Άλλαξε ο κόσμος... Του Κωνσταντίνου Γ. Καζανάκη

Έλα σου όμως που κι αυτά αλλάζουν! 

πού είναι τα υπέροχα ιστιοφόρα 

που άραζαν στο λιμάνι μας; 

πού είναι τα καταπληκτικά καλοκαίρια 

που ναι, έκανε ζέστη, 

αλλά ζούσες και χωρίς κλιματιστικό 

στο πέτρινο σπίτι, 

το νεοκλασικό ή το φτωχικό, 

γιατί ήταν πέτρινο 

και διότι τα καλοκαίρια 

δεν ήταν ανυπόφορα. 

Το λυπηρό; οι άνθρωποι. 

Έχουν αλλάξει δραματικά 

προς το χειρότερο, 

και έχουν απομακρυνθεί 

ο ένας από τον άλλον. 

Η παλιά γειτονιά είναι, πλέον, 

μιά ανάμνηση, 

όπως και τα παιχνίδια των παιδιών 

στον δρόμο. 

Τώρα υπάρχουν οι κάθε λογής οθόνες, 

για να μπαίνουν στην μοναχικότητα 

εξ απαλών ονύχων...

 

 

Το "τρίτο" φύλο. Του παιδίατρου Α.Δαρζέντα.

Γραμμένο κατανοητά, απο τον παιδίατρο Α.Δαρζέντα.
Τα ιατρικά δεδομένα δείχνουν ότι περίπου 1% του πληθυσμού παρουσιάζουν τη λεγόμενη "διαταραχή ταυτότητας φύλου". Η διεμφυλικότητα σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες μελέτες οφείλεται σε βιολογικές αιτίες. Διαταραχές χρωμοσωματων, διαταραχές στην διαμόρφωση των γεννητικών οργάνων, νευρονατομικες διαταραχές, διαφορές στη γενετική των ορμονών φύλου και στων υποδοχεων τους είναι σαφείς και μετρήσιμες βιολογικές αιτίες. Πρόσφατες μελέτες δείχνουν ότι τα διεμφυλικα άτομα έχουν εγκεφαλική λειτουργία που προσομοιάζει με την ταυτότητα φύλου τους και όχι με τη λεγόμενη βιολογική .
Εμβρυολογικα δεδομένα δείχνουν ότι ενώ τα γεννητικά όργανα ενός ανθρώπου φτιάχνονται τις πρώτες 6 εβδομάδες του εμβρύου, ο εγκέφαλος "αρσενικοποιείται" ή "θηλυκοποιείται" αρκετά αργότερα. Αν λοιπόν ο εγκέφαλος δεν εκτεθεί στις ανάλογες ορμόνες πάει προς άλλη κατεύθυνση από αυτή που του υποδεικνύει το βιολογικό φύλο.
Οι ψυχολόγοι και οι νευροψυχίατροι λένε πως η ταυτότητα φύλου οριστικοποιείται μέχρι τα 3 έτη.
Όλα αυτά γίνονται γνωστά τα τελευταία χρόνια. Χάρις στην επιστήμη. Θα θυμίσω ότι μόλις πριν 60 χρόνια όπου το DNA και τα χρωμοσώματα ήταν έννοιες άγνωστες , το φύλο καθοριζοταν μόνο από τη διαμόρφωση των εξωτερικών γεννητικών οργάνων. Όσοι από αυτούς δεν απομονώθηκαν κοινωνικά ή δεν εξοντωθηκαν, εκτίθονταν σαν έκθεμα στα τσιρκα. Οι πιο τυχεροί από αυτούς γενιές επί γενεών μεγάλωσαν δυστυχισμένοι εγκλωβισμενοι σε άλλο σώμα και άλλη ψυχή.
Εμείς οι "κανονικοί" λοιπόν είναι καιρός να καταλάβουμε ότι αυτό το διόλου αμελητέο 1% των συμπολιτών μας δεν μπορεί να είναι πια απόβλητο και στο περιθώριο.
Και δεν είναι θέμα άποψης. Είναι θέμα θεμελιωδών δικαιωμάτων μιας μερίδας ανθρώπων που χιλιετίες μεγάλωσαν στις παρυφές της κοινωνίας μας ως φρικιά, ως περίεργοι, ως ανώμαλοι ή οι πιο τυχεροί απόλυτα δυστυχισμένοι, εγκλωβισμενοι στο ίδιο τους το σώμα, την απόλυτη φυλακή.
Θεωρώ λοιπόν πως κανείς νομοθέτης δεν θα δει επιπόλαια αυτό το πράγμα. Η συνεργασία των νομικών με ειδικούς επιστήμονες θα είναι αυτή που πρέπει να καθορίσει το καινούργιο νομοσχέδιο για την ταυτότητα φύλου και όχι η άποψη ημών και υμών των ασχέτων.
Το συγκεκριμένο ζήτημα απαιτεί ευαισθησία και επιστημονική ακρίβεια όχι αφορισμούς, παγιωμένες απόψεις και στροφές της Παλαιάς Διαθήκης.
απο την Anna KonstantoulakiΓραμμένο κατανοητά, απο τον παιδίατρο Α.Δαρζέντα.
Τα ιατρικά δεδομένα δείχνουν ότι περίπου 1% του πληθυσμού παρουσιάζουν τη λεγόμενη "διαταραχή ταυτότητας φύλου". Η διεμφυλικότητα σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες μελέτες οφείλεται σε βιολογικές αιτίες. Διαταραχές χρωμοσωματων, διαταραχές στην διαμόρφωση των γεννητικών οργάνων, νευρονατομικες διαταραχές, διαφορές στη γενετική των ορμονών φύλου και στων υποδοχεων τους είναι σαφείς και μετρήσιμες βιολογικές αιτίες. Πρόσφατες μελέτες δείχνουν ότι τα διεμφυλικα άτομα έχουν εγκεφαλική λειτουργία που προσομοιάζει με την ταυτότητα φύλου τους και όχι με τη λεγόμενη βιολογική .
Εμβρυολογικα δεδομένα δείχνουν ότι ενώ τα γεννητικά όργανα ενός ανθρώπου φτιάχνονται τις πρώτες 6 εβδομάδες του εμβρύου, ο εγκέφαλος "αρσενικοποιείται" ή "θηλυκοποιείται" αρκετά αργότερα. Αν λοιπόν ο εγκέφαλος δεν εκτεθεί στις ανάλογες ορμόνες πάει προς άλλη κατεύθυνση από αυτή που του υποδεικνύει το βιολογικό φύλο.
Οι ψυχολόγοι και οι νευροψυχίατροι λένε πως η ταυτότητα φύλου οριστικοποιείται μέχρι τα 3 έτη.
Όλα αυτά γίνονται γνωστά τα τελευταία χρόνια. Χάρις στην επιστήμη. Θα θυμίσω ότι μόλις πριν 60 χρόνια όπου το DNA και τα χρωμοσώματα ήταν έννοιες άγνωστες , το φύλο καθοριζοταν μόνο από τη διαμόρφωση των εξωτερικών γεννητικών οργάνων. Όσοι από αυτούς δεν απομονώθηκαν κοινωνικά ή δεν εξοντωθηκαν, εκτίθονταν σαν έκθεμα στα τσιρκα. Οι πιο τυχεροί από αυτούς γενιές επί γενεών μεγάλωσαν δυστυχισμένοι εγκλωβισμενοι σε άλλο σώμα και άλλη ψυχή.
Εμείς οι "κανονικοί" λοιπόν είναι καιρός να καταλάβουμε ότι αυτό το διόλου αμελητέο 1% των συμπολιτών μας δεν μπορεί να είναι πια απόβλητο και στο περιθώριο.
Και δεν είναι θέμα άποψης. Είναι θέμα θεμελιωδών δικαιωμάτων μιας μερίδας ανθρώπων που χιλιετίες μεγάλωσαν στις παρυφές της κοινωνίας μας ως φρικιά, ως περίεργοι, ως ανώμαλοι ή οι πιο τυχεροί απόλυτα δυστυχισμένοι, εγκλωβισμενοι στο ίδιο τους το σώμα, την απόλυτη φυλακή.
Θεωρώ λοιπόν πως κανείς νομοθέτης δεν θα δει επιπόλαια αυτό το πράγμα. Η συνεργασία των νομικών με ειδικούς επιστήμονες θα είναι αυτή που πρέπει να καθορίσει το καινούργιο νομοσχέδιο για την ταυτότητα φύλου και όχι η άποψη ημών και υμών των ασχέτων.
Το συγκεκριμένο ζήτημα απαιτεί ευαισθησία και επιστημονική ακρίβεια όχι αφορισμούς, παγιωμένες απόψεις και στροφές της Παλαιάς Διαθήκης.
απο την Anna Konstantoulaki

Ο σωστός Έλληνας. Ένα πορτρέτο του Νεοέλληνα...

Τον γνωρίζει κανείς τον τύπο ;
Μαρία Αργυροκαστρίτου
30 Ιουνίου στις 1:11 μ.μ. ·
Ο ΣΩΣΤΟΣ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ !!!

Ψηφίζει την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ τα τελευταία 40 χρόνια και στο Σύνταγμα είναι με τους αγανακτισμένους κατά της ΧΟΥΝΤΑΣ που κυβερνάει την χώρα.
Πάντα ψηφίζει εγωκεντρικά και ποτέ για το γενικό συμφέρον.
Είναι κεντρώος σοσιαλιστής (ποτέ δεν ήταν των άκρων) αλλά εάν του πειράξεις την τσέπη μπορεί να ψηφίσει και την χρυσή αυγή.
Θέλει τους πολιτικούς τίμιους και καθαρούς με μόνη εξαίρεση τα ρουσφέτια να είναι για αυτόν και τους δικούς του.
Δεν θέλει να αποκτήσει και αυτός μια κατσίκα, αλλά θέλει να ψοφήσει αυτή που έχει ο γείτονας.
Ποτέ δεν του φτάνουν τα χρήματα για τα βασικά είδη ανάγκης, αλλά πάντα του περισσεύουν για τα είδη πολυτελείας!
Την Κυριακή πρωί κάνει τον σταυρό του στην εκκλησία το απόγευμα βρίζει τους πάντες και τα πάντα στο γήπεδο!
Κτίζει αυθαίρετα παντού (να έχει ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του, ένα όροφο για κάθε παιδί και ένα για ενοικίαση) και μετά δημιουργεί συλλόγους για να τα νομιμοποιήσει.
Γλύφει ,δωροδοκεί και δωροδοκείται και μετά βρίζει το διεφθαρμένο κράτος.
Μόλις τον διορίσουν στο δημόσιο, κάνει απεργίες γιατί τα χρήματα που παίρνει είναι λίγα.
Όποιο πόστο και να έχει στο δημόσιο,ποτέ δεν είναι ο αρμόδιος και ποτέ δεν εξυπηρετεί αυθημερόν (περάστε αύριο).
Σαν δημόσιος υπάλληλος είναι ο μοναδικός εργαζόμενος που ενώ σχολάει στις δύο και μισή, στη μία και μισή βρίσκεται στο σπίτι του.
Πάντα προσέχει που βάζει την υπογραφή του, σπάνια όμως τον π@@τσο του.
Για οποιοδήποτε θέμα συνεδριάζει επταμελής επιτροπή με τέσσερα άτομα και αναβάλει την απόφαση για την επόμενη συνεδρίαση.
Έχει άποψη για όλα, είναι ειδικός σε όλα, και έχει για όλα μια παροιμία και μια μαντινάδα.
Η πιο αγαπημένη του ατάκα είναι το «ότι φάμε, ότι πιούμε και ότι αρπάξει ο κώλος μας»
Ζει από τις επιδοτήσεις.
Είναι αυτοδημιούργητος και τρέφει μεγάλη εκτίμηση για τον δημιουργό του.
Παίρνει δάνεια (στεγαστικά, καταναλωτικά κ.λ.π.) και μετά διαμαρτύρεται για τα υψηλά επιτόκια.
Εχει αυτοκίνητο που κοστίζει πάνω από 60.000 € αλλά δεν έχει να βάλει βενζίνη!
Κορνάρει πριν ανάψει το πράσινο.
Όταν το φανάρι είναι πορτοκαλί αναπτύσσει ταχύτητα.
Οποιος οδηγεί πιο αργά από αυτόν είναι ηλίθιος, ενώ όποιος οδηγεί πιο γρήγορα είναι τρελός.
Πάει στο περίπτερο για τσιγάρα με το αυτοκίνητο αλλά τρέχει και πάνω στο διάδρομο του γυμναστηρίου της γειτονιάς, γιατί αυτόν που έχει στο σπίτι τον έχει κάνει κρεμάστρα.
Όταν τον γράψουν για παράνομο παρκάρισμα διαμαρτύρεται γιατί δεν γράψανε τους διπλανούς και μετά ψάχνει πως θα μπορέσει να σβήσει την κλήση.
Βρίζει τους αστυνομικούς, όταν κάνουν και όταν δεν κάνουν τη δουλειά τους.
Δεν θέλει να πάει φαντάρος, αλλά μετά θα αποκτήσει εκεί τους καλύτερους φίλους και πάντα θα μιλάει με νοσταλγία για τον στρατό.
Του παρέχεται δωρεάν υγεία και παιδεία αλλά πάντα δίνει φακελάκι στο γιατρό και πάντα πληρώνει για να κάνει το παιδί του ιδιαίτερα μαθήματα.(συνήθως με τους καθηγητές του σχολείου).
Πάει στο σχολείο και στο φροντιστήριο, όχι για να ξεστραβωθεί και να μάθει πέντε πράγματα, αλλά για να περάσει στο πανεπιστήμιο.
Ποστάρει στο twitter: ΡΕΕ ΣΗΚΩΘΕΙΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΝΑΠΕΔΕΣ, από τον καναπέ του σπιτιού του.
Δεν κόβει αποδείξεις, δεν πληρώνει Φ.Π.Α. ,κρύβει έσοδα από την εφορία και φωνάζει γιατί το κράτος τον κλέβει.
Ο δικός του γιατρός, δικηγόρος, μηχανικός, μάστορας, κρεοπώλης, κ.λ.π. είναι πάντα ο καλύτερος .
Τα παιδιά του είναι τα πιο έξυπνα και τα πιο χαριτωμένα.
Είναι ο καλύτερος οδηγός και κάνει και το καλύτερο σεξ όχι απαραίτητα με την γυναίκα του.
Είναι πολύ καλός εραστής γιατί εξασκείται πολύ μόνος του.
Αντί ονόματος χρησιμοποιεί το «ρε μαλάκα».
Απατά την γυναίκα του, αλλά πεθαίνει με την εντύπωση πώς αυτή του ήταν πάντα πιστή. (Δεν βγαίνει ούτε αριθμητικά). Συγνώμη αν σας έβαλα σε υποψίες.
Έχει την γυναίκα του πάνω από όλα. Όλες τις άλλες από κάτω.
Πιστεύει ότι η μετριοφροσύνη είναι μια από τις επτά χιλιάδες αρετές του.
Θέλει να πάει στο παράδεισο αλλά χωρίς να πεθάνει.
Ακούει μόνο αυτά που καταλαβαίνει.
Χειροκροτεί τον πιλότο όταν προσγειωθεί!
Για όλα φταίνε οι άλλοι. Το κράτος, το σύστημα, η κυβέρνηση τα κόμματα, ο γείτονας. Αυτός κάνει ότι μπορεί.
Σκέφτεται πώς να αλλάξει τον κόσμο, αλλά ποτέ τον εαυτό του.
Τα λάθη του τα ονομάζει εμπειρίες.
Πιστεύει ότι είναι απόγονος των αρχαίων Ελλήνων και για το λόγο αυτό έχει ξεπληρώσει το χρέος του προς την ανθρωπότητα και με το παραπάνω.
Δεν έκανε ποτέ επεκτατικούς πολέμους, όχι γιατί δεν μπορούσε, αλλά γιατί ήταν πάντα φιλειρηνικός.
(Ο Μέγας Αλέξανδρος έκανε εκπολιτιστικούς πολέμους.)
Ονειρεύεται να κατακτήσει την Κωνσταντινούπολη (πάλι με χρόνια με καιρούς ……)αλλά δεν έχει σκεφτεί ποτέ πως ένας λαός δέκα εκατομμυρίων θα κατοικήσει μια πόλη δεκατριών εκατομμυρίων.
Μπορεί οι Ευρωπαίοι να έχουν πολιτιστικά ενδιαφέροντα,αλλά αυτός έχει παγωμένο φραπέ.
Πίνει τον καφέ espresso σε δύο ώρες.
Όταν καταφέρει να ξεκλέψει λίγο χρόνο από την δουλειά του για ένα καφέ, διερωτάται τι δουλειά κάνουν όλοι αυτοί που κάθονται στις καφετέριες.
Αν στο δρόμο φωνάξεις «Πρόεδρε» οι επτά στους δέκα θα γυρίσουν.
Θέλει να γίνει ή δημόσιος υπάλληλος ή ελεύθερος επαγγελματίας.
Είναι άνεργος, αλλά είναι αφεντικό του εαυτού του.
Φωνάζει γιατί του παίρνουν τις θέσεις εργασίας οι ξένοι, αλλά το Έλληνας οικοδόμος και Ελληνίδα καθαρίστρια έχουν γίνει σύντομα ανέκδοτα.
Πιστεύει στο «πας μη Έλλην, βάρβαρος» γιατί αυτός δεν είναι ρατσιστής, αυτοί είναι μαύροι.
Έχει διαβάσει τόσα πολλά για το κάπνισμα και το ποτό που αποφάσισε να κόψει το διάβασμα.
Πάντα όταν συζητά για δίαιτα κάθεται σε ένα τραπέζι και τρώει.
Στο εστιατόριο πάντα παραγγέλνει περισσότερα από αυτά που θα καταναλώσει.(Αυτά που θα περισσέψουν θα τα πάρει για το σκυλάκι).
Τρώει του σκασμού αλλά πίνει coca cola light.
Αλλάζει το κανάλι όταν δείχνει τα παιδιά στην Αφρική να πεθαίνουν από ασιτία, γιατί του κόβεται η όρεξη.
Είναι φιλόξενος αλλά μόνο για ορισμένους ξένους.
Το χωριό του είναι το κέντρο του κόσμου.
Πιστεύει ότι η χώρα του είναι η ομορφότερη του κόσμου και γι’ αυτό την διάλεξαν για σπίτι τους οι δώδεκα θεοί του Ολύμπου.
Ευτυχώς που υπάρχει και η τελευταία στιγμή, αλλιώς τίποτα δε θα γινόταν.
Γενικά δεν ξέρει τι θέλει ,αλλά και δε θα ησυχάσει ποτέ αν δεν το αποκτήσει.
Η δυστυχία αυτού του τόπου είναι ότι οι ηλίθιοι είναι γεμάτοι αυτοπεποίθηση, ενώ οι έξυπνοι γεμάτοι αμφιβολίες.

Ο αξέχαστος Μανώλας. Του Κων/νου Γ. Καζανάκη & του Γιώργου Βενιανάκη

 

Ο αξέχαστος Μανώλας.
                            του Κών/νου Γ. Καζανάκη

Το πρωί στη (σκληρή) δουλειά του.
Τον θυμούμαι να φωνάζει
με τη βροντώδη φωνή του
το περίφημο «Έλα κυρία»,

όταν κάποιος τον εμπόδιζε
στην κοπιαστική πορεία του,
ειδικά όταν ήταν ανηφορική.
Σωματώδης και με τεράστια δύναμη,
ήταν ένας από τους πασίγνωστους
χαρακτηριστικούς «τύπους»
της πόλης μας,
σοβαρός και αξιοπρεπής.
Και, ίσως, ο τελευταίος.
Το απόγευμα,
μετά την (πολύ σκληρή, θα ξαναπώ,
και κουραστική) δουλειά του,
σύχναζε κουστουμαρισμένος
στη «Μικρή Βουλή»,
όπως είχε ονομάσει,
ο επίσης αείμνηστος δήμαρχος Καρέλης,
το εστιατότιο «Κνωσός»,
γωνία Δαιδάλου
και με πρόσοψη στα Λιοντάρια.
Λέγανε, ακόμη, και ότι πήγαινε,
μια φορά τον χρόνο, διακοπές.
Στο τέλος, που τα χρόνια ήταν πολλά,
οι δυνάμεις λίγες και η δουλειά,
με την αλλαγές των καιρών, 
είχε πεθάνει,
ζητούσε τον οβολό μας
στα φανάρια της Κορνάρου,
για να μπορεί να έχει ένα πιάτο φαγητό
στου «Γιάννου», στην «Καινούργια Πόρτα».
Το επώνυμό του ήταν Μινωτάκης,
και είχε καταγωγή από τα Χανιά.
Έφυγε από αυτή τη ζωή, όπως έζησε:
μόνος...


Ο Μανώλας Μινωτής
                      του Γιώργου Βενιανάκη.
                      Επεξεργασία κειμένου Κων/νος Γ. Καζανάκης

  Ο Μανώλας του Ηρακλείου ήταν ένας καλοκάγαθος και μειλίχιος γίγαντας. Καταγόταν από τα Χανιά, και συγκεκριμένα από το χωριό Δελιανά. Η οικογένειά του ήταν πάρα πολύ καλή και εύπορη. Ο μεγάλος ηθοποιός  Αλέξης Μινωτής ήταν αδερφός του πατέρα του, πρώτος θείος του δηλαδή. Κοντά στο χωριό του, στα τρία χιλιόμετρα, είναι το χωριό  Γλώσσα και παραδίπλα η κωμόπολη Βουκολιές Κισσάμου. Σε ηλικία δέκα έξι, δέκα εφτά χρονών βρέθηκε στο Ηράκλειο.  Πως και γιατί όμως;
  Όταν ήταν στην ηλικία αυτή, κόβοντας ένα δέντρο δεν πρόσεξε, με αποτέλεσμα να πέσει επάνω σε ένα άλλο παιδί και να το σκοτώσει. Αυτό ο Μανώλης δεν το άντεξε. Συγκλονισμένος από το δυστυχές συμβάν, εγκατέλειψε την ιδιαίτερη πατρίδα του και ήρθε στο Ηράκλειο, όπου έγινε  αχθοφόρος. Αν και ήταν ένας πράος γίγαντας, πολλοί Ηρακλειώτες τον περίπαιζαν και τον λοιδορούσαν. Μια φορά καθώς περνούσε τα κρεοπωλεία στην οδό 1866  κάποιοι τον πείραζαν. Και ο Μανώλης τους απάντησε αμέσως με το απίστευτο χιούμορ του:  «Μωρέ ’σεις, κάτσετε ήσυχα, γιατί εγώ είμαι τράγος κι εσείς κατσίκες». Ήταν ένας άνθρωπος πολύ δυνατός. Μια φορά σήκωσε με τα χέρια του ένα βαρέλι τρακόσια κιλά!  Ανέβαζε το καρότσι στις ανηφόρες του Ηρακλείου με δύο  τόνους φόρτωμα. Και όταν κουραζόταν ζητούσε βοήθεια από τους περαστικούς: «Ρε παιδιά βάλτε ένα χεράκι σας παρακαλώ». Αγαπούσε πολύ τους ανθρώπους: κάθε τόσο έδινε αίμα στα δημόσια νοσοκομεία ως ένας αιμοδότης της ανθρωπιάς.
  Ένας πολύ καλός μου φίλος μου είπε, κάποτε, για ένα περιστατικό, που του το είχε διηγηθεί ο ίδιος ο Μανώλης. Κάποτε είχε πάει στη Δανία σε ένα πολύ καλό ξενοδοχείο. Φορούσε, όμως,  ακατάλληλα -για τους Δανούς- ρούχα, με αποτέλεσμα να έχει προστριβές στην υποδοχή λόγω της εμφάνισής του. Με τα πολλά -και αφού μπήκε στη μέση ο διευθυντής του ξενοδοχείου- πλήρωσε όσα του ζήτησαν και πήγε για ύπνο. Όταν ξύπνησε το πρωί ήταν ένας άλλος άνθρωπος με τη φορεσιά του Κρητικού με κιλότες, στιβάνια, και κεφαλομάντηλο. Όταν κατέβηκε κάτω και παρέδωσε το κλειδί του δωματίου για να βγει στην πόλη, οι άνθρωποι του ξενοδοχείου έμειναν έκθαμβοι από το παρουσιαστικό του! Ο Μανώλης μπορούσε να κάνει, κάθε χρόνο, και με το κομπόδεμά του, ένα ταξίδι στο εξωτερικό, αφού εκτός από καλοκάγαθος ήταν και δουλευταράς, ενώ δεν είχε οικογενειακά έξοδα.
  Μια φορά έτυχε να τον δω την ώρα που έτρωγα στη «Νέα Ιωνία».  Μπήκε μέσα και παράγγειλε τέσσερα διαφορετικά μεγάλα πιάτα. Όταν το είδα αυτό έμεινα έκπληκτος. Μόλις τελείωσε το φαγητό του πλήρωσε και έφυγε ξανά για τη δουλειά. Δούλευε από το πρωί μέχρι το βράδυ, ασταμάτητα. Μόνο την Κυριακή ξεκουραζόταν. Τα χρόνια, όμως, πέρασαν, ο Μανώλης γέρασε και δεν μπορούσε πια να τραβήξει το καρότσι του. Τον πέτυχα στο κέντρο του Ηρακλείου περνώντας μια ’μέρα με το αυτοκίνητο. Μου έκανε νόημα με ένα άζαξ τζαμιών που κρατούσε και ένα πανί για να μου καθαρίσει τον παρμπρίζ. Του έγνεψα «ναι». Πρόσεξα ότι ντρεπόταν να κάνει αυτή τη δουλειά. Απ' ό,τι κατάλαβα την έκανε με το στανιό και με μια μικρή θλίψη στο πρόσωπό του, γιατί είχε καταλάβει ότι είχε, πια, γεράσει. Μετά χάθηκε. Αργότερα έμαθα ότι ο Μανώλης πέθανε...
   Ήταν ένας σπουδαίος άνθρωπος και ένα από τα γραφικότερα πρόσωπα του Ηρακλείου της εποχής εκείνης...

Καλό μεσημέρι σε όλους σας ...........

8 στις 10 Ελληνίδες απατούν το σύντροφο τους!! Η επιστημονική εξήγηση μέσα από 10 λόγους.

 8 στις 10 Ελληνίδες απατούν το σύντροφο τους!! Η επιστημονική εξήγηση μέσα από 10 λόγους.

http://www.pesotithes.gr/8-%CF%83%CF%84%CE%B9%CF%82-10-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%AF%CE%B4%CE%B5%CF%82-%CE%B1%CF%80%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%8D%CE%BD-%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%8D%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%BF-%CF%84/

Η εξέλιξη του πληθυσμού της γης

http://www.e-radio.gr/post/79735/posoi-anthrwpoi-tha-zoyn-sthn-ellada-to-2100-pics

Ένας γιος απορρίπτει τη μητέρα του!

 

Έτυχε να γνωρίζω και να παρακολουθώ
από κάποια απόσταση την περίπτωση,
και θλίβομαι βαθύτατα.
Υπάρχουν, βέβαια, και άλλες συνταρακτικές λεπτομέρειες
που δεν μπορούν να δημοσιοποιηθούν.
Και μέχρι «χθες» το παιδί αυτό ήταν ανήλικο,
οπότε δεν θα μπορούσαμε να του καταλογίσει κανείς ευθύνη.
Τώρα όμως;
Ένας νέος, που δεν θέλει ούτε να αντικρίσει τη μητέρα του,
-αν και αυτή του ζήτησε συγγνώμη-,
χωρίς, κατά τη γνώμη μου, να την οφείλει!
εκείνη, δηλαδή, έδειξε ανωτερότητα!
εκείνος;
Ένα είναι το σίγουρο:
χθες «έχασε τη δίκη», κατά κράτος!
Κατήγγειλε(!) τη μητέρα του
ότι πήγε το πράγμα δικαστικά, και ότι... διέταζε τους αστυνομικούς.
«Μάλιστα»!
αν, όμως, δεν τραβούσε τον δρόμο της Δικαιοσύνης
(τον μόνο που είχε),
θα την κατηγορούσαμε όλοι μαζί σήμερα -και θα 'χαμε δίκιο-
για αδιαφορία απέναντι στο παιδί της!
Και θα έπρεπε ο νέος να εγνώριζε
πως πολίτες δεν δικαιούνται να δώσουν διαταγή σε αστυνομικό,
και ότι αυτό το εγνώριζε πολύ καλά η μητέρα του
(και) λόγω των σπουδών της.
Απλώς ο αστυνομικός εφάρμοσε τη δικαστική απόφαση ως όφειλε
απέναντι στον πατέρα του,
ο οποίος αρνιόταν να υπακούσει και να την εκτελέσει.
Αν δεν το έκανε
θα ήταν κατηγορούμενος για παράλειψη καθήκοντος.
Κατήγγειλε(!), επίσης, ο νέος, τη μητέρα του
πως δεν πήγε να του συμπαρασταθεί
στην εγχείρηση που έκανε,
αλλά -όπως μας διαβεβαίωσε ο ίδιος-
είχε μιλήσει με τον χειρουργό του!
και γιατί δεν στάθηκε στο πλευρό του,
αφού ήταν στην κλινική όπου νοσηλευόταν;
μα γιατί την είχε από χρόνια αποκλείσει,
με ένα αποκλεισμό που συνεχίζεται έως και σήμερα!
αντί, λοιπόν, να την ευχαριστήσει
που ήταν παρούσα στο χειρουργείο,
την κατηγόρησε ότι τον... εγκατέλειψε!
κάποιος θα πρέπει να του μιλήσει και να του πει
πως κανείς δεν σπάει την πόρτα
για να μπει σε ένα σπίτι
με σκοπό να... συμπαρασταθεί στον οικοδεσπότη
που του την έχει κλείσει για πάντα!
Και επιτέλους: ποιο είναι το... «ειδεχθές» «έγκλημα»
για το οποίο «τιμώρησε» τη μητέρα του(!)
-αναπολόγητη υποθέτω- με ισόβιο αποκλεισμό;
αυτό δεν προέκυψε σαφώς από τα λεγόμενά του,
αλλά πολύ φοβούμαι ότι και η (καλή) παρουσιάστρια
δεν επέμεινε στο καίριο, αυτό, ζήτημα.
Και τέλος: γιατί πήγε στη συγκεκριμένη εκπομπή
-την οποία, πολύ σωστά, η παρουσιάστρια,
«απείλησε» πως θα διακόψει;
για να διαλαλήσει το δίκιο του (όπως εκείνος το θεωρεί),
εις το πανελλήνιον;
αν αυτή ήταν η σκέψη του, το πιθανότερο είναι πως δεν το βρήκε.
Και δεν είναι μια «κρητική βεντέτα» όπως είπε η αγαπητή Βίκυ,
αλλά μια τραγική περίπτωση.
Και καλό θα ήταν να σκεφθεί κανείς
το γιατί τα πράγματα αλλάζουν άρδην σε ένα γάμο προς το χειρότερο
(όπως είπε η μητέρα),
όταν ένα παιδί έρχεται στον κόσμο,
αν και θα έπρεπε να είναι πολύ καλύτερα, έως ονειρικά;
ποιος «χαλάστηκε» με την έλευση μιας νέας ζωής και γιατί,
ώστε να χαλάσει ένας ευτυχισμένος, μέχρι τότε, γάμος;
ποιος ήταν ο ρόλος του πατέρα;
γιατί η μητέρα όταν πήγαινε στο σχολείο να δει το παιδί της
εκείνο ειδοποιούσε τον πατέρα του
ο οποίος ερχόταν και άρχιζε το... κυνηγητό;
Κάποια ερωτήματα θέτω προς προβληματισμόν
σε μια όντως τραγική περίπτωση,
η οποία εύχομαι να μην αντανακλαστεί στη ζωή του νέου.
Πολύ φοβούμαι όμως, ότι «ζημιά» έχει γίνει,
είναι μεγάλη και δεν υπάρχει ελπίδα αποκαταστάσεως.
Το να μιλάει ο νέος για ευκαιρία(!) που έδωσε στη μητέρα του,
(ευκαιρία που εκείνη την αρπάει),
και που, τελικά, την καίει ο ίδιος(!), αυτό λέει πολλά!
Το να μη θέλει ένα παιδί να σηκωθεί ο «τοίχος»
που το χωρίζει από τη μητέρα του
-αν και η ίδια θέλει να τον γκρεμίσει-
είναι το πιο τραγικό!
τουλάχιστον...

Από διάλογο στον τοίχο μου: 

«ΠΡΟΣΟΧΗ Ο ΣΑΒΒΑΣ ΧΟΥΡΔΑΚΗΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΕΙ
Savvas Chourdakis ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ προς όλους : υβριστές ,"κριτές " και μη […]»
Κ.Κ.: Φορέστε τα… κράνη σας! :)

«[…] Έχω ήδη επικοινωνήσει με τη δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος και τις αστυνομικές αρχές για το θέμα των ύβρεων , των προκλήσεων και των απειλών προς τα μέλη της οικογένειάς μου. […]»
Κ.Κ.: Ποιες ύβρεις, ποιες προκλήσεις και ποιές απειλές;
δεν μας λέει ο εύελπις νέος, αφήνοντάς μας στο σκοτάδι…

«[…] Πλέον δεν φέρω καμία ευθύνη για ότι και εάν προκύψει... […]»
Κ.Κ.: Αυτό κι αν είναι απειλή!
αυτό κι αν πρέπει να πάει στον αρμόδιο Εισαγγελέα!
Σήμερα που ακόμη και οι Τζιχαντιστές
αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεών τους,
ο νέος μας δηλώνει εκ των προτέρων πως… δεν θα την αναλάβει,
για μια… αόριστη απειλή!
Camora, Mafia ή Cosa Nostra;
εδώ σε θέλω!

«[…] Εάν μέχρι την Δευτέρα η εκπομπή Πάμε Πακέτο δεν ζητήσει δημόσια συγγνώμη για την μονόπλευρη και μεροληπτική παρουσίαση των γεγονότων μέσω μοντάζ προτίθεμαι να προβώ σε καταγγελία στο Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης , με ότι αυτό συνεπάγεται. […]»
Κ.Κ.: Μετά τα σταυροφιλήματα με την παρουσιάστρια,
ακολουθεί το… τελεσίγραφο και τα… αντίποινα!
Είναι φανερό: ο νέος μας βλέπει παντού μόνο εχθρούς,
ενώ λησμονεί ότι στην εκπομπή υπήρχαν και μάρτυρες…

« […] Σας ευχαριστώ [...]»
Κ.Κ.: Μετά τις (ανεύθυνες, έτσι κι αλλιώς) απειλές του,
μας… ευχαριστεί κιόλας!
τόσο… τέλεια!

"[...] ΣΧΟΛΙΟ ΝΙΣΠΙΤΑ : Σε κανένα επικριτή της στάσης του νεαρού προς την γεμάτη ψυχρότητα μάνα του, δεν έκανε εντύπωση ότι το χαρτί που ήταν μέσα στο πακέτο δεν διαβάστηκε όπως η τηλεπερσόνα επιβάλει στις εκπομπές της ; Μα σε κανένα από τους επικριτές δεν έκανε εντύπωση που η τόσο απαθής προς το παιδί της μάνα , δεν έβγαλε ένα δάκρυ ή ένα σπαραγό ή μια παράκληση για νέο ξεκίνημα . Τελικά η τηλεπερσόνα πέτυχε το σκοπό της."
Κ.Κ.: Πολύ… Ξανθόπουλο και Μάρθα Βούρτση έχει δει ο Νίσπιτας,
και το πρόβλημά του είναι η… τηλεπερσόνα!
τόσο… καλά!
Επί της ουσίας:
Η μητέρα ζήτησε συγγνώμη -την οποία καθόλου δεν όφειλε-
και άνοιξε την αγκαλιά της,
την οποία, όμως, απέρριψε ο καλότατος νέος μας!
Αν Νίσπιτας απαιτούσε από τη μάνα να ζητήσει ένα… κουβά
για να τον γεμίσει με δάκρυα
για τον γιό της που την έχει πετάξει έξω, λάθεψε, και λάθεψε πολύ!
Κατά τα άλλα φταίει η… μάνα.
Αντιστρέφουμε, δηλαδή, τους όρους,
και αντί διαιρέσεως κάνουμε πολλαπλασιασμό!
Πολύ… δίκαιο και… αδέκαστο τον κόβω τον Νίσπιτα!

Ο γιός του «πάρτα όλα»

Τραγικό το νωπό τροχαίο όπου έχασαν τη ζωή τους
τρεις ενήλικες και ένα παιδάκι.
Επειδή πολλά λέγονται και πολλά ακούγονται
για το φριχτό, αυτό, περιστατικό και τις κοινωνικές προεκτάσεις του,
προσπάθησα να συγκεντρώσω τηλεγραφικά
κάποια συμπαρομαρτούντα γεγονότα,
και κάποια χαρακτηριστικά στοιχεία
του προφίλ των πρωταγωνιστών,
αφού, πρώτα, συλλυπηθώ θερμά τους οικείους τους:

Ο δυστυχής πατέρας
που είδε την οικογένειά του να γίνεται κάρβουνο
μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου,
και τη σύζυγό του και το παιδάκι του
να προσμετρώνται στις «παράπλευρες απώλειες»
ενός ακήρυχτου πολέμου,
έδειξε κατανόηση και συμπάθεια για τον αίτιο
της οικογενειακής τραγωδίας του.
Καμιά αναφορά
στην επικίνδυνη και εγκληματική συμπεριφορά του
(ως όφειλε), 
που νομικά θεωρείται (και είναι!),
«Φόνοι κατά συρροήν με ενδεχόμενο δόλο»,
τουθ΄ όπερ σημαίνει σε απλά ελληνικά
ότι πολύ καλά εγνώριζε ότι
όταν τρέχει κανείς με καμιά τρακοσαριά χιλιόμετρα την ώρα,
δεν τον σε σώζει ούτε ο ίδιος ο Θεός αν συμβεί το παραμικρό,
όπως δεν σώζει και όσους δυστυχείς βρεθούν στον δρόμο του!
Σε τέτοιες ταχύτητες ακόμη και ένα λάστιχο να σκάσει,
-ιδίως όταν αυτό είναι χιονολάστιχο σε άσφαλτο και …
εντεκαετίας, παξιμάδι δηλαδή!
 Ο ζάμπλουτος, πάλι, μπαμπάς είχε δώσει
τις εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ «του»,
για να αγοράσει ένα αυτοκίνητο-βολίδα˙
φαίνεται, όμως, πως τσιγκουνεύτηκε να αλλάξει τα πάμφθηνα
(εν σχέσει με το αυτοκίνητο) λάστιχα,
τα οποία, όμως, είναι ένας σημαντικότατος παράγων ασφαλείας!
Το πιο λάστιχο, όμως, θα συγκρατούσε
ένα αυτοκίνητο-... αεροπλάνο στην πορεία του,
είναι μια άλλη κομβική παράμετρος του φριχτού δυστυχήματος.

Ο ίδιος -επιτυχημένος (επιχειρηματικά και οικονομικά)-
πατήρ του οδηγού που την είδε… Σουμάχερ
με τα λεφτά (και το αυτοκίνητο) του μπαμπά
(το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει),
πήγε κανονικά στη δουλειά του την Τρίτη,
σαν να μη συνέβαινε τίποτα.
Ζήτησε, μάλιστα, να μην αναφερθεί(!) κανείς στην απώλεια˙
αναρωτιέμαι αν δεχόταν συλλυπητήρια!
Business as usual, που θα έλεγε και ένας Αμερικάνος!
«Το ξεπερνά δια της εργασιοθεραπείας» λένε κάποιοι
επιστήμονες ψυχολόγοι-αβανταδόροι.
Αν, όμως, ένας από τους χιλιάδες μισθοβίωτους υπαλλήλους του
έχανε τον πατέρα του π.χ. από φυσικό θάνατο,
θα έμενε στο σπίτι του τρεις ημέρες για να τον κλάψει˙
πώς, άλλωστε, να δουλέψει, όταν έχει μιαν απώλεια!
πόσο μάλλον αν η απώλεια αφορούσε ένα παιδί του!

Και ερχόμαστε στους πολιτικούς:
Δύο βουλευτές της Αριστεράς
χαρακτήρισαν το τραγικό, αυτό, δυστύχημα, «ταξικό»,
όπως και πράγματι είναι:
ο πάμπλουτος μπαμπάς που δίνει στον κανακάρη του
το πανάκριβο αυτοκίνητό του,
κι εκείνος μιμούμενος, προφανώς, το πατρικό παράδειγμα
και νομίζοντας ότι όλα είναι δικά του (ως υιός του «πάρτα όλα»),
πατάει τέρμα το γκάζι για να ανέβει η αδρεναλίνη του,
να νοιώσει λίγο... Άιρτον Σένα, και όποιον πάρει ο χάρος,
ακόμη και τον ίδιο!
και «καλά», τον εαυτό του δεν τον σκέφτηκε
μπροστά στην εφήμερη… δόξα˙ οι άλλοι, όμως, τι του φταίγανε;
«Φυσικό» ήταν να αντιδράσει ο γνωστός και μη εξαιρετέος Άδωνις,
για να δηλώσει περί του... φθόνου των αριστερών
που... δεν έχουν όσα είχε ο νεκρός οδηγός,
μόνο που τι να ζηλέψουν αφού τώρα πια δεν έχει ούτε μια καρφίτσα:
«Βγήκαν πάλι όλοι αυτοί οι αριστεροί με μίσος, για τον πλούσιο, τον
κακομαθημένο, αυτόν που έχει όσα δεν έχουν για να χύσουν πάλι το βρωμερό τους
φθόνο σαν δηλητήριο».
Για τα αίτια, όμως, και τις εγκληματικές ευθύνες του οδηγού,
ετήρησε αιδημόνως σιγή ιχθύος˙
θα έφταιγε, μάλλον, η… κακιά η ώρα!

Δεν έλειψε, βέβαια, και η (απαραίτητη)
απέχθεια προς τους πολιτικούς
συλλήβδην και αθρόως από γνωστό ραλίστα
και ειδικό επί του ζητήματος,
για τον οποίον ευθύνεται (sic)… η υπερβολική ταχύτης!
Μίλησε, ακόμη (πολύ σωστά!), και για οδηγική παιδεία,
που θα πρέπει να αρχίζει από το Δημοτικό.
Αλλά πόση, πια, οδηγική παιδεία χρειάζεται κανείς
για να σκεφθεί το αυτονόητο;

Πώς, τέλος, αντιμετώπισαν τα βοθροκάναλα την τραγωδία;
με πολύ συμπάθεια, ναι, αλλά και θρήνους για την απώλεια του διαδόχου.
Μίλησαν και για υποδειγματική οικογένεια,
όπου, όμως, οι γονείς είναι... χωρισμένοι!
Και μήπως αναφέρθηκαν στις πελώριες ευθύνες του οδηγού,
ως, επίσης, όφειλαν;
όχι «φυσικά», μια και ο μπαμπάς
είναι ένας από τους καλύτερους πελάτες που έχουν.
Γι’ αυτό επιδόθηκαν σε ύμνους
για τα επιχειρηματικά του επιτεύγματα,
πιάνοντας στον αέρα την ευκαιρία
για λίγη ακόμη (δωρεάν) διαφήμιση!

Φρόντισαν, «φυσικά», να επαινέσουν τον πατέρα
που έχασε τα πιο αγαπημένα του πρόσωπα
τόσο άδικα και τόσο τραγικά μέσα σε μια στιγμή,
για τις «ανθρώπινες» δηλώσεις του.
Αν, όμως, ζητούσε ευθύνες -όπως θα έπρεπε-
τότε θα τον δικαιολογούσαν που μέσα στον πόνο του κλπ κλπ...

Κι αν είχαμε στη θέση της Πόρσε μια νταλίκα,
ο άσημος νταλικέρης θα ήταν απρόσεκτος, επικίνδυνος,
και -γιατί όχι;- εγκληματίας!
Αλλά είπαμε, άλλο σ’ αυτή τη ζωή να είσαι διάδοχος,
και άλλο νταλικέρης!
λέγε με, μ’ άλλα λόγια, Καπιταλισμό...

ΟΤΑΝ O ΦΙΛΕΛΕΣ (ΝΕΟ) ΕΛΛΗΝΑΡΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΛΟΓΕΙ

Έχω συμμετάσχει σε άπειρες συζητήσεις και σε άλλους τόσους διαλόγους,
όχι μόνον στα κοινωνικά δίκτυα, αλλά και δια ζώσης,
χωρίς, ποτέ, να εξαιρώ κανένα από τον διάλογο!
μιλώ, ακόμη και με Νεοναζί!
Προσπάθησα, λοιπόν, να συγκεντρώσω εδώ, μέσα σε λίγες γραμμές,
την πικρή, πλην, όμως πολύτιμη εμπειρία μου αυτή.
Τους διαλεγομένους χαρακτηρίζουν, εν πολλοίς, δυστυχώς,
καχυποψία, κακή προαίρεση, εμπάθεια, προκατάληψη,
υπεροπτική και κακοπροαίρετη «κριτική», ανοησία,
εξυπνάδες που οι ίδιοι οι εκτοξεύοντας τις θεωρούν… ευφυολογήματα,
απουσία ευγένειας και τρόπων, αφορισμοί, αποφθέγματα,
μισαλλοδοξία, άγνοια όχι μόνον της (πρόσφατης, έστω), Ιστορίας,
αλλά και της (σκληρής) πραγματικότητας,
αδυναμία εντοπισμού του εχθρού και αυτών που μας πρόδωσαν,
(που σημαίνει αδυναμία αναλύσεως της εκάστοτε τρέχουσας καταστάσεως,
και, κατ’ ακολουθίαν, πλήρης αδυναμία σύνθεσης σκέψεων),
εμμονές και κολλήματα (η «Καρέκλα», η «Κουτάλα»,
το φασιστικό «Όλοι οι ίδιοι είναι, και τρώνε το ίδιο»
για το πολιτικό προσωπικό), και έλλειμμα εν γένει Παιδείας˙
όσο για ήθος, ας μην το συζητήσουμε καλύτερα!
Και να περιορίζονταν σ’ αυτά οι συζητώντες θα ’ταν… «καλά»!
έλα σου, όμως, που επιτίθενται απροκάλυπτα,
ανόητα και θρασύτατα στον ίδιο τον λαό μας!
δεν φταίνε για το χάλι μας αυτοί που κυβερνούσαν
σαράντα, ολόκληρα, χρόνια,
δεν φταίνε οι ξένοι επικυρίαρχοι-τοκογλύφοι
που σχεδίαζαν για χρόνια μεθοδικά την καταστροφή μας
και διέφθειραν τους πολιτικούς της αντίδρασης
(άλλο που δεν ήθελαν!)˙
όλοι αυτοί ήταν… άγιοι, και δεν φταίνε σε τίποτα!
και ποιος φταίει; μα είναι… απλό: φταίει ο… λαός μας!
έτσι, λοιπόν, μαθαίνουμε ότι ο λαός μας είναι… λαμόγιο,
παρακλάδι(!), τσιλιαδόρος(!), βόδι(!), μουζίκος και ψεκασμένος
και άλλα άνθη του… καλού!
οι ίδιοι οι συζητητές αυτό-εξαιρούνται «φυσικά»!
Με αυτά δεν θέλω να πω ότι ο λαός μας είναι αμέτοχος˙ καθόλου!
μόνο και μόνο που (εν πολλοίς!) ψήφιζε σαράντα χρόνια
αυτούς που τον παρέδωσαν σιδηροδέσμιο και δεμένο χειροπόδαρα
στους επικυρίαρχους-τοκογλύφους, φτάνει!
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως φταίει αποκλειστικά και μόνο ο λαός μας,
και είναι… λαμόγιο˙ κάθε άλλο!
κανένα, άλλωστε, καράβι δεν βουλιάζει από το πλήρωμα,
αλλά από τον καπετάνιο!
Και ναι, μεν, την περίοδο της «ευμάρειας» αυτά λίγοι τα σκέπτονται,
τι γίνεται, όμως, όταν έλθει μια οικονομική κρίση;
μα τότε είναι που αρχίζει η αυτοκριτική του πολίτη,
ο οποίος στρέφεται, αναγκαστικά, στον μόνο πολιτικό χώρο που εμπιστεύεται,
και που δεν είναι άλλος από εκείνον της Αριστεράς!
Όταν ένας πολίτης ψηφίζει ένα πολιτικό,
του δίνει την εμπιστοσύνη του, και τον έχει σαν πατέρα του.
Αν, τώρα, ο ψηφισθείς τον προδώσει,
εκείνος που φέρει την κύρια ευθύνη είναι, προφανώς, ο πολιτικός,
και όχι ο ψηφοφόρος του!
όμως: ο ψηφοφόρος μπορεί, μεν, την πρώτη φορά, να συγχωρηθεί,
τι γίνεται, όμως, τη δεύτερη και την τρίτη;
Τα πράγματα, φυσικά, δεν είναι και τόσο απλά:
πολλές φορές ο πολίτης είναι εγκλωβισμένος,
γεγονός που εκμεταλλεύεται ο κακός (αστός, εννοείται) πολιτικός,
ο οποίος μετέρχεται και πολλές άλλες μεθόδους
για να αποσπάσει την ψήφο του.
Αυτά, όμως, έχουν να κάνουν με το (εγκληματικό) καπιταλιστικό σύστημα,
και μπορούν να τροφοδοτήσουν μια άλλη, μεγάλη συζήτηση.
Και δεν φθάνει, όπως τόνισα παραπάνω, η πλήρης απουσία
υπεύθυνης, καλόπιστης και καλοπροαίρετης κριτικής,
από τους περισσότερους συνομιλητές,
υπάρχει και πλήρης ανυπαρξία επιχειρημάτων
και -το σπουδαιότερο- προτάσεων.
Αποφθέγματα, αφορισμοί, (λες και είναι… Κομφούκιοι!),
αποφάνσεις χρησμοί (α λα… Πυθία και Τειρεσίας), προφητείες και… φετφάδες,
απροκάλυπτη προπαγάνδα, τερατώδη ψέματα, βρωμερές διαδόσεις,
βαρύτατοι, αδικαιολόγητοι, άδικοι και βαρύτατοι χαρακτηρισμοί
συνοπτικές «δίκες» και «καταδίκες» κατά παντός,
ιδίως κατά της Αριστεράς,
Κι όταν τους ρωτήσεις να σου αποδείξουν και να τεκμηριώσουν
αυτά που υποστηρίζουν, σου κολλάνε μια ωραία ταμπελίτσα
«Τρολ», «Φανατικός», «Κολλημένος», «Κομματόσκυλο» κ.α. παρόμοια,
ή -στην καλύτερη περίπτωση- διακόπτουν τον διάλογο και… καθάρισαν
με τον… θρασύτατο που τόλμησε να αμφισβητήσει την… αυθεντία τους,
με τον… ενοχλητικό που ρωτά, και με τον… τιποτένιο που αντιλέγει!
Καπετάνιοι (δι’ εαυτούς), με τα… ούλα τους που λένε,
κι αλίμονο στη μύγα που θα τολμήσει να καθίσει στο σπαθί τους!
Τι είναι, όμως, αυτό που ιδιαιτέρως χαρακτηρίζει όλους αυτούς;
πολλά, αλλά πάνω απ’ όλα και προπάντων η τσάμπα μαγκιά τους!
Είμαι σίγουρος πως πολίτες με αυτά τα χαρακτηριστικά,
θα επιδιώξουν την ανατροπή της Κυβέρνησης της Αριστεράς,
για να επαναφέρουν αυτούς που μας κατάντησαν όπως μας κατάντησαν˙
για τόση… σοφία, μνήμη και κρίση μιλάμε!
και εάν και εφόσον το πετύχουν (λέμε τώρα), θα αρχίσουν πάλι να λένε τα… ίδια,
για αυτούς που θα… εγκαθιδρύσουν ως σωτήρες μας!
οπότε πάλι… φτου κι απ’ την αρχή!
Οι μόνοι που παραμένουν πάντα στο απυρόβλητο (όπως νομίζουν),
είναι αυτοί!
"Καβάλα" πάντα, και πάντοτε «από πάνω» αυτοί και μόνον αυτοί,
ενώ όλοι οι άλλοι «υπό»! αλλιώς τι… καπεταναίοι θα ήταν;
Μα αυτό είναι το «πορτραίτο» του σύγχρονου (Νέο)ελληναρά θα μου πείτε,
και δεν θα ’χετε άδικο!
Και είναι ο αυτός ο φιλελές (Νέο)Ελληναράς που με τρομάζει,
περισσότερο και από την ίδια την κρίση ακόμη…

Από πού κατάγονται οι Κρητικοί; (Από το e-storieskritis.blogspot.gr)

http://www.candianews.gr/2016/12/18/apo-pou-katagonte-i-kritiki/