«Η σταύρωση του Ν. Καζαντζάκη» και η ιστορική αλήθεια ( Επιστολή του Κ. Γ. Καζανάκη, που δημοσιεύτηκε στην καθημερινή εφημερίδα του Ηρακλείου Κρήτης "Πατρίς", στις 21/8/2006).

«Η σταύρωση του Ν. Καζαντζάκη» και η ιστορική αλήθεια

Του Κ.Γ. Καζανάκη *

  Με μεγάλη έκπληξη, απορία και απογοήτευση, διάβασα στο φύλλο της “Π” της Τρίτης 8/8/2006 τη δεύτερη συνέχεια παλαιότερης δημοσιογραφικής έρευνας της κ. Ελένης Κατσουλάκη υπό τον πολύ ενδιαφέροντα τίτλο «Η σταύρωση του Νίκου Καζαντζάκη».
  Επειδή τα ιστορικά λάθη, οι υπερβολές και οι ανακρίβειες περισσεύουν, επιθυμώ να παραθέσω τα γεγονότα όπως πράγματι συνέβησαν. Αλλά ας δούμε τα πράγματα με τη σειρά. «...Η φιλαρμονική του Δήμου» δεν «έπαιξε ξανά με δέηση (σ.σ.;) τον ύμνο της Κρήτης...», αλλά το πένθιμο εμβατήριο, έργο του Γ. Ντεληβασίλη συμμαθητή και στενού φίλου του Ν. Καζαντζάκη, όπως μας πληροφορεί ο αξέχαστος Φρέντυ Γερμανός στην εξαίρετη περιγραφή της κηδείας του Ν. Καζαντζάκη που δημοσιεύθηκε στο τεύχος υπ' αριθ' 109 του περιοδικού «Εικόνες» και στην οποία παραπέμπω κάθε ενδιαφερόμενο. Και που βέβαια αποτελεί πλέον ιστορικό ντοκουμέντο.

  Όσον αφορά στον τάφο του Ν. Καζαντζάκη δεν ήταν το 1972 όταν τον επισκέπτεται η ερευνήτρια όπως μας λέγει η ίδια, ούτε «χωματένιος» ούτε «μίζερος» ούτε -προς Θεού- «πεταμένος στην κορφή του Ενετικού τείχους», αλλά γρανιτένιος με θέση τιμητική, βέβαια, στην αψηλότερη τάπια του Μεγαλόκαστρου, αφιέρωμα στον «βιγλάτορα του Μαρτινένγκο». Κι αυτό με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου της πολιτείας που τον γέννησε. Τούτο, άλλωστε, απεικονίζεται και σε σχετική φωτογραφία δημοσιευμένη στο «Αναμνηστικό λεύκωμα Ν. Καζαντζάκη», εκδόσεις «Δίφρος», 1961, Αθήνα, του Δήμου Ηρακλείου «από το πρώτο φιλολογικό μνημόσυνο του στο Ηράκλειο στις 10 του Γενάρη 1960», όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην προμετωπίδα, και στο οποίο, επίσης, παραπέμπω.

  Στη συνέχεια η αρθρογράφος αναφέρεται στη συνάντησή της με τον αοίδιμο Αρχιεπίσκοπο Κρήτης Ευγένιο. Εκεί οι περιγραφές υπερβαίνουν κατά πολύ το μέτρο και θα ’λεγα και τα εσκαμμένα. Παραθέτω μερικά αποσπάσματα από τη συνομιλία τους όπως τα μεταφέρει η ίδια. «-Σεβασμιότατε αν μου φιλήσετε το δικό μου (σ.σ. εννοείται από τα προηγούμενα χέρι) θα σας φιλήσω κι εγώ το δικό σας». Παρακάτω: «...κορδώθηκε (σ.σ. ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Ευγένιος, ο σεμνός, ταπεινός και απλός αυτός άνθρωπος), σαν παγώνι.» Ο οποίος ομολογεί κιόλας, κατά την συντάξασα πάντοτε, ότι «Ξέρετε η εκκλησία είναι στενοκέφαλη».

  Επιπλέον διαβάζουμε παρακάτω : «Τον αγκάλιασα και του ’κανα νόημα να σκύψει» (σ.σ. η συντάκτις προς τον αοίδιμο Αρχιεπίσκοπο Ευγένιο). Για όνομα του Θεού κ. Κατσουλάκη!!! Και συνεχίζει: «Τον φίλησα στο μάγουλο και πήδηξα τα σκαλιά σαν αγριοκάτσικο». Όσοι όμως γνωρίσαμε τον υπέροχο αυτό ανώτατο Λευίτη και καταπληκτικό άνθρωπο, θυμούμαστε πολύ καλά πως η βιβλική και σεβάσμια μορφή του ενέπνεε όχι μόνο την πατρική αγάπη και τη βαθιά εκτίμηση, αλλά και το υπέρμετρο δέος. Και βέβαια επέβαλε την απόσταση. Την απόσταση του οφειλόμενου σεβασμού.

  Στη συνέχεια των περιγραφών φθάνουμε στα της κηδείας του Ν. Καζαντζάκη όπου, και απ’ ότι αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης από τα συμφραζόμενα, δεν υπήρχε ιερέας για να συνοδεύσει το νεκρό του Ν. Καζαντζάκη στην τελευταία του κατοικία. Αντίθετα, και κατά τους ισχυρισμούς της συντάκτου, ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Ευγένιος της απεκάλυψε κιόλας ότι: «Κάμποσοι κληρικοί χωρίς ράσα (σ.σ.!) ακολούθησαν την νεκρική πομπή βρίζοντας (σ.σ. «Θου, Κύριε, φυλακί τω στόματί μου...») τον νεκρό, αρπάχτηκαν στα χέρια με ντόπιους Κρητικούς». Έτσι ακριβώς!   

  Τελικά, όμως, και αφού «...κανείς κληρικός δεν ήταν γύρω για να θάψει τον νεκρό.», «...ως εκ θαύματος παρουσιάστηκε ένας νέος παπάς με ράσα και με θυμιατό!», του οποίου η ίδια η συντάκτης της εν λόγω δημοσιογραφικής έρευνας κατόρθωσε να μάθει το όνομά του υποσχόμενη «...ότι ποτέ δεν θ’ αναφέρεις το όνομα του καλού τούτου ανθρώπου.», πράγμα που της ζήτησε και ο ίδιος «ο παπάς», αυτός τον οποίο με πολύ προσπάθεια κατόρθωσε η ίδια να ανακαλύψει. Όμως τον τολμηρό αυτόν ιερέα είχαν -φευ- αναγνωρίσει κάποιες χιλιάδες άνθρωποι αφού, ως γνωστόν, συνόδευσε πεζός τον νεκρό του Ν. Καζαντζάκη από τον Άγιο Μηνά ως το Μαρτινένγκο. Υπάρχουν και οι σχετικές δημοσιευμένες φωτογραφίες του Παπά Σταύρου Καρπαθιωτάκη, γιατί αυτός ήταν βέβαια ο στρατιωτικός ιερέας που το όνομά του δεν μας αποκαλύπτει ακόμη και σήμερα η συντάκτις της έρευνας.
  Αναφέρεται επίσης επανειλημμένως η κ. Κατσουλάκη στη «...σωρό του Καζαντζάκη...». Σύμφωνα όμως και με τα λεξικά της Ελληνικής Γλώσσης “σωρός”: (ο) ουσ. πολλά πράγματα ριγμένα άτακτα το ένα πάνω στο άλλο // μεγάλο πλήθος, μεγάλη ποσότητα» (Βλέπε και «Μικρό Ελληνικό Λεξικό Τεγόπουλου - Φυτράκη». Ένας συγγραφέας θα πρέπει, είμαι σίγουρος πως θα συμφωνείτε κ. Κατσουλάκη, να είναι πάντοτε πολύ προσεκτικός όχι μόνο και στη μία λέξη που χρησιμοποιεί, αλλά, κυριολεκτικά, στο κάθε γράμμα της αλφαβήτου που γράφει.  Ιδίως όταν χειρίζεται την πλούσια, εκφραστική και γι’ αυτό δύσκολη γλώσσα μας.

  Ούτως λοιπόν έχουν τα πράγματα, όπως άλλωστε μαρτυρούν και οι πολύ πρόσφατες ιστορικές πηγές, γραπτές και προφορικές. Κάθε τι άλλο διαφορετικό είναι φανερό ότι ανάγεται στη σφαίρα του φανταστικού, στην οποία συνηθίζεται να στηρίζεται η συγγραφή κειμένων λογοτεχνικού κυρίως περιεχομένου. Το κείμενο όμως της κ. Κατσουλάκη δεν ανήκει στην κατηγορία αυτή. Κάθε άλλο. Σε κάθε, όμως, περίπτωση εννοείται ότι ο όλοι οι πολίτες -ιδίως οι αναφερόμενοι δημοσίως-, οφείλουν όχι μόνο να σέβονται όλα τα πρόσωπα και ως άτομα και ως ομάδες και να διαφυλάσσουν τη μνήμη των κεκοιμημένων, αλλ' επίσης και τα ήθη και τα έθιμα, την παράδοση, τον πολιτισμό, με μια λέξη τα «ιερά και τα όσια» ενός ολόκληρου λαού, και να μην πληγώνουν την υπερηφάνεια και την αξιοπρέπειά του. Ιδίως όταν προέρχονται από αυτόν τον ίδιο λαό. Αυτά «προς γνώσιν» και αποκατάσταση της ιστορικής, και όχι μόνο, αλήθειας.

*Ο Κ. Γ. Καζανάκης είναι πολιτικός μηχανικός

http://www.patris.gr/articles/92193/#.WCGyYvQauSo

21/8/2006

«Η πλατεία ήταν γεμάτη...» (Αποκαλυπτικό πολιτικό άρθρο του Κ. Γ. Καζανάκη, που δημοσιεύτηκε στην καθημερινή εφημερίδα του Ηρακλείου Κρήτης "Πατρίς", στις 16/12/2008).

 

«Η πλατεία ήταν γεμάτη...»

Του Κώστα Καζανάκη*

  Είναι γνωστό ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα ή κωμωδία. Και σαν τραγωδία, όπως προκύπτει από τα αποσπάσματα ενός πολύ σπουδαίου βιβλίου το οποίο εκδόθηκε το 1971 στο εξωτερικό και σε αναθεωρημένη επανέκδοση στη χώρα μας το 1974 από τις εκδόσεις Παπαζήση.

  Πρόκειται βέβαια για το κλασικό, στο είδος του, βιβλίο «Η γέννηση του νεοφασισμού στην Ελλάδα» του Γιάννη Κάτρη. Αλλά ας παρακολουθήσουμε τον εκλεκτό συγγραφέα να περιγράφει γεγονότα, όχι σημερινά, αλλά του Αυγούστου του ... 1965, 43 ολόκληρα χρόνια πριν. «...Έπρεπε να χρησιμοποιηθούν μέθοδοι που να στρέφουν το λαό εναντίον του λαού. Και πρώτο βήμα προς την κατεύθυνση αυτή ήταν να πιστέψει η συντηρητική πλευρά της κοινωνίας ότι οι κινητοποιήσεις υπέρ της δημοκρατίας ήταν έργο του σατανικού κομμουνισμού. Το σχέδιο μπήκε σ’ εφαρμογή.  

  Και ξαφνικά στις συνηθισμένες ειρηνικές λαϊκές διαδηλώσεις έκαναν την εμφάνισή τους κόκκινες σημαίες, σφυροδρέπανα και πινακίδες με εξτρεμιστικά συνθήματα. Οι διαδηλωτές δεν δυσκολεύτηκαν ν’ αντιληφθούν ότι στις γραμμές τους είχαν εισδύσει εχθρικά στοιχεία...» (Σελ. 228-229 της Ελληνικής εκδόσεως). «...Στο σημείο αυτό χύμηξαν οι αστυνομικές δυνάμεις με κλόμπς και προσπάθησαν να διαλύσουν τη συγκέντρωση με δακρυγόνα αέρια.

  Ήμουνα εκεί και παρακολουθούσα όλες τις φάσεις της αστυνομικής επιχειρήσεως. Είδα με τα μάτια μου μια ομάδα τριών αστυφυλάκων και ενός αρχιφύλακα να καταδιώκει ένα κορίτσι ως 20 χρονών περίπου. Όταν την έπιασαν οι δυο της έστριψαν τα χέρια για να μην αντιστέκεται, ο τρίτος την χτυπούσε από πίσω στο κεφάλι και ο τέταρτος την κλωτσούσε στην περιοχή της κοιλιάς...». (Σελ. 229 όπως παραπάνω). Εικόνα γνωστή και πανομοιότυπη σχεδόν μ’ αυτή που μόλις πρόσφατα ... απολαύσαμε.

  «...Ξαφνικά, σε διάφορα σημεία άναψαν πυρκαγιές. Οδοφράγματα στήνονταν. Ένα όχημα της πυροσβεστικής υπηρεσίας και μερικά ιδιωτικά αυτοκίνητα καίγονταν σαν λαμπάδες. Πλησίασα και είδα οργανωμένες ομάδες από νέους που φορούσαν κόκκινα πουκάμισα και μπλού -τζην παντελόνια...» «... Οι ίδιες ομάδες (σ.σ. οι προηγούμενες) έστηναν τα οδοφράγματα. Στη συγκέντρωση όμως που είχε προηγηθεί δεν είχα δει ούτε έναν με κόκκινο πουκάμισο. Και αυτοί εδώ έπαιρναν εντολές από αξιωματικούς της αστυνομίας.

   Τι συνέβαινε; Το “τι συνέβαινε” αποκαλύφθηκε την άλλη μέρα από μια ομάδα δημοσιογράφων, εντεταλμένων να παρακολουθήσουν τα ταραχώδη γεγονότα, οι οποίοι δημοσίευσαν κοινή επιστολή στην οποία κατήγγειλαν α) ότι η αστυνομία παρακολουθούσε απαθής τις πυρπολήσεις των αυτοκινήτων...». (Σελ. 230 ό. π. ) «...Ακόμη και η υπερδεξιά “Εστία” υπογράμμισε “την περίεργον στάσιν της αστυνομίας”...».

   «...Αλλά στο κρίσιμο ερώτημα “Κούι πρόντεστ” (σ.σ. εις ποίον ωφελεί), η απάντηση είναι κατηγορηματική. Η διατάραξη της κοινωνικής γαλήνης ωφελούσε τη δεξιά και ζημίωνε το κέντρο και την αριστερά. Οι σκηνοθετημένες μηδενιστικές εκδηλώσεις πρόσφεραν μια, εκ των υστέρων, αντικειμενική δικαίωση στο βασιλικό πραξικόπημα και έστρεφαν ένα τμήμα της κοινής γνώμης εναντίον των “ταραξιών” της δημοκρατίας. Αυτό ακριβώς επεδίωκε η CIA (ο λαός εναντίον του λαού...). Η κακότεχνη όμως εφαρμογή και της πιο μεγαλοφυούς ιδέας αποδίνει αντίθετα αποτελέσματα. Αυτό ίσχυσε στην περίπτωση της σκηνοθετημένης αναρχίας κατά τη μεταϊουλιανή περίοδο. Έπειτα πρέπει να σημειωθεί ότι η σκηνοθεσία εξτρεμιστικών πράξεων δεν αποτελούσε και σπουδαία πρωτοτυπία της CIA.

  Πρώτος διδάξας ήταν ο Γκαίριγκ με την πυρκαγιά του Ράιχστανγκ στις αρχές της χιτλερικής επικρατήσεως...». (Σελ. 230,231,232 ό. π.). Μήπως πρόκειται για μια διαβολική σύμπτωση ; Όχι βέβαια. Τότε όμως ; Θα μπορούσαν τα αποσπάσματα αυτά να περιγράψουν επακριβώς, με ελάχιστες, χωρίς ουσιαστική σημασία, κυρίως ενδυματολογικές και σημειολογικές αλλαγές, τα πρόσφατα τραγικά γεγονότα ;
  Μα ασφαλώς ναι μια και η κεντρική ιδέα παραμένει ακριβώς η ίδια. Τι να συμβαίνει άραγε ; Το κύριο μέρος της απαντήσεως ήδη υπάρχει στα ανωτέρω αποσπάσματα. «Διαίρει», εμφυλιακά, τον ίδιο λαό οξύνοντας ή δημιουργώντας πολιτικές, ιδεολογικές, θρησκευτικές, φυλετικές, ταξικές και άλλες αντιθέσεις (ή δήθεν αντιθέσεις) και τους λαούς μεταξύ τους χρησιμοποιώντας επιπλέον και εθνικιστικά «οράματα», επεκτατικές βλέψεις και γεωπολιτικές φιλοδοξίες της άρχουσας τάξης. Και, βέβαια, «βασίλευε». Ιδού λοιπόν το made in U.S.A. (άλλοτε U.K.) δόγμα της ξενοκρατίας. Κάπως έτσι φθάσαμε στα θλιβερά γεγονότα των τελευταίων ημερών τα οποία ακολούθησαν «...τη σκανδάλη που χτυπά...» με τραγική συνέπεια την άνανδρη και εν ψυχρώ εκτέλεση του χαμογελαστού έφηβου, του αξέχαστου και άτυχου Αλέξη.
  Ο φονιάς του οποίου στο απολογητικό του υπόμνημα διαπιστώνει την ... «αποκλίνουσα» συμπεριφορά του θύματος. Γι’ αυτό και δεν τον λυπεί ο θάνατος του νεαρού μαθητή. Για τον οποίο (θάνατο) θα πρέπει να αποφασίσει - κατά τον κύριο συνήγορό του - η Ελληνική Δικαιοσύνη εάν θα έπρεπε να είχε... συμβεί. Βλέπετε η ουσιαστική ατιμωρησία στο παρελθόν ομοίου φυράματος δραστών επιφέρει ακόμη και την περιύβριση του νεκρού παιδιού επάνω από το νιόσκαφτο τάφο. Βάσει και της «θεωρίας» περί ευθύνης του φονευθέντος διότι προσέκρουσε επί του φονικού και ... ουρανοκατέβατου βλήματος.

  Υπάρχουν, βέβαια, και άλλες απαντήσεις στα ερωτήματα που γέννησαν τα τελευταία γεγονότα. Και που πρέπει να αναζητηθούν στην πολιτική της φθίνουσας κοσμοκράτειρας, και στις «ανησυχίες» της για τις «παρεκτροπές» της μικρής μας χώρας. «Παρεκτροπές» όπως είναι η «...αγωνία αυτού του τόπου για ζωή...» και ο αγώνας του Ελληνικού Λαού για το αύριο των παιδιών του. Και βέβαια οι πολιτικές «αταξίες» που έχουν εκνευρίσει τη «μεγάλη μας σύμμαχο» όπως για παράδειγμα είναι η εκτροπή της -ούτως ή άλλως- συντηρητικής κυβερνήσεώς μας προς άλλες «ατραπούς» και «απειθείς» ενέργειες αναζητήσεως φθηνότερης ενέργειας και όπλων -και άρα ετεροεξαρτήσεως-, το veto στην υπόθεση των Σκοπίων, η απόρριψη του ιμπεριαλιστικού σχεδίου (μπ)Ανάν από τον Κυπριακό Λαό και πάει λέγοντας.

  Η καημένη η Ελλαδίτσα μας τελούσε πάντοτε, δόξα τω Θεώ, υπό κατηγορία από τη ... σεβαστή «μητρόπολη». Παλαιότερα ήταν η κομμουνιστική... διείσδυση και σήμερα -που πλέον εξέλειπε η φοβερή αυτή ... απειλή- κάτι πιο σύγχρονο και πιο... μοντέρνο. Και το όνομα αυτής τρομοκρατία. Η οποία κι αν δεν υπήρχε θα έπρεπε να εφευρεθεί. Αυτό ακριβώς συνέβη και στην πατρίδα μας με την ασύλληπτη, για πολλά χρόνια, τρομοκρατική οργάνωση «17 Νοέμβρη». Η οποία σύμφωνα με βαρύτατες και αποχρώσες ενδείξεις τις οποίες έχω σε παλαιότερο άρθρο μου αναλύσει, δεν ήταν παρά εφεύρημα των ίδιων αυτών κατηγόρων ώστε αφενός μεν να μπορούν να εφαρμόζουν ευκολότερα την ιμπεριαλιστική πολιτική των, αφετέρου δε να μας πωλούν όπλα και συστήματα ασφαλείας με μεγαλύτερη άνεση και σε όποιες τιμές επιθυμούν.
  Όλα αυτά φαίνεται να τα έχουμε λησμονήσει. Και στις βαθυστόχαστες αναλύσεις που αναφέρονται στα ακραία φαινόμενα των τελευταίων ημερών - γραπτές και προφορικές - διατυπώνονται πολλοί και διάφοροι λόγοι... φιλοσοφικού, κυρίως, περιεχομένου ή απλώς δηλώνεται αδυναμία ερμηνείας. Και βέβαια το όνομα C.I.A. είναι σήμερα σχεδόν άγνωστο. Αν δε τολμήσει να το αναφέρει κανείς είναι απλώς γραφικός και... ντεμοντέ.

  « Η πλατεία ήταν...» και πάλι «...γεμάτη ... από συντρόφους οικοδόμους, φοιτητές...». Μαζί τους και νέα παιδιά της καινούργιας γενιάς των 700 (και βγάλε) ΕΥΡΩ, της υποαπασχόλησης, της ετεροαπασχόλησης, της ανεργίας, της ανασφάλιστης και της μαύρης εργασίας, εργαζόμενοι που απολύθηκαν λίγο πριν τη σύνταξη ή σε ηλικία που κανείς δεν θα τους προσλάβει πια, μαθητές και φοιτητές οι οποίοι υφίστανται ένα αλλοπρόσαλλο εκπαιδευτικό σύστημα και εγκαταλελειμμένοι στη μοίρα τους αγρότες μαζί με τους σύγχρονους «δούλους», τους οικονομικούς μετανάστες. Όμως δίπλα τους ήταν και κάποιοι άλλοι με εντελώς άλλες -ύποπτες- προθέσεις και πολύ διαφορετικές επιδιώξεις, αυτοί που είναι από τα παλιά γνωστοί με ένα όνομα.
  Προβοκάτορες. Είναι οι γνωστοί μας άγνωστοι, αυτοί που κρύβουν το πρόσωπό τους, οι αιωνίως ασύλληπτοι κουκουλοφόροι είτε είμαστε στο 1965 είτε στο 2008. Και είναι δυστυχώς και οι μόνοι οι οποίοι επιτυγχάνουν, μέχρι στιγμής, το στόχο τους, δηλαδή τη διατήρηση, πάση θυσία, του υφισταμένου status quo, που δεν είναι άλλο από τη σχέση υποτέλειας της «υπόδουλης» αποικίας προς την ιμπεριαλιστική «μητρόπολη». Μέσω, ας μην το ξεχνούμε, της συγκεκριμένης διαιρετικής, ενοχοποιητικής και απομονωτικής πολιτικής.

  Λέγεται ότι όποιος λαός αγνοεί την ιστορία του είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει. Πολύ φοβούμαι ότι αυτό το οποίο συνέβη τον Αύγουστο του 1965 επαναλαμβάνεται και σήμερα. Ευτυχώς που υπάρχουν τα βιβλία για να μας το υπενθυμίζουν. Τα οποία, όμως, πρέπει να έχουμε μελετήσει πριν κατεβούμε στα διάφορα... panels και -προπάντων- στους δρόμους και στις πλατείες. Άλλωστε όταν «...η συγκέντρωση ανάβει…», «…όλα…», πρέπει να είναι, έτσι κι αλλιώς, «…συνειδητά».

* O Κων/νος Γ. Καζανάκης είναι μηχανικός

http://www.patris.gr/articles/147539/#.WCGDkPQauSo

16/12/2008

Πράσιν’ (και πράττειν) άλογα (Χιουμοριστικό και προφητικό άρθρο του Κ. Γ. Καζανάκη, που δημοσιεύτηκε στην καθημερινή εφημερίδα του Ηρακλείου Κρήτης "Πατρίς", στις 1/4/2011).

Πράσιν’ (και πράττειν) άλογα

Του Κων/νου Γ. Καζανάκη*

  «Το κράτος είναι ο μεγάλος ασθενής και πρέπει να μετατραπεί σε ένα κράτος δικαίου, επιτελικό και ευέλικτο, το οποίο θα διευκολύνει την ανάπτυξη, την καινοτομία και την επιχειρηματικότητα»,  διαπιστώνει ο πρωθυπουργός μας, γνωστό και διακεκριμένο μέλος του ... Ιδρύματος Καντάφι, θυμίζοντας ... γύψους και ... χειρουργεία αλήστου μνήμης ... «γιατρών». Όλα δείχνουν πως είμαστε πια βαρέως ασθενείς. Άρα απαιτείται θεραπεία. Και μάλιστα εντατική.
  Συνήγορός του -ποιος άλλος- ο επίσης ... σοσιαλιστής κ. Ντομινίκ Στρος-Καν, ο οποίος μας συμβουλεύει να «μην τα βάζουμε με το γιατρό, αν καμιά φορά δίνει φάρμακα, που δεν μας αρέσουν». Βλέπετε το καλό φάρμακο είναι και πικρό, γι’ αυτό και η κ. Κατσέλη προσπάθησε να «χρυσώσει το χάπι» θριαμβολογώντας για μια νέα εποχή όπου οι εργοδότες (η γάτα) και οι εργαζόμενοι (το ποντίκι) θα καθήσουν, επιτέλους, στο ίδιο τραπέζι κατά μόνας για να συμφωνήσουν πώς ο δυνατός θα...«καταπιεί» τον αδύνατο με την βοήθεια και κάποιων διαιτητών, παρακάμπτοντας τις...αναχρονιστικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας και ακυρώνοντας τις κατακτήσεις τόσων και τόσων ετών.

  Αλλά ποια είναι η τόσο σοβαρή ασθένεια από την οποία πάσχομεν ως Έλληνες ; «Όταν με ρωτούν οι πολίτες “πού τα φάγατε (sic) τα λεφτά;” η απάντησή μου είναι ότι τα φάγαμε όλοι μαζί με μια πρακτική αθλιότητας, εξαγοράς και διασπάθισης του δημοσίου χρήματος», διαπιστώνει ο ευτραφής, διαχρονικός και ευγενής κ. Πάγκαλος των... Ιμίων και των... Παρισίων. Θέλοντας, προφανώς, να μοιράσει τα...κέρδη και να επιμερίσει την ευθύνη στο σύνολον των Ελλήνων !!! Βαρυστομαχιά άρα. Ιδίως, μάλιστα, των εκ των δημοσίων υπαλλήλων... κοπριτών, «...αφού ο κοπρίτης (sic) θα μείνει κοπρίτης σε όλη του τη ζωή...» κατά την...αβρότατη διαπίστωση του κ. αντιπροέδρου της Ελληνικής κυβερνήσεως της...τρόικα.

  Ιδού, επιτέλους, η πολυπόθητη διάγνωση. Πώς, όμως, γίνεται να «...τα φάγαμε όλοι μαζί...» αλλά εκείνος μόνο να πάχυνε τόσο πολύ, είναι ένα άλλο ζήτημα το οποίο χρήζει περαιτέρω διευκρινίσεως από τον ίδιο. Και πώς τα «χρήματα» που «υπάρχουν» πριν τις εθνικές εκλογές σύμφωνα με σοφή προεκλογική διαπίστωση του πρωθυπουργού μας (ως αρχηγού, τότε, της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως) μετετράπησαν σε...εύγευστο έδεσμα το οποίο απολαύσαμε «...όλοι μαζί...» κατά την άποψη του εύσωμου «πρωτοπαλίκαρού» του ; Μυστήριο.

  Για να το λύσουν, οι «μαθητευόμενοι μάγοι» κ.κ. Παπανδρέου, Παπακωνσταντίνου και Προβόπουλος απευθύνθηκαν σε έμπειρους λύτες-δανειστές παγκοσμίως, διατυμπανίζοντας σε όλους τους τόνους ότι είμαστε ο...«Τιτανικός» και «βουλιάζουμε»! Κατόπιν τούτου οι τελευταίοι φρόντισαν να εκτινάξουν αμέσως τα περίφημα spreads στις 1.000 μονάδες. Ήταν αφελείς οι ηγέτες μας αυτοί ή το έκαναν επίτηδες ; Διαλέγετε και παίρνετε. Δύσκολη επιλογή αφού μόνον για τον πρώτο είναι ευρέως γνωστός ο τρόπος σκέψεώς του. Θυμόμαστε, δα, πολύ καλά, όλοι, ότι κατά την διάρκεια προσπάθειάς του να επανατοποθετήσει την αλυσίδα του ποδηλάτου του... εν κινήσει ευρισκόμενος -πράγμα αδιανόητο όχι μόνο για έναν προικισμένο και έμπειρο ισορροπιστή τσίρκου αλλά ακόμη και για τον πιο αφελή πιτσιρικά- έπεσε (όπως ήταν φυσικό και αναμενόμενο) και τραυματίστηκε τόσο, ώστε να νοσηλευθεί σε νοσοκομείο. «Μηδέν», δηλαδή εις το... «πηλήκιον», όπως θα έλεγε και ο ίδιος.
  Όλα αυτά θα ήταν πολύ ωραία ανέκδοτα αν δεν ήταν η σκληρή πραγματικότητα. «Οι όροι αυτής της σύμβασης», σημειώνει αναφερόμενος στο περίφημο μνημόνιο ο καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου κ. Γεώργιος Κασιμάτης, «δένουν χειροπόδαρα την Ελλάδα ως κυρίαρχο κράτος». Αφού : «Ούτε ο Δανειολήπτης (δηλαδή η Ελλάδα) ούτε τα περιουσιακά του στοιχεία έχουν ασυλία λόγω εθνικής κυριαρχίας ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο σε περίπτωση: δίκης, κατάσχεσης (συντηρητικής ή αναγκαστικής) είτε αναγκαστικής εκτέλεσης και σε οποιαδήποτε περίπτωση άλλης ενέργειας ή διαδικασίας σχετικά με τη Σύμβαση».

  Γι’ αυτό και... διατράνωσε ο κ. πρωθυπουργός πλήρης εθνικής... υπερηφάνειας πως : «Δεν υπάρχει περίπτωση πώλησης ελληνικής γης». Φυσικά, αφού υποθηκευμένα δεν πωλούνται και αν πωλούνται δεν αγοράζονται. Σε άλλη θέση της περιβόητης Σύμβασης ορίζεται ότι «...η Ελλάδα παραιτείται από τα δικαιώματα εθνικής κυριαρχίας “αμετάκλητα και άνευ όρων”. Ένας τέτοιος όρος δεν υπογράφεται ούτε με το πιστόλι στον κρόταφο. Έναν τέτοιον όρο μόνο ένας Shylock μπορούσε να τον σκεφθεί. Τέτοιος όρος μπαίνει για πρώτη φορά σε σύμβαση δανείου στην ιστορία της ανθρωπότητας» τονίζει ο διακεκριμένος καθηγητής. Με άλλα λόγια προσφέραμε στους σύγχρονους ακόρεστους «Μήδους» «γην και ύδωρ». Και επειδή όσα περισσότερα θα πληρώνουμε, τόσα περισσότερα -όπως οι Αργεντινοί- ... θα χρωστάμε, θα έλθει η ώρα που θα απαιτήσουν και το δαχτυλίδι του αρραβώνα της μητέρας μας. Και αν -υπόθεση εργασίας κάνω- οι πιστωτές μας «πουλήσουν», ως έχουν δικαίωμα, το χρέος μας σε τρίτους, όπως π.χ. η Τουρκία, τότε τι γίνεται;
  «Η χώρα μας φαίνεται να μην είναι πλέον ελεύθερη, αλλά να διοικείται επί της ουσίας από τους δανειστές μας». «...Δηλώνουμε δηλαδή ότι είμαστε μια χώρα υπό κατοχή και εκτελούμε εντολές των κυρίαρχων-δανειστών μας...». Ποιος άραγε κάνει τις βαρύτατες αυτές διαπιστώσεις;  Κάποιο κόμμα της Αριστεράς;  Και όμως συντάκτες της σοφής ανακοίνωσης στην οποία περιέχονται τα τραγικά αυτά συμπεράσματα είναι οι Ιεράρχες της Ελλαδικής Εκκλησίας, οι οποίοι «έχουν βγει από τα ράσα τους» παρακολουθούντες τα εσχάτως τεκταινόμενα!

  Ποιος, όμως, ευθύνεται για το χρέος ; «...Με άλλα λόγια, οι κυβερνήσεις Μητσοτάκη, Σημίτη και Κ. Καραμανλή ευθύνονται για το 20% ενώ οι κυβερνήσεις του Ανδρέα και του Γιώργου για το 70% της ανόδου ο πρώτος και για 10% ο δεύτερος μέσα σε ένα χρόνο, αποδεικνύοντας έτσι ότι αυτοί ήταν και είναι και σήμερα οι κυρίως υπεύθυνοι για την ουσιαστική πτώχευση της χώρας...» υποστηρίζει με αδιάσειστα στοιχεία ο καταξιωμένος από τους πολυετείς αγώνες του στα «πέτρινα χρόνια» για μια καλύτερη Ελλάδα και παγκοσμίως γνωστός μουσικοσυνθέτης Μίκης Θεοδωράκης. Που στα ογδόντα του αρχίζει πάλι από την αρχή. Όπως όλοι μας κατά το μύθο του Σίσυφου.

  Πώς, όμως, αντέδρασαν οι ομοιοπαθείς Ούγγροι για το δικό τους μνημόνιο μέσω των πολιτικών τους αντιπροσώπων ; Να τι καταθέτει σχετικά ο επί των οικονομικών τους υπουργός: «Δηλώσαμε στους εταίρους μας ότι δεν εξετάζουμε σε καμιά περίπτωση λήψη πρόσθετων μέτρων λιτότητας». Και τι έκανε ; Αντί για εξοντωτική λιτότητα, τα βάρη στις τράπεζες! Θα το κάνουμε και εμείς; Όχι βέβαια αφού υπάρχουν τα εύκολα θύματα, οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι δηλαδή, τα οποία μπορούμε πολύ εύκολα να τα «πυροβολήσουμε» μέσα στο «κλουβί» των προς επιβίωση υποχρεώσεών τους. Οι... «αναξιοπαθούντες» τραπεζίτες θα πρέπει να στηριχθούν, για να μπορέσουν και εκείνοι να μας στηρίξουν με την σειρά τους στις επόμενες εκλογές και όχι μόνο, σύμφωνα με τα περίφημα διαπλεκόμενα. Ιδού οι πρώτες και πρωταρχικές σκέψεις των εκάστοτε κυβερνώντων το Ρωμαίικο, οι οποίοι μας οδήγησαν αργά, σίγουρα και σταθερά από λιτότητα σε λιτότητα με κατάληξη στο «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» Ν° 2. Και είναι μάταιο να ελπίζει κανείς πως εκείνοι που μας έφεραν σε αυτό το χάλι, θα μπορέσουν να μας σώσουν από το ήδη διαφαινόμενο «ναυάγιο».
  «...δεν θα υπάρξει καμία επιβάρυνση για μισθωτούς και συνταξιούχους πέραν των όσων έχουν ανακοινωθεί...» διεκήρυττε σε όλους τους τόνους πριν από κάθε γύρο των τελευταίων δημοτικών εκλογών ο πρωθυπουργός της χώρας χρησιμοποιών γνωστό παλαιοκομματικό και «Μαυρογιαλούρειο» κόλπο για να αποσπάσει «ψηφαλάκια». «Συνεπής» προς τις δηλώσεις του έφερε αμέσως μετά τον εργασιακό μεσαίωνα υπό την μορφή νομοσχεδίου το οποίο ψηφίστηκε ως... κατεπείγον, ψευδόμενος για άλλη μια, επιπλέον, φορά και μάλιστα ασυστόλως.
  Από καιρό τώρα το ευρισκόμενο σε ελεύθερη πτώση των ποσοστών του κυβερνών την Ελλάδα κίνημα εκπροσωπεί μια παραπλανημένη (και εξαπατημένη!) από τους εκπροσώπους του μειοψηφία της κοινωνίας. Και ενεργεί απροκάλυπτα πια με αποκλειστικό γνώμονα τα συμφέροντα του ξένου και του ντόπιου κεφαλαίου. Ακόμη και αυτός o φυσικός κομματικός του φίλος και σύμμαχος με τον οποίο πήγαιναν «χέρι-χέρι» μέχρι «χθες» εγκατέλειψε τον κοινόν υπέρ της τρόικα... αγώνα τους, αποκαλώντας ευφυώς, κατά την διάρκεια αγορεύσεώς του στη Βουλή, το μνημόνιο... «μνημόσυνο».
  Τι απομένει όταν κανείς ενεργεί παρά και αυτή την κοινή λογική «πουλώντας», επιπλέον, κατά σύστημα και κατά συνήθεια, «πράσιν’ άλογα» στο Λαό ; Ο απαραμίλλου λεπτότητος διεθνής τοκογλύφος κ. Στρος-Καν που «διαπιστώνει», εαν είναι δυνατόν, πως «...στην Ελλάδα οι άνθρωποι είναι βουτηγμένοι στα σκ...» !!! Και το ελικόπτερο με το οποίο αναχώρησαν από το δώμα του προεδρικού μεγάρου και προς άγνωστον κατεύθυνσιν οι ιδίου, με τους ημετέρους, φυράματος «ηγέτες» του ταλαίπωρου Λαού της Αργεντινής. Το ζήτημα είναι ποιος θα προλάβει, πριν γίνει η Ελλάδα Αίγυπτος, να κλείσει θέση αφού ένα ελικόπτερο δεν χωράει πάρα ένα αρκετά περιορισμένο αριθμό επιβατών. Από τους οποίους θα λείψει, δυστυχώς γι’ αυτούς, η ευχέρεια να φύγουν νύχτα μια και, ως γνωστόν, τα περισσότερα ελικόπτερα δεν πετούν στα σκοτεινά.

• Ο Κων/νος Γ. Καζανάκης είναι μηχανικός

http://www.patris.gr/articles/198858/#.WCGHSvQauSo

1/4/2011

Habemus Papam! (Χιουμοριστικό και προφητικό πολιτικό άρθρο του Κ. Γ. Καζανάκη, που δημοσιεύτηκε στην καθημερινή εφημερίδα του Ηρακλείου Κρήτης "Πατρίς", στις 24/11/2011).

Habemus Papam!

Του Κώστα Καζανάκη*

Δυστυχισμένε μου λαέ

καλέ και αγαπημένε.

Πάντα ευκολόπιστε

και πάντα προδομένε.

Διονύσιος Σολωμός

  Μετά από ένα θέατρο του παραλόγου, ένα αποκριάτικο γαϊτανάκι και ένα πολυήμερο «μαγείρεμα» ανάμεσα στους δύο κάποτε μεγάλους του δικομματισμού που, όπως πολύ εύστοχα ειπώθηκε, έπαιξαν «τις κουμπάρες» στις πλάτες μας, λευκός καπνός εξήλθε, επιτέλους, από την καπνοδόχο του προεδρικού μεγάρου. Habemus πρωθυπουργό!

  Χωρίς εκπλήξεις για το όνομα -το οποίο είχε ήδη διοχετευθεί εντέχνως- ο άνθρωπος ο οποίος θα κρατήσει το τιμόνι της χώρας το αμέσως επόμενο κρίσιμο διάστημα δεν θα είναι ο εκλεκτός του Ελληνικού λαού αλλά ο έμπιστος τραπεζίτης των Μέρκελ-Σαρκοζί και οικονομικός σύμβουλος του πρώην πρωθυπουργού. Ωστόσο, και με τη νέα πολυμελή κυβέρνηση-αχταρμά να μοιάζει με το «Μανωλιό» που «έβαλε τα ρούχα του αλλιώς» προσθέτοντας μερικά κοσμήματα από... χέρι, για τον Έλληνα δεν αλλάζει σχεδόν τίποτα. Ο ένας -το πολύ- ανά οικογένεια εργαζόμενος θα πρέπει να πληρώσει τους πολυάριθμους κεφαλικούς φόρους, τα χαράτσια, τα ραβασάκια και τις ειδικές εισφορές από το μειωμένο, συνήθως, μισθό του όταν, βέβαια, και εάν του τον καταβάλλει ο εργοδότης του. Για τους συνταξιούχους με τις συντάξεις-φιλοδωρήματα και τους άνεργους με το επίδομα της επιβιώσεως, ούτε λόγος.

  Το δημοψήφισμα-δόλωμα το οποίο κατεδάφισε ο Λαός μας και μέσω του οποίου προσπάθησε να μας «ξεφορτωθεί» το ταιριαστό και κομψό -πλην υποψιασμένο- ζεύγος των αφεντικών της Ε.Ε. επιβάλλοντας το περιεχόμενό του, δεν ήταν τίποτε άλλο από ένα made in USA σχέδιο για την εξαφάνιση του ευρώ.

  Αποχρώσα ένδειξη γι’ αυτό η χλιαρή αντίδραση των Η.Π.Α. και του προέδρου Ομπάμα έναντι της οργισμένης των «αφεντικών» της λυκοσυμμαχίας της Ε.Ε. Είναι, επίσης, χαρακτηριστικό ότι η έγκυρη Liberation υπό τον τίτλο «Χάος» στα Ελληνικά γράφει : «Η Αθήνα παίζει κορώνα γράμματα το ευρώ». Κανείς δεν μπορεί, πλέον, να αμφισβητήσει ότι το δημοψήφισμα ήταν μια καλοστημένη πολιτική παγίδα μέσα στην οποία ο εγκλωβισμένος πολίτης θα έπρεπε να διαλέξει το μέσο της εκτελέσεώς του. Την όλη τραγική κατάσταση έσπευσε να εκμεταλλευτεί η -αντιμνημονιακή, υποτίθεται- αξιωματική αντιπολίτευση για δικό της όφελος, εξαγγέλλοντας... ανένδοτο αγώνα και απαιτούσα, υποκριτικά, εκλογές, για να αλλάξει «ρότα» την επομένη.
  Ένα πράγμα είναι ξεκάθαρο : Αυτοί που μας οδήγησαν στην άβυσσο, αυτοί που «έθαψαν» τις γερμανικές αποζημιώσεις και το κατοχικό δάνειο, αυτοί που διέλυσαν τις εργασιακές σχέσεις και κατέστρεψαν τις πρωτογενείς υποδομές της χώρας ώστε να «εξασφαλιστεί» η εξάρτησή μας από το εγχώριο και ξένο κεφάλαιο δεν μπορούν να επαγγέλλονται σήμερα και για πολλοστή φορά τη... σωτηρία μας από τα νύχια εκείνων που, ενώ μας χρωστούσαν, τώρα απειλούν να μας πάρουν και το «βόδι». Δύο χρεοκοπημένες πολιτικές δεν συνιστούν μία επιτυχημένη επειδή θα ενωθούν. Ούτε και είναι δυνατόν να συνεχίζονται. Το δικομματικό μοντέλο της ενός ανδρός αρχής αφού δοκιμάστηκε επανειλημμένως κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης απέτυχε παταγωδώς με συνέπεια την απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας, την εξαφάνιση της ατομικής και συλλογικής μας αξιοπρέπειας και την αμφισβήτηση ή, μάλλον, την απώλεια εθνικού εδάφους και την εγκατάλειψη κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας. Επιπλέον, και ως επιστέγασμα, οι πολιτικοί του δικομματισμού αφού μας έφεραν την οικονομική εξαθλίωση, μας κατηγόρησαν(!) κιόλας ως...συνενόχους των. Είναι, δε, κάτι περισσότερο από βέβαιο πως, εάν εξακολουθήσει να εφαρμόζεται το παρωχημένο έως και επικίνδυνο αυτό πολιτικό μοντέλο, θα οδηγηθούμε σε νέες εθνικές περιπέτειες.

  Οι τελευταίες εξελίξεις οι οποίες, σημειωτέον, δρομολογήθηκαν ερήμην του χειμαζόμενου και εμπαιζόμενου Λαού, δεν στοχεύουν σε τίποτα άλλο παρά στο να εκτονωθεί η πίεση για εκλογές και στο να κερδίσουν χρόνο οι δύο «παίκτες» γνωρίζοντας ότι αποτελούν, πλέον, μειοψηφία, με σκοπό να ανατρέψουν το εις βάρος τους κλίμα. Μία ακόμη επιδίωξή τους είναι η διάσωση του δικομματικού μοντέλου μέσω ενός πρωθυπουργού «μιας χρήσεως» και με ημερομηνία λήξεως ο οποίος, επιπλέον, στερείται άμεσης λαϊκής εντολής. Και ο οποίος, παρόλ’ αυτά, θα μας δεσμεύσει για πάρα πολλά χρόνια, θολώνοντας, παράλληλα, τις ευθύνες για το τεράστιο πολιτικό κόστος! «...Η παρούσα Βουλή δεν έχει την πολιτική νομιμοποίηση να υποθηκεύσει το μέλλον του κόσμου της εργασίας για τις επόμενες δεκαετίες. Η νέα κυβέρνηση θα είναι πλήρως απονομιμοποιημένη και πολιτικά ανίσχυρη...» ανακοίνωνε, πολύ σωστά, ο Συνασπισμός στις 7-11-2011 για το πολιτικό μόρφωμα που θα έβγαινε μέσα από το...καπέλο των δύο μαθητευόμενων μάγων «καπελώνοντας» τη λαϊκή βούληση.

  Ευτυχώς που, όπως δείχνουν τα πράγματα, η νέα κυβέρνηση η οποία θα προκύψει από τις επερχόμενες, ούτως ή άλλως, εθνικές εκλογές δεν θα είναι, πια, μονοκομματική. Και τούτο γιατί ο πολίτης αντιλαμβάνεται ότι, στην αντίθετη περίπτωση, η όλη πανάθλια κατάσταση στην οποία έχει περιπέσει η χώρα θα χειροτερέψει. Πολλοί μάλιστα επιμένουν, με καλά θεμελιωμένο σκεπτικό, πως είναι προτιμότερο να κηρύξουμε στάση πληρωμών, παρά, και αφού πουλήσουμε ακόμη και το...«παλιάμπελό» μας να βρεθούμε να χρωστάμε το ασημένιο σερβίτσιο της γιαγιάς μας, όπως συνέβη το 2002 στην Αργεντινή των 40.800.000 κατοίκων με δημόσιο χρέος 100 δισ. δολάρια (73,367 δισ. ευρώ) το οποίο αποτελούσε το 56% του Α.Ε.Π. της. Υπενθυμίζεται ότι τα αντίστοιχα -συντριπτικά- στοιχεία για την Ελλάδα είναι 11.000.000 κάτοικοι, δημόσιο χρέος 276,791 δις ευρώ και 173% του Α.Ε.Π. της. Το δε δημοσιονομικό έλλειμμα ανέρχεται σε 11,27% όταν το μέγιστο είναι 3%!

  Είναι γνωστό ότι τα δημόσια οικονομικά δεν διαφέρουν, στις γενικές αρχές τους, από εκείνα ενός νοικοκυριού. Όπως, δηλαδή, μια οικογένεια δεν θα μπορέσει να τα βγάλει πέρα εάν δανεισθεί περισσότερο του 40% των εσόδων της, έτσι και ένα κράτος δεν μπορεί να αντέξει, με μαθηματική βεβαιότητα, δημόσιο χρέος μεγαλύτερο του 80% του Α.Ε.Π. του. «Μετρημένα κουκιά». Εξ ου και το «κούρεμα» υπέρ των δανειστών μας το οποίο, μόλις πριν λίγους μήνες, οι σημερινοί φανατικοί υποστηρικτές του εξόρκιζαν. Παρόλα, όμως, αυτά, προβλέπεται ότι θα «πετύχουμε», αισίως, να φέρουμε το δημόσιο χρέος το 2020 στο... 120% τουλάχιστον του Α.Ε.Π. της χώρας του έτους αυτού. Στο ίδιο, δηλαδή, ποσοστό, του 2009! Αν δεν ξεφύγουν, εννοείται, τα «νούμερα» σε όσους θα έχουν έως τότε επιβιώσει. Κι αφού θα έχει ξεπουληθεί όλη η δημόσια περιουσία για ένα κομμάτι ψωμί!

  Κάποιοι διεθνείς τοκογλύφοι αφού μας φόρτωσαν με άχρηστες και πανάκριβες «αγορές του αιώνα», με πολυδάπανες Ολυμπιάδες, με απατηλά χρηματιστήρια και εύκολα...«διακοποδάνεια» παντός είδους, εν συνεχεία μας παγίδευσαν ποντάροντας στους ανεπαρκείς, ανερμάτιστους και ξενόδουλους πολιτικούς μας, στο εκμαυλιστικό και άτεγκτο τραπεζικό σύστημα και στη γενικότερη έλλειψη παιδείας, έχοντας βάλει στο μάτι το καλύτερο «οικόπεδο» του κόσμου όπως βλέπουν την πατρίδα μας. Το ζήτημα είναι τώρα εμείς τι κάνουμε.

* Ο Κων/νος Γ. Καζανάκης είναι μηχανικός

http://www.patris.gr/articles/213004/#.WCF9H_QauSo

24/11/2011

Για τα «μάτια» της ΔΗΜ.ΑΡ. (Χιουμοριστικό και προφητικό άρθρο του Κ. Γ. Καζανάκη, που δημοσιεύτηκε στην καθημερινή εφημερίδα του Ηρακλείου Κρήτης "Πατρίς", στις 11/7/2012).

Για τα «μάτια» της ΔΗΜ.ΑΡ.

Του Κώστα Καζανάκη*

  Πρέπει να είμαστε πια πολύ ευτυχείς, αφού για τα ωραία «μάτια» της ΔΗΜ.ΑΡ. ξοδέψαμε περί τα 47,9 εκατ. δανεικά ευρώ και χάσαμε σαράντα πολύτιμες ημέρες, μέχρι να αποφασίσει η πολύφερνη «νύμφη» και «μπαλαρίνα» του πολιτικού μας βίου να πει το πολυπόθητο «ναι» και να ενδώσει στις προτάσεις των δύο (!!!) υποψηφίων «γαμβρών», της Ν.Δ. και του ΠΑ.ΣΟ.Κ. οι οποίοι «σφάζονταν στην ποδιά της» για μια αριστερή «πρέζα», ώστε να επιτύχει η συνταγή του μνημονίου.

  Θα μπορούσε, βέβαια, -μια και η απόφαση είχε ληφθεί ευθύς εξ αρχής- να είχε συναινέσει από τις πρώτες εκλογές, τότε που η συμμετοχή της ήταν απαραίτητη για να προκύψει ο μαγικός αριθμός των 151 βουλευτών κατ’ ελάχιστον, πράγμα που δεν συνέβαινε στις επαναληπτικές εκλογές.

  Αλλά, βλέπετε, δεν αφαιρείται έτσι απλά το «φύλλο» της αριστερο-δημοκρατικής «συκής». Εξάλλου είναι και εκείνοι οι ανεύθυνοι αναρχο-κομμουνιστές του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. που θα της έσουραν, και με το δίκιο τους, τα εξ αμάξης, υπενθυμίζοντάς της τη ρητή και κατηγορηματική δήλωση περί αριστερού άλλοθι, του μετρημένου, ώριμου και σοβαρού (προπάντων), υπεύθυνου και λαμπρού αρχηγού της με την ντεμοντέ πλην ωραία κυματιστή κόμμωση και τον αρειμάνιο μύστακα. Ο οποίος εγκατέλειψε το ΣΥ.ΡΙΖ.Α. όταν δεν τον ψήφισαν -κακώς, κάκιστα- ως πρόεδρο, για να μετεξελιχθεί σήμερα σε απαραίτητο αριστερό «μαϊντανό» της νεοφιλελεύθερης δεξιάς αναγέννησης.

  Η εξ αρχής έντονη προβολή της χαρωπής ΔΗΜ.ΑΡ. από τα μνημονιακά ΜΜΕ και ο επαμφοτερίζων πολιτικός της λόγος έκανε πολλούς κακόβουλους να την υποψιαστούν ως «ανάχωμα» του υπό εξαφάνιση ΠΑ.ΣΟ.Κ. και «δούρειο ίππο» του συστήματος. Βλέπετε όσο κι αν ήθελε η (σεμνή) ΔΗΜ.ΑΡ. να κρυφτεί, η χαρά δεν την άφηνε... Τώρα πια οι αντιμνημονιακές μάσκες φορέθηκαν κανονικά. Αφού, και με την επίκληση της ακυβερνησίας, παρεκάμφθη η υπερβολική εσωτερική αντίδραση των βουλευτών της, πολλοί από τους οποίους εγκατέλειψαν τα κόμματά τους προς αναζήτηση αντιμνημονιακής στέγης. Άλλοι γιατί εστερούντο παντελώς και άλλοι γιατί, κατά τη γνώμη τους, δεν τους εκάλυπτε αυτή που είχαν. Και προς εξασφάλιση αναλόγου αντιμνημονιακού οράματος, σε ένα κόμμα της αριστεράς που να είναι δημοκρατικό -εν αντιθέσει με την υπόλοιπη αριστερά που δεν είναι- αν και υπάρχει σ’ αυτήν κόμμα που οι ίδιοι το κατηγορούν για ... (δημοκρατική) πολυφωνία. Καταλάβατε; Αν όχι, δεν πειράζει, φτάνει που το κατάλαβαν εκείνοι· εσείς δεν χρειάζεται. Απλώς εμπιστευθείτε τους αριστερούς που έχουν αυτό-χρισθεί με τη δημοκρατική «βούλα» ως αυθεντικοί και γνήσιοι δημοκράτες. Άλλωστε «στην Ελλάδα είσαι», ως γνωστόν, «ό,τι δηλώσεις».

  Δόξα, λοιπόν, τω Θεώ, με το «ναι» της ΔΗΜ.ΑΡ. θα σωθούμε, θέλουμε δεν θέλουμε. Είναι χαρακτηριστικό της παρθενικής σεμνότητος της «κόρης» το γεγονός πως μέχρι την τελευταία στιγμή πριν την επισημοποίηση των «αρραβώνων», στελέχη της ΔΗΜ.ΑΡ. δεν ... ενέκριναν κατάλληλο για τον πρωθυπουργικό θώκο τον εκλεκτό της καρδιάς τους, τον κ. Σαμαρά. Γινάτι κι αυτό... «Τραβάτε με κι ας κλαίω» δηλαδή, μια και ο κ. Σαμαράς είναι νέος, πλούσιος, φέρελπις, εργατικός, επιτυχημένος πιτσαδόρος όταν ήταν μετανάστης (με πιτσαρία στην Αμερική που έσκισε, όπως καυχήθηκε ο ίδιος), ψηλός, λεπτός, ευσταλής, κομψός, αρρενωπός με πλούσια κόμη και σπάνια γαλάζια μάτια. Με μια λέξη πανέμορφος και γοητευτικός, με πολλές καταγεγραμμένες κατακτήσεις στο ενεργητικό του, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται -κατά δημόσια δήλωση της ίδιας- και η δημοφιλής αοιδός του ελαφρολαϊκού μας άσματος, η κα Άννα Βίσση. Και ο οποίος διαθέτει, επιπλέον, έναν υπεύθυνο και συνεπή, πολιτικό λόγο. Όλοι, δα, τον θυμόμαστε προεκλογικά να μας εξηγεί αναλυτικότατα γιατί δεν επρόκειτο να συγκυβερνήσει, σε καμία, μα σε καμία περίπτωση, με το διεφθαρμένο ΠΑ.ΣΟ.Κ....

  «Να στεριώσει», λοιπόν, το νέο «ζεύγος» με τον πολύ κ. Βενιζέλο κουμπάρο, ο οποίος ανέλαβε να κρατά το «φανάρι» της διαφάνειας, για να δούμε επιτέλους πού και πότε, η κατά Ν.Δ. και ΠΑ.ΣΟ.Κ. επ’ αόριστον συνέχιση του μνημονίου -και μάλιστα χωρίς εκπτώσεις όπως διεμήνυσε η κ. Μέρκελ- αφενός, και η σταδιακή (σε πόσα ... φεγγάρια;) απαγκίστρωση του κ. Κουβέλη, αφετέρου, θα συγκλίνουν. Αν, και μέχρι να αφαιρεθεί το «αγκίστρι», το «ψάρι» δεν θα σπαρταράει πια...

  Τώρα πια ξέρουμε. Για όλα αυτά φταίει ο αντιμνημονιακός ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Οι πολλές συνιστώσες και η πολυφωνία που τον δέρνει δεν τον αφήνουν να συμμετέχει κι αυτός σε μια μνημονιακή κυβέρνηση-«τσίρκο». Εντάξει, επιμένει πως το μνημόνιο οδηγεί στην καταστροφή του λαού μας. Αυτό όμως δεν θα τον εμπόδιζε να συγκυβερνήσει με βάση αυτό ακριβώς που απορρίπτει. Από την άλλη, οι τρεις ετερόκλητες συνιστώσες της συγκυβέρνησης στο γενικόλογο και χωρίς κανένα χρονικό προγραμματισμό ευχολόγιο υπό τον τίτλο «Σημεία προγραμματικής σύγκλισης» που συμφώνησαν, όχι μόνο πήραν κάποιες ιδέες από το πρόγραμμα των 341 σελίδων και τις διακηρύξεις του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αλλάζοντάς τους τα φώτα, αλλά, επιπλέον, παρέλειψαν τα σπουδαιότερα, όπως π.χ. τα περί κατοχικού δανείου. Χωρίς να λησμονήσουν, ευτυχώς, να πασπαλίσουν την «τούρτα» της συμφωνίας τους με ολίγη από εργασιακές σχέσεις, ώστε να γίνει αρκούντως εύγευστη και γλυκιά.

  Αφού, λοιπόν, οι γαλαντόμοι (με ξένα κόλλυβα) συγκυβερνώντες θέλουν να χαρίσουν στους Γερμανούς, εκτός από τις πολεμικές αποζημιώσεις, και το κατοχυρωμένο αναγκαστικό κατοχικό δάνειο, ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. θα πρέπει να βοηθήσει, να βάλει πλάτη, κατά την έκφραση του συρμού και στην εθνική αυτή επιτυχία. Όσο, δε, για την αείμνηστη απλή αναλογική, αυτή έχει τοποθετηθεί στο χρονοντούλαπο της ιστορίας από τη συνεπή στις υποσχέσεις της ΔΗΜ.ΑΡ., αφού δεν φαίνεται να την ενδιαφέρει το ζήτημα -και σωστά-, μια και δεν προβλέπεται να επιτύχει αξιόλογα εκλογικά ποσοστά στις επόμενες εκλογές, όποτε και αν γίνουν αυτές.

  Εν πάση, όμως, περιπτώσει, το μεγάλο πρόβλημα του πολιτικού μας βίου εξακολουθεί να είναι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Ο οποίος φρόντισε να χάσει επίτηδες τις εκλογές (άρα είναι η πρώτη δύναμη) για να μην ... κυβερνήσει, αλλά και για να παριστάνει την (περιττή για κάθε δημοκρατία) αξιωματική αντιπολίτευση για την οποία τον ψήφισε ο ελληνικός λαός. Γι’ αυτό, άλλωστε, επιμένει πεισματικά να μην συνεργάζεται σε μια «εθνική Ελλάδος» με αυτούς που ξαφνικά τον ερωτεύτηκαν με πρωτόγνωρο πάθος, ενώ μέχρι χθες τον μισούσαν κατηγορώντας τον για... σπασμένες βιτρίνες, για πυρομανή «Νέρωνα» των Αθηνών, για δικαστική μαρτυρία υπέρ της (συστημικής) «17 Νοέμβρη», για υποστήριξη των λαθρόβιων μεταναστών, για όλους τους πολέμους από τον Πελοποννησιακό έως και τον εμφύλιο, για την εθνική καταστροφή του ’22, για την δικτατορία και την προδοσία της Κύπρου, για την επιστροφή στη δραχμή και την κατάρρευση του ευρώ, για πλημμύρες, τσουνάμι, ανομβρίες, καύσωνες, σεισμούς, λοιμούς, λιμούς καταποντισμούς, καθώς και δια πάσαν νόσον και κάθε κακό που έχει επισυμβεί στην πατρίδα μας ή πρόκειται να υποστεί ο λαός μας, καταλογίζοντάς του και τις σχετικές προθέσεις, όπως, άλλωστε, «ψάλλει» μαζί τους από τις κερκίδες όπου...αγωνίζεται σκληρά, και ο υποβαθμισθείς από το λαό μη αριστερός, κατά δήλωσή του, «ψάλτης» του συστήματος, το δυναμικά ανώδυνο ΚΚΕ. Που αν και οι καλοί συγκυβερνώντες το επαινούν για τη συνετή του στάση, σαν το καλό σκυλάκι που γαβγίζει αλλά δεν δαγκώνει, ο μέχρι χθες πιστός λαός του έχει εκδηλώσει δια της ψήφου του μια κάπως διαφορετική γνώμη...

  Αλλά ας μην είμαστε μεμψίμοιροι. Πάντοτε έτσι δεν γινόταν; Μήπως ο ελληνισμός σ’ όλη την ιστορική του διαδρομή δεν επέλεξε την καλύτερη λύση πάντοτε, καταδικάζοντας παράλληλα τον πραγματικό αίτιο των δεινών του, από τον δίκαιο Αριστείδη και τον Φειδία έως τον Κολοκοτρώνη, τον Βενιζέλο, τον Καποδίστρια, και τον Μακάριο, για να θυμηθούμε μερικά ονόματα; Ας αφήσουμε, όμως, τις κακεντρέχειες, κι ας ευχηθούμε στο νιόπαντρο «ζευγαράκι» πολιτικόν «βίον ανθόσπαρτον» και να τους ζήσει το νεογέννητο «τερατάκι» της συγκυβερνήσεως. Που δεν ήλθε πρόωρα όπως πολύ νομίζουν, αφού η «σύλληψις» είχε προηγηθεί, βεβαίως-βεβαίως, του πολιτικού γάμου σύμφωνα με τη μόδα, αλλά και για να δοκιμαστούν οι τότε «μελλόνυμφοι».

  Σχετικά και άσχετα ηθικά διδάγματα: Αν πηγαίνω με όλους φταίει ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. που δεν κάνει το ίδιο. Ο Εφιάλτης ήταν Έλληνας. Την προδοσίαν πολλοί ηγάπησαν, τον προδότη ουδείς. Όποιος ανακατεύεται με τα (μνημονιακά) πίτουρα τον τρώνε οι κότες. Πού να χάθηκε, άραγε, ο κονφερανσιέ Καρατζαφέρης με τα ωραία καλαμπούρια του, και γιατί; Μόνο το κόμμα που κατηγορεί συνεχώς και αδιαλείπτως η άρχουσα τάξη επί παντός του επιστητού είναι εκείνο το οποίο εξυπηρετεί τα συμφέροντα του λαού. Επωδός και ρητόν: «Αχ κουβελάκι, κουβελάκι ξύλο που θα το φας μέσα σε ξένο περιβολάκι τρύπες γιατί τρυπάς;»

* Ο Κώστας Καζανάκης είναι μηχανικός

http://www.patris.gr/articles/225363/#.WCF4yvQauSo

11/7/2012

Ο ¨ΚΑΝΑΠΕΣ" ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ & ΤΗΣ ΕΙΚΟΣΙΤΕΤΡΑΩΡΗΣ ΑΠΕΡΓΊΑΣ (Άρθρο του Κ. Γ. Kαζανάκη, που δημοσιεύθηκε στις 9/4/2014.)

Άρθρο του Κ.Γ. Kαζανάκη για τις εικοσιτετράωρες απεργίες,

που δημοσιεύτηκε στο www.candianews.gr .

http://www.candianews.gr/2014/04/09/ο-καναπές-της-πλατείας-και-της-εικ/

Ο «καναπές» της «πλατείας» και της εικοσιτετράωρης απεργίας

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ 09/04/2014 - 16:40 2 Σχόλια 

Φίλε που αρκείσαι στις εικοσιτετράωρες απεργίες

και παλιότερα πίστεψες στις «πλατείες»·

θα έχεις παρατηρήσει ότι η συμμετοχή στις εικοσιτετράωρες απεργίες 

και ο ενθουσιασμός που εκδηλώνονταν την εποχή του πρώτου μνημονίου 

δεν υπάρχουν πια αν και τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα!

Όπως δεν υπάρχουν, πια, και οι «πλατείες».  

Και θα έχεις αντιληφθεί ότι, στις εικοσιτετράωρες απεργίες,

τα αφεντικά μαζί με την Κυβέρνηση, τρίβουν, κυριολεκτικά, τα χέρια τους!

Και, βγαίνοντας κι από πάνω,

όταν δεν υπάρχει  συμμετοχή στην συνοδεύουσα πορεία -που δεν υπάρχει-

διατυμπανίζουν πως σχεδόν κανείς δεν είναι, πια, εναντίον τους!

Σου λένε κάτι όλα αυτά; Μήπως οι μονοήμερες (κατ’ έθιμον) τακτικές

(ανά τρίμηνο)... αναμνηστικές απεργίες  και οι σχετικές άνευρες,

αραιές  και υποτονικές  συγκεντρώσεις  και πορείες

είναι για εκτόνωση, για να γλυτώσουν τα αφεντικά μεροκάματο και ένσημο

και για να δικαιολογήσουν οι εργατοπατέρες τον μισθό τους;

Μήπως οι «πλατείες» με μόνα εφόδια τον αυθορμητισμό και τον ενθουσιασμό

χωρίς, όμως, πολιτική βάση), ξεφούσκωσαν πολύ γρήγορα χωρίς κανένα αποτέλεσμα; 

Μήπως, μ’ όλ’ αυτά, πετύχαμε κάτι καλύτερο, κάτι περισσότερο, έστω και μικρό; 

μήπως υπήρξαν ενδιάμεσες νίκες;

Πότε μία εικοσιτετράωρη ή σαρανταοκτάωρη απεργία πέτυχε το παραμικρό

στην ιστορία των κινημάτων;

Οι διοικητικοί υπάλληλοι των Πανεπιστημίων, οι  γιατροί του  Ε.Ο.Π.Υ.Υ.

(και τόσοι  άλλοι  κλάδοι  εργαζομένων),

για να πετύχουν κάτι, πόσες, όχι μόνον ημέρες,

αλλά ακόμη και ολόκληρους μήνες απεργούσαν;

Γιατί η κυβέρνηση δεν δίνει σημασία

στις μεμονωμένες εικοσιτετράωρες/σαρανταοκτάωρες απεργίες,

ενώ στις διαρκείας πανικοβάλλεται;

Μήπως τα πράγματα συνεχίζουν ακάθεκτα προς το χειρότερο 

σαν οι εικοσιτετράωρες απεργίες και οι «πλατείες»

να μην είχαν πραγματοποιηθεί ποτέ;

Αν είχαν θετικό αποτέλεσμα, τι λες, δεν θα υπήρχε όλο και μεγαλύτερη συμμετοχή; 

Γιατί στην αρχή υπήρχε!

Μήπως για όλ’ αυτά ο κόσμος είναι απογοητευμένος;

Μήπως με τη στάση του στέλνει μηνύματα;

Ο λαός για να συνεχίσει να συμμετέχει ζητά αποτέλεσμα.

Που δεν βλέπει.

Μήπως γι’ αυτό έχει χάσει τον ενθουσιασμό του, και όχι γιατί τον... ψεκάζουν;  

Κι όταν, αυτός που  ακόμη εργάζεται, δεν  βλέπει φως, γιατί  να θυσιάσει,

χωρίς αντίκρισμα, ένα, ακόμη, μεροκάματο με το ένσημό του;

Κι ο άνεργος γιατί με τα ευρώ του εισιτηρίου

να μην προτιμήσει να αγοράσει δυο ψωμάκια;

Γιατί δέκα μεμονωμένες εικοσιτετράωρες απεργίες  

να μην ενωθούν σε μία δεκαήμερη;

Και μη μου πεις πως θα ήταν το ίδιο.

Και μη με ρωτήσεις αν αντέχω!

Θα ήταν προσβολή για το 1,5 εκατομμύριο ανέργους,

για τους πρόσφατα απολυμένους,

για τις 350.000 οικογένειες  χωρίς ούτε έναν εργαζόμενο

και για όσους εργάζονται χωρίς να πληρώνονται,  μέχρι και έναν… χρόνο,

 ή έστω  τρεις μήνες τώρα και με τον… Νόμο!

Για την αντοχή ισχύει ότι δέκα φορές το ένα ίσον δέκα. 

Μία η άλλη δηλαδή.

Για το αποτέλεσμα, όμως, μετρά σαν το «Το δέκα το καλό», το δεμένο,

που κάνει όχι δέκα, μα εκατό!

Μήπως, λοιπόν,  θα έπρεπε, σήμερα, να μιλάμε για δεκαήμερες, εικοσαήμερες

(ή/και μεγαλύτερες αν χρειαζόταν -που δεν θα χρειαζόταν), 

μαζικές, πανελλαδικές, απεργίες (μαζί με παράλληλες δυναμικές κινητοποιήσεις), 

όπου θα έπρεπε να είχαμε φθάσει σταδιακά;

Ή για σαρανταοκτάωρες, έστω, συνεχώς, όμως, επαναλαμβανόμενες απεργίες 

συνοδευόμενες από τις ανάλογες δυναμικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας;

Ο Αργεντίνος «Σαμαράς», ο Ντε Λα Ρούα,

πώς νομίζεις ότι αναγκάστηκε να πηδήξει στο ελικόπτερο;

Με τις εικοσιτετράωρες απεργίες,  

ή μήπως το ’σκασε από την... ταράτσα του προεδρικού,

για να αποδράσει σαν δραπέτης του Κορυδαλλού,  

μετά από 29 ημέρες συνεχούς, παναργεντινής, απεργίας,

που συνοδεύονταν από δυναμικές κινητοποιήσεις;

Αλλιώς θα κυβερνούσε ακόμη έχοντας αποτελειώσει τον λαό του.

Τις εικοσιτετράωρες απεργίες, μέχρι τότε, τις αντιμετώπιζε σαν... ανέκδοτο.

Για να γελάει.

Τι, απ’ όλ’ αυτά, μετέδωσαν τα ελεγχόμενα

(μέσω των δανείων και των δωρεάν αδειών), Μ.Μ.Ε.; Τίποτα!

Αλλ’ αυτοί τη δουλίτσα τους κάνουν.

Και την κάνουν -γι’ αυτούς- καλά.

Το θέμα είναι εμείς τι κάνουμε!

Μελετάμε,  τελικώς, την πείρα του διεθνούς κινήματος και μαθαίνουμε από αυτήν, ναι ή όχι;

Η Ιστορία διδάσκει ότι όλες οι δικτατορίες με ή χωρίς κοινοβουλευτικό μανδύα κάποια στιγμή κατέρρευσαν. Νομοτελειακά.

Είτε βίαια, είτε στη γωνία που λέγεται εκλογές όπου τους περίμενε ο λαός.

Το ζήτημα είναι να μην τους αφήσουμε

να ολοκληρώσουν το καταστροφικό έργο τους.

Κι αυτό δεν σηκώνει αναβολή.

Χρειάζεται, βέβαια, σοβαρή οργάνωση και προετοιμασία 

από μιαν ενωμένη αριστερή συνδικαλιστική ηγεσία που θα μπει μπροστά,

για να χτίσει μια πλατιά λαϊκή συμμαχία με σύνθημα την ΑΝΑΤΡΟΠΗ,

επάνω σε μιαν αριστερή-πατριωτική-αντιμνημονιακή-προοδευτική-δημοκρατική-

αντικαπιταλιστική-αντιιμπε-ριαλιστική-αντιμονοπωλιακή-ενωτική βάση.

Μια συνδικαλιστική ηγεσία που θα είναι πραγματικά αριστερή,

χωρίς εισαγωγικά, χωρίς αντιδραστικά φρού-φρού, αρώματα

και αποπροσανατολιστικά… προθέματα, του τύπου (Νέο)Δημοκρατική «Αριστερά», κέντρο-«Αριστερά» των... πενήντα οκτώ και άλλα διασπαστικά... ποτάμια

και αντιδραστικές… ελιές.

Μια συνδικαλιστική ηγεσία που θα είναι η μόνη και μοναδική

που θα ξέρει, θα θέλει και θα μπορεί

να μετατρέψει την οργή του λαού σε ειρηνικό-προοδευτικό ρεύμα.

Ρεύμα, που θα παρασύρει τα πάντα στο πέρασμά του.

Την αντίδραση πρώτ' απ' όλα.

Και θα διασώσει -πριν είναι πάρα πολύ αργά- τον λαό και την πατρίδα.

Όπως συνέβη στην Αργεντινή, στον Ισημερινό και στην Ισλανδία.

Διαφορετικά βαυκαλιζόμαστε, πελαγοδρομούμε και... βολοδέρνουμε

με πανό και συνθήματα στη χώρα της καπιταλιστικής ουτοπίας

πιστεύοντας, κιόλας, πως... αγωνιζόμαστε.

Όλοι «ευχαριστημένοι» δηλαδή.

Προπάντων, όμως, η άρχουσα τάξη και οι διεθνείς καπιταλιστές-ιμπεριαλιστές-δανειστές-τοκογλύφοι. 

«Καλός» είναι, άλλωστε, και ο «καναπές» της εικοσιτετράωρης απεργίας.

Και προπάντων πολύ πιο... αναπαυτικός.