  Αν τα αναφέρω αυτά τα τελευταία είναι γιατί λείπουν από πολλούς δήθεν "σπουδαίους". Τυχεροί που τον είχαμε δάσκαλο, στο πιό ενδιαφέρον, ίσως, και σπουδαίο μας μάθημα, αλλά και γενικώς! 

Είχα, μετά την αποφοίτησή μας, μιά πολύ αραιή αλληλογραφία μαζί του. Μιά φορά δε, -που αν και είχα λάβει όλα τα μέτρα ασφαλείας σε μιά μικρή οικοδομή ως επιβλέπων Μηχανικός- συνέβη το απροσδόκητο και απρόβλεπτο, κάτι το οποίο δεν μπορούσα να γνωρίζω ή να υποθέσω ότι ήταν ενδεχόμενο να συμβεί, και εξ αιτίας του οποίου θα είχαμε σκοτωθεί τρεις επιτόπου, πρώτος εγώ! Ήταν, τελικά, κάτι το εντελώς ανώδυνο -επειδή, ακριβώς, είχα, γενικώς, φροντίσει. Έστειλα μιάν αναφορά με φωτογραφίες, τη δικαστική απόφαση κλπ, στον Τάσιο, αγανακτισμένος γιατί, αντί να μου 'πούν ένα ευχαριστώ, μας είχαν τραβήξει, εμένα και τον ιδιοκτήτη, στα... δικαστήρια! (Παρεμπιπτόντως: εκεί αντιλήφθηκα τι καθάρματα είναι, εν πολλοίς, οι δικηγόροι, και ότι στα δικαστήρια κερδίζει όποιος λαδώνει!). Μου απάντησε, ο Θεοδόσιος, γιατί δεν τον είχα ειδοποιήσει εγκαίρως, να ερχόταν μάρτυράς μου!  Τόσο απλός, τόσο υποστηρικτικός! Αλλά σιγά, τώρα, μην απασχολούσα εγώ τον καθηγητή μας από τα σπουδαία που είχε να κάνει.

Είχα, επίσης, και μιά μικρή αλληλογραφία μαζί του, επί θεμάτων Ποιήσεως, γνωρίζοντας ότι τον ενδιαφέρει η ωραία, αυτή, Τέχνη του λόγου, όπως τον ενδιαφέρει, ως οικουμενικό και αναγεννησιακόν άνθρωπο που είναι, η Φιλοσοφία καθώς και τόσα άλλα. Συγκεκριμένα  του είχα στείλει μιάν απόπειρά μου στην Ποίηση, την οποία τη βρήκε πολύ ενδιαφέρουσα. 

Τον βλέπουμε, εδώ, μιά-δυό φορές τον χρόνο. Έρχεται τον χειμώνα για διαλέξεις και το καλοκαίρι για διακοπές στο πρώτο, ίσως, χρονολογικά, ξενοδοχείο παραλίας στην Κρήτη, κοντά  στην πόλη μας, φιλοξενούμενος από δύο συναδέλφους μας και φίλους του, οι οποίοι είναι ιδιοκτήτες της συγκεκριμένης μονάδας. Η συγκεκριμένη φιλία κρατά από τον αείμνηστο πατέρα των δύο, αυτών συναδέλφων μας, επίσης συνάδελφο, με σπουδές, τότε, στη Γερμανία. Αλλ' ακόμη κι εκεί, στις διακοπές του, ο καθηγητής μας δεν χάνει την ευκαιρία να μας κάνει άλλη μία διάλεξη! Αυτό κι αν είναι πάθος με τη διδασκαλία! 

Μιά φορά, μάλιστα, καλοκαίρι, τον είχα συναντήσει, τυχαίως, στο αεροδρόμιο, όπου μόλις είχε αφιχθεί. Του ζήτησα να τον βοηθήσω στη μεταφορά των αποσκευών του. Αρνήθηκε ευγενικά. 

Στην περσινή του καλοκαιρινή διάλεξη, μάλιστα, του είχα χαρίσει ένα μικρό βιβλίο όπου συμμετείχα κι εγώ με μιά διάλεξή μου. Του έγραψα μιά προσωπική έμμετρη αφιέρωση με μιά μαντινάδα. Μου ζήτησε να του γράψω τη διεύθυνσή μου για να μου απαντήσει, όπως έκανε πάντα. Δεν μου απάντησε, όμως, κι αυτό με έχει κάνει πολύ ανήσυχο.

Έχει, χάσει, δυστυχώς, τη γυναίκα του, γεγονός που του έχει στοιχίσει πάρα πολύ, και αναφέρεται σ' αυτό...

Ε. Μ. Πολυτεχνείο

https://www.elculture.gr/blog/article/%ce%b7-%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%80%ce%bf%ce%bb%cf%85%cf%84%ce%b5%cf%87%ce%bd%ce%b5%ce%af%ce%bf%cf%85/

Ο μικρός Δημήτρης. Του Χρήστου Ζουλιάτη.

17/11/1973 Πεντάχρονος το θύμα της κτηνώδους βίας της χούντας.
___________"Mικρέ μου Δημήτρη💕🌷
σήμερα θα ήσουν ολόκληρος άντρας, μα έμεινες για πάντα 5 χρονών, γιατί έτσι το θέλησαν άνθρωποι παράφρονες εκείνη την μέρα του μίσους. Δεν ξέρω, δεν μπορώ να φανταστώ τι πρόλαβε να περάσει από το παιδικό σου μυαλουδάκι εκείνη τη μαύρη στιγμή που δέχτηκες τη σφαίρα. Το μυαλό μου αρνείται να συλλάβει τον τρόμο στο πρόσωπο της μάνας σου όταν έσκυψε από πάνω σου. Δεν ξέρω αν πόνεσες, δεν ξέρω αν κατάλαβες. Ξέρω ότι όλα τα δάκρυα του κόσμου να μαζέψω, δεν φτάνουν να ξεπλύνουν την ντροπή μας. Θέλω να ξέρεις, Δημήτρη μου, πως όση στάχτη κι όση βρωμιά κι αν επιχειρήσουν να ρίξουν πάνω στις σελίδες της ιστορίας αυτού του τόπου, αιώνα τον αιώνα, γενιά τη γενιά, μέχρι να σβήσει αυτός ο πλανήτης, πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι να κρατάνε τη μνήμη σου ζωντανή. Αυτό, αγόρι μου, μπορώ να στο ορκιστώ".
__Το κείμενο είναι ανυπόγραφο και βρίσκεται στη σελίδα "Η αναρχία είναι τρόπος ζωής". Πολύ συγκινητικό.

__Μέσα στα θύματα εκείνης της ημέρας ήταν και ένα μικρό αγόρι. Ο μικρός ονομαζόταν Δημήτρης Θεοδώρας και το μεσημέρι της 17ης Νοεμβρίου διέσχιζε με τη μητέρα του, Μαρία Θεοδώρα, τη Λεωφόρο Παπάγου στα Ιλίσσια. Εκεί τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά στρατιωτικής περιπόλου με επικεφαλής αξιωματικό τον ίλαρχο Σπυρίδωνα Σταθάκη (σύμφωνα με τα ιστορικά στοιχεία).
__Η περίπολος βρισκόταν ακροβολισμένη στον κοντινό λόφο του Αγίου Θεράποντα. Ο μικρός Δημήτρης πέθανε ακαριαία. Όταν μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Παίδων, απλώς διαπιστώθηκε ο θάνατός του. Οι κάφροι πυροβολούσαν στα τυφλά, ρίχνοντας εναντίον όχι μόνο διαδηλωτών μα και του απλού κόσμου, γνώριζαν πως θα είχαν θύματα. Κι αν ανάμεσα στα θύματα υπήρχε κι ένα μικρό παιδάκι 5 ετών, ήταν κάτι που δεν τους ένοιαζε. Το μόνο που ήθελαν τότε, ήταν να διατηρηθούν στην εξουσία με κάθε τρόπο.
__Το μνημείο που έχει φτιαχτεί προς τιμήν του, είναι στο Δήμο Ζωγράφου, στην οδό Μπισκίνη και Νέου Τέρματος! Στο σημείο όπου πυροβολήθηκε.

Σοφία Βέμπο. Του Δ. Τριάντη.

Η καλύτερη τραγουδίστρια της εποχής της, η σημαντικότερη στιγμή της καριέρας της, τα ρεσιτάλ που έδωσε στο διάσημο Κάρνεγκι Χολ της Νέας Υόρκης τον Μαΐο του 1947, sold out 3 φορές, 2.5 ώρες μόνη της στη σκηνή χωρίς μικρόφωνο με τη συνοδεία μόνο πιάνου ή ακορντεόν, αποθεώθηκε, ύμνους έγραψε η «Herald Tribune». Ο Σπύρος Σκούρας, πρόεδρος της 20th Century Fox, της κάνει πρόταση για ταινία στο Χόλιγουντ, αυτή αρνείται, λέει πότε να γυρίσει Ελλάδα!.
Ο ύμνος «Παιδιά της Ελλάδος παιδιά» που εμψύχωνε τους φαντάρους στον πόλεμο ήταν η αρχή της εκρηκτικής της σχέσης με τον Μίμη Τραϊφόρο, που έγραψε τους στίχους σχεδόν όλων των τραγουδιών της. Παθολογική η ζήλεια της μια που είχε τη φήμη του «άτακτου», είχε βάλει μάλιστα να τον παρακολουθούν με ιδανική κατάσκοπο (ποια άλλη) την κολλητή της, Γεωργία Βασιλειάδου ! θρυλικό το επεισόδιο με την Σπεράτζα Βρανά, που καταμάτωσε από τα απανωτά χτυπήματα που της έδωσε η μαινόμενη τίγρης-Βέμπο, τις χώρισε ο Νίκος Σταυρίδης.
Αξέχαστη η συμμετοχή της στην «Στέλλα» του Μιχ. Κακογιάννη με την Μελίνα (απόσπασμα από την βιογραφία της)
Σοφία: Εμπρός; Ναι, έλα Βασίλη (ο Τσιτσάνης) ..ναι πες μου. Τι; Ποιο τραγούδι; Η Μερκούρη; Είσαι σίγουρος; Α.. στόπε ο ίδιος ο Χατζιδάκις, μάλιστα.... θα δω τι θα κάνω…γεια σου (κλείνει το τηλέφωνο)…
Σοφία: Έτσι ρε πούστηδες ε; Δεν με ξέρετε καλά... άι σιχτίρ... (στην φίλη της Αλίκη) - πάρε τηλέφωνο τον Κακογιάννη και πες του πως η Βέμπο πουστιές δεν σηκώνει. Αποχωρεί απ’την «Στέλλα» ... Τέλος.
Αλίκη: Γιατί φωνάζεις καλέ; Τι έγινε;
Σοφία: η συμφωνία ήταν να είμαι εγώ η μοναδική τραγουδίστρια της ταινίας. Μου είπε ο Τσιτσάνης πως το βασικό τραγούδι («Αγάπη πού γινες δίκοπο μαχαίρι) θα το πει η Μερκούρη. Κατάλαβες; Δεν της φτάνει που είναι η πρωταγωνίστρια; Θα φύγω και θα τους τραβήξω και μήνυση!!
Αλίκη: Έλα ηρέμησε, εσύ δεν έχεις πάει ποτέ κανέναν στα δικαστήρια. Εσύ είσαι η Βέμπο και θα καταδεχθείς να κάνεις κάτι τέτοιο; Σκέψου το λίγο..
Σοφία: (μετά από λίγο) εντάξει, το σκέφτηκα. Έχεις δίκιο. Δεν θα φύγω κι ούτε μήνυση θα κάνω...
Αλίκη: Μπράβο και τι θα κάνεις;
Σοφία: Πάρτι.. Και μάλιστα θα τους καλέσω όλους, όλους της ταινίας...
Αλίκη: Μα ρε Σοφία είμαστε αδέκαρες, το ξέχασες; πως θα κάνουμε πάρτι;
Σοφία : Πήγαινε τώρα στο μπακάλη, πάρε ότι χρειάζεται και πες του να τα γράψει τεμπεσίρι! (Τουρκική λέξη, tebeşir , κιμωλία, από τα βερεσέδια που γράφανε με κιμωλία οι καφετζήδες σε μαύρη πλάκα).
Φωτο 1. Σαν σήμερα, 17 Νοεμβρίου 1973, ο σωστός άνθρωπος στην σωστή θέση και στιγμή, η Σοφία Βέμπο στο μπαλκόνι της στην οδό Πατησίων (η είσοδος της πολυκατοικίας από Στουρνάρη 49A) παρακολουθούσε τα τανκς να εισβάλλουν στο Πολυτεχνείο. Κατέβηκε στην είσοδο της πολυκατοικίας της, άνοιξε την πόρτα και έβαλε μέσα όσους φοιτητές έβλεπε να περνάνε από μπροστά της. Τις αμέσως επόμενες ώρες, το σπίτι της μετατράπηκε σε σταθμός πρώτων βοηθειών, ενώ αρνείται ότι συμβαίνει κάτι όταν η ασφάλεια χτυπά την πόρτα της. Ποιος να τολμήσει να πάει κόντρα στην Εθνική μας τραγουδίστρια. «Εγώ δεν φοβήθηκα Γερμανούς και Ιταλούς, θα φοβηθώ τους δικούς μας!»
Πράγματι, ένα βράδυ που επέστρεφε από βραδινή παράσταση στο θέατρο, ένας Ιταλός τη χτύπησε δυνατά με σιδερένιο λοστό και σωριάστηκε κάτω. Την επομένη με ανώνυμο τηλεφώνημα την απειλούν να μη ξαναεμφανιστεί στο θέατρο, τους λέει «εντάξει, τότε θα τραγουδάω στο ραδιόφωνο»....ακολούθησε η σύλληψη και ο εγκλεισμός της στις φυλακές Αβέρωφ, η φυγάδευση της - μεταμφιεσμένη - στην Αίγυπτο όπου συνέχισε τις εμφανίσεις της στους εκεί Έλληνες δίνοντας όλες τις εισπράξεις για τις ανάγκες του Εθνικού αγώνα (πάνω από 18.000 χρυσές λίρες, ποσό τεράστιο για την εποχή!).
φωτο 2,3. όταν η Εθνική μας τραγουδίστρια είναι μάρτυρας των γεγονότων της τραγικής νύχτας, κάθε σκέψη αμφισβήτησης είναι πράξη αντεθνική! ήταν η πρώτη που εμφανίστηκε στο Στάδιο στις εκδηλώσεις για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας παραφράζοντας τον ύμνο της..
Παιδιά, της Ελλάδος, παιδιά..
Που τα τανκς γονατίσαν, κείνη τη βραδιά...
ο τάφος της στο Α’ Νεκροταφείο πάντα τυλιγμένος με την Ελληνική σημαία!

Σε συζήτηση που είχα κάποτε με ένα χρυσαυγίτη
(κανένα δεν αποκλείω απο τον διάλογο),
μου είπε πως στο Πολυτεχνείο... δεν ύπήρξαν νεκροί.
Πώς τον ρώτησα, και ο εισαγγελέας Τσεβάς
πούούού τους βρήκε τόσους νεκρούς, στα... γαριδάκια;
Αυτοί, μου απάντησε, ήταν έξω από τον χώρο του Πολυτεχνείου!
Και επειδή ήταν έξω, δεν μετράνε; τον ξαναρώτησα.
Αφού σου είπα, δεν ήταν μέσα στο Πολυτεχνείο,
πώς λέτε 《οι νεκροί του Πολυτεχνείου》, επέμεινε,
βάζοντας τη βελόνα από την αρχή του (νεοναζιστικού του), δίσκου.
Δηλαδή, του λέω, αν ο Μυρογιάννης,
αυτό το εικοσάχρονο παλληκάρι
που εκτέλεσε εν ψυχρώ ο στυγνός και στυγερός δολοφόνος,
ο χουντικός εθνοπροδότης Ντεριλής,
κομπάζοντας, μάλιστα, για τη σκοπευτική του δεινότητα,
ήταν αδελφός σου,
τα ίδια θα έλεγες;
Κόκκαλο ο νεοναζί!

Και ήταν ο ίδιος χρυσαυγίτης που μου είχε πει,
μετά τη στυγερή και εν ψυχρώ δολοφονία του Φύσσα,
ότι πολύ καλά έκανε ο 《συναγωνιστής》του
(αυτό το το ελεεινό και τρισάθλιο κάθαρμα,
ο εντεταλμένος μαχαιροβγάλτης
της εγκληματικής-νεοναζιστικής οργάνωσης Χ.Α.
και όρθιο νεοναζιστικό γουρούνι),
και τον έστειλε στον άλλο κόσμο,
στρίβοντας, μάλιστα, το δολοφονικό μαχαίρι στη μαχαιριά,
για να βεβαιωθεί ότι το θύμα του δεν θα γλύτωνε.
Το ίδιο τον είχα ρωτήσει και τότε.
Είχε μείνει, και τότε, κόκκαλο!

Ο άνθρωπος είχε περάσει κάτι χιλιάδες χρόνια
περπατώντας στα τέσσερα,
και ήλθε ο ναζισμος
να τον ξανακάνει τετράποδο κτήνος
μέσα σε λίγα, μόνον, χρόνια...