Για τους μωρόπιστους Του Νίκου Μολδοβανίδη

Άκου φιλαράκι

12-05-2020 06:57
του Νίκου Μολδοβανίδη

• 
  
• 
  
• 
  

-Σε θυμάμαι χρόνια τώρα να είσαι από την απέναντι μεριά. Δεν βγαίνει νόημα να επιμένεις να είμαστε απέναντι, ενω θα έπρεπε να είμαστε εδώ ο ένας στο πλευρό του άλλου. Δεν φταίω εγώ όμως που το έχεις στο αίμα σου να πηγαίνεις πάντα απέναντι. Και αν είχες δίκιο, να πω έκανα λάθος εγώ. Έλα όμως που στο πέρασμα του χρόνου εσύ ήσουν αυτός που πίστεψε, υποστήριξε λάθος καταστάσεις, τις προβληματικές λύσεις που περιέπλεκαν το πρόβλημα. ΝΑ σου θυμίσω μερικές άστοχες, άκυρες αντιθέσεις σου, κόντρα στην λογική. Θα ξεκινήσω από παλιά.
-Θυμήσου παλιά, πολύ παλιά, που έτρεχες στο νερό του Καματερού.. Στηνόσουν στην ουρά με ολόκληρες νταμιτζάνες για να σου πουλήσει ο Καματερός το θαυματουργό τάχα μου νερό. Σου έλεγα λογικέψου και με κορόιδευες ότι κάνω σαν πουριτανός μεσήλικας. Μέσα στη ζέστη περίμενες το νερό που γιατρεύει «πάσαν νόσον και πάσα...άντε μην το πω». Τι έγινε τελικά; Παρά την υποστήριξη μερίδας του τύπου (ονόματα δεν έχει νόημα να γράψω) η επιστήμη το ανέλυσε και απεφάνθη ότι ήταν επικίνδυνο νερό λόγω ραδιενέργειας. Ένα παιδί πέθανε εξ αιτίας του νερού και της διακοπής της θεραπείας του Ο Καματερός αυτοκτόνησε το 1998.
-Μετά σε θυμάμαι στην Αγία Αθανασία του Αιγάλεω. Έτρεχες με χιλιάδες ευκολόπιστους να διαβάσεις το ανορθόγραφο μήνυμα στο δέρμα της. Κατέθετες και τον «οβολό» σου. Πάντα από κοντά κι εγώ σε προειδοποιούσα, Τίποτα εσύ, απτόητος. Όλα τα ήξερες. Δεν άκουγες την επιστήμη, άκουγες τον Μητροπολίτη. Μέχρι που η δημοσιογραφία αποκάλυψε το σκάνδαλο με το ίδρυμα της «Αγίας» και τα σκελετωμένα γερόντια που φιλοξενούσε αφού της είχαν παραχωρήσει χρήματα και περιουσίες τους. Στο τέλος το κατάλαβες αλλά περίμενες το νέο θαύμα. Τα τραβούσες τα «θαύματα» με μαγνήτη....
-Στην φραπελιά για τον καρκίνο σε θυμάμαι να αλέθεις ελιές στο μπλέντερ. Μόλις είχες γυρίσει από το κυνήγι του «μπλε σκορπιού» στην Κούβα. Τζίφος εκεί η δουλειά, τουλάχιστον πέρασες καλά στο ταξίδι. Όταν όμως η Δρούζα σου έκανε μισή ώρα εκπομπή με διαλυμένα σε νερό φύλλα ελιάς....βρήκες το νέο σου μύθευμα. Λαός από εδώ, ιατρική κοινότητα από την άλλη, εσυ πάντα στο λάθος μέρος. Φραπελιά έλεγες και γέμιζαν τα μάτια σου ψεύτικες ελπίδες..
-Πέσανε οι δίδυμοι πύργοι από την αλ Κάιντα στη Νέα Υόρκη. Σιγά μην το πίστεψες. Η ίδια η CIA τους έριξε και μάλιστα είχε ειδοποιήσει τους Εβραίους να μην πάνε εκείνη την μέρα στους πύργους. Βούτυρο στο ψωμί σου οι θεωρίες συνωμοσίας. Τα μυρίζεσαι κάτι τέτοια από μακρυά εσύ. Ειδικά αν περιέχει η κάθε θεωρία και Εβραίους. Η αδυναμία σου. Δεν ξεχνάω τον Σώρρα που κι αυτόν τον πίστεψες, έστω για λίγο. Τώρα όμως τα πράγματα είναι σοβαρά φιλαράκο.
-Έχεις τσιμπήσει πάλι στο παραμύθι και διαδίδεις ότι ο ιός είναι μούφα και οι νεκροί είναι ψεύτικοι. Άκου όμως φιλαράκο... Ως εδώ. Τώρα δεν κάνεις κακό στον εαυτό σου. Τώρα κάνεις κακό και μας σκοτώνεις όλους με την αδιαφορία σου και την δήθεν «ξερολία» σου. Πρόσεχε λοιπόν τις κινήσεις σου. Θα είσαι ο ένοχος.
Καλή εβδομάδα

Ο Καποδίστριας, ο Κολοκοτρώνης και τα … γαϊδούρια!

Οργανισμός για την Διάδοση της Ελληνικής Γλώσσας

14 Μάιος στις 1:10 μ.μ. ·

Ο Καποδίστριας, ο Κολοκοτρώνης και τα … γαϊδούρια!*

Γράφει ο Δημήτριος Νατσιός

1817, ο «Μέγας Διδάσκαλος του Γένους, ο επονομασθείς Σωτήρ της Πατρίδος», Γεώργιος Γεννάδιος, διδάσκει στην Οδησσό της Ρωσίας στην εκεί «Ελληνικήν Σχολήν». Κάποτε επισκέφθηκε την σχολή ο τσάρος Αλέξανδρος συνοδευόμενος από τον μεγάλο Καποδίστρια, τον υπουργό του των Εξωτερικών. Ενθουσιασθείς ο τσάρος από τα προσόντα του Γενναδίου, του προτείνει την απονομή τίτλου ευγενείας και δη του βαρόνου. Απαντά ο Δάσκαλος: «Αν ημείς οι Έλληνες αρχίσωμεν γινόμενοι βαρόνοι, κίνδυνος είναι μη τινές αποβάλλοντες το «βαρ» μείνωσιν … «όνοι». (Λεξικό του «Ηλίου», τόμ. 5, σελ. 83-87, Αθήνα 1948).

Βαρόνους και λόρδους σίγουρα δεν έχουμε, απαγορεύει ρητώς και το Σύνταγμα τους «τίτλους ευγενείας», όμως όνους, κοινώς γαϊδούρια ή επί το λαϊκότερον γομάρια, υπάρχουν εν αφθονία, τα οποία δεν τετραποδίζουν. Όχι, αυτά είναι υπό εξαφάνισιν. Επιβιώνουν όμως πάμπολλα «δίποδα και άπτερα», κατά τον Πλάτωνα και τον πασίγνωστο ορισμό του ανθρώπου που επινόησε. (Του απάντησε καταλλήλως ο Διογένης ο Σινωπεύς, που μάδησε έναν πετεινό και είπε: ιδού ο άνθρωπος του Πλάτωνος. Και αυτός τότε συμπλήρωσε «δίπουν, άπτερον και πλατώνυχον»). Οι όνοι βάσταξαν για αιώνες τους γόμους των ανθρώπων και με την εμφάνιση της μηχανής…συνταξιοδοτήθηκαν. (Από το αρχαιοελληνικό «γόμος», που σημαίνει φορτίο, βγήκε το γομάρι). Μάλιστα, μιας και κινούμαστε στον χώρο του ευθυμογραφήματος, να παραθέσω μια νόστιμη ιστορία στην οποία πρωταγωνιστούν αληθινά γαϊδούρια, τα οποία πολλές φορές στάθηκαν χρησιμότερα από τα κάλπικα, αχάριστα, όρθια και αναθρώσκοντα δίποδα.

Κάποτε ο Όθων κάλεσε στο παλάτι τον Κολοκοτρώνη και του είπε:

– Η κυβέρνησή μου αποφάσισε να αμείψει τους αγωνιστές. Εδώ έχω τις αναφορές με τις οποίες ζητούν τα δικαιώματά τους. Εσύ τι θα ζητήσεις στρατηγέ;

– -Εγώ, απάντησε ο Κολοκοτρώνης, δεν θα ζητήσω τίποτε, γιατί ούτε έχασα ούτε ξόδεψα για το Έθνος.

– Ο Όθων συνηθισμένος από τις παράλογες απαιτήσεις πολλών αγωνιστών του γλυκού νερού, ξαφνιάστηκε από την απάντησή του.

– -Πώς γίνεται αυτό; ρώτησε ο βασιλιάς. Και ο Γέρος του Μοριά του εξήγησε:

– Εγώ όταν μπήκα στον αγώνα, είχα στο σελάχι μου μιάμιση ρεγγίνα (ένα αυστριακό τάληρο) και ξόδεψα μονάχα την μισή.

– Και δεν μου λες, μεγαλειότατε, ποιοι είναι αυτοί που ζητούν χρήματα; Ο Όθων του ανέφερε κάποια ονόματα, που ο Κολοκοτρώνης ήξερε τι κιοτήδες στάθηκαν στον Ιερό Αγώνα.

– Αν αυτοί που μου λες, βασιλιά μου, πάρουν αυτά που ζητάνε, τότε τι πρέπει να πάρουν τα γαϊδούρια της Ζαράκοβας; (περιοχή της Αρκαδίας).

– Και ποια είναι τα γαϊδούρια της Ζαράκοβας; ρώτησε ο Όθων με περιέργεια. Και απαντά ο αθάνατος ήρωας:

Βασιλιά μου, τα γαϊδούρια της Ζαράκοβας, είναι εκείνα που μας κουβαλούσαν το νερό και το ψωμί, που είχαμε τόσο ανάγκη κατά την διάρκεια της Επανάστασης για την απελευθέρωση της Πατρίδος μας από τους Τούρκους.

Τω καιρώ εκείνω, τα γαϊδούρια της Ζαράκοβας κέρδισαν τον έπαινο του Κολοκοτρώνη. Τω καιρώ ετούτω, κάποια γαϊδούρια «ξεσαμάρωτα» που λέμε στο χωριό μου, δίποδα, σπιλώνουν κειμήλιες μορφές σαν τον Καποδίστρια, που κατέχει εξέχουσα θέση στο εικονοστάσι του Γένους. Καποδίστριας το ζωντανό «παιδαγωγείον» του Γένους.

Ο μακαριστός, ο πολύ σπουδαίος δάσκαλός μας π. Γεώργιος Μεταλληνός, έλεγε ότι δύο είναι οι μεγάλες αρρώστιες των ασχολουμένων με την ιστορία: ο ιστορικός αναχρονισμός, όταν ένα ιστορικό γεγονός ή και πρόσωπο, ερμηνεύεται βάσει των σημερινών συνθηκών και αντιλήψεων και, δεύτερον, η ιδεολογική χρήση της ιστορίας, στην οποία διαπρέπουν οι κενόδοξοι αριστερόμυαλοι -και όχι μόνο- εθνομηδενιστές. Έτσι κάποιος προφέσορας ΑΕΙ, που φίλησε προφανώς αρκετές κατουρημένες ποδιές ή φόρεσε τις γνωστές … «ποδίτσες» για να ανέλθει, επιστρατεύεται στην Επιτροπή καθηλώσεως του Εικοσιένα και αποφαίνεται γελοιωδώς: δικτάτορας ο Καποδίστριας. Ποιος; Ο Καποδίστριας!! Τι να πει κανείς; Το έχω ξαναγράψει. «Ο καθείς την μύξα του για βούτυρο την έχει»…

Ο Καποδίστριας δεν έχει ανάγκη υπεράσπισης της ιερής μνήμης του. Μόνο αυτό θα σημειώσω που βρήκα στο βιβλίο του Β. Γεωργιάδη «Ο πρώτος Κυβερνήτης» όπου διασώζεται μια στιχομυθία, το 1840, του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη με τον ιατροφιλόσοφο Πύρρο, ο οποίος κατηγορούσε τον Καποδίστρια. Απαντά ο Μαυρομιχάλης: «Δεν τα μετράς καλά φιλόσοφε! Ανάθεμα στους Αγγλογάλλους που ήσαν η αιτία. Κι εγώ έχασα τους δικούς μου και το έθνος έχασε έναν άνθρωπο που δεν θα τον ματαβρεί και το αίμα του με παιδεύει ως τώρα». (εκδ. «Λιβάνη», σελ. 231). Αυτά το λόγια από το στόμα του Πετρόμπεη έχουν διαφορετική αξία και βαρύτητα. Κατά το σοφότατο λόγιο: «Αρετήν οίδεν και πολέμιος θαυμάζειν». Οι πολέμιοι, ναι. Θαυμάζουν. Οι όνοι, όχι. Γκαρίζουν και δυσφημούν…

Και θα κλείσουμε με ένα κείμενο, ερανισμένο κι αυτό από τον γαϊδουρινό βίο, το οποίο εξεικονίζει και ερμηνεύει αριστοτεχνικά πολλά σύγχρονα κακώς κείμενα και …κακά υποκείμενα.

Ήταν ένας καμηλιέρης, ο Εμίν αγάς, που έζησε μία ζωή στα καραβάνια. Αρρώστησε στα 99 του, ένιωσε πως ζυγώνει το τέλος και κάλεσε κοντά του παιδιά, εγγόνια, συγγενείς και φίλους και ζήτησε συγχώρεση. Θυμήθηκε και τις καμήλες του και παρακάλεσε να τον πάνε στο παχνί για να αποχαιρετήσει και εκείνες. Τις χάιδεψε ο Εμίν αγάς, έκλαψε και είπε:

– Εγώ πια σας αφήνω. Έφτασε η ώρα μου. Αλλά για να πάω ήσυχος θέλω να με συγχωρέσετε για ό,τι κακό σας έκανα. Τι να γίνει, έτσι είναι ο ντουνιάς!

Και μία καμήλα, γερασμένη, του λέει:

– Που μας έδερνες και που μας άφηνες νηστικές, κακά πράγματα, αμαρτία από το Θεό, μα στο συγχωράμε. Ένα μόνο δεν θα σου συγχωρέσουμε ποτέ.

– Ποιο; Ρωτάει τρομαγμένος ο Εμίν αγάς.

– Ποιο; Να τ’ ακούσεις. Όλες είμαστε υπάκουες στην δούλεψή σου. Και συ, αντί να μας τιμάς, έβαζες ένα γαϊδούρι, να μας τραβάει από την μύτη.

(Στα καραβάνια προπορευόταν πάντοτε ένας γάιδαρος).

Ο Εμίν αγάς αναστέναξε.

– Δίκιο έχετε! Μα έτσι είναι φτιαγμένος ο ντουνιάς. Γαϊδούρια να τον οδηγούν και να τον σέρνουν από την μύτη!.

Δημήτρης Νατσιός Δάσκαλος – Μέλος ΙΗΑ - Κιλκίς

* https://professors-phds.com/2020/05/13/23999/

Ποίημα του Μάνου Στεφανάκη Από Evi Giannioti Livada

14 Μάιος στις 7:47 π.μ. ·

Στα αμφιθέατρα της νιότης 

έγραφε στους τοίχους το ωραίο σύνθημα

«Η φαντασία στην εξουσία»

Στις τάξεις της ενηλικίωσης έγινε πληρωμένος δολοφόνος της

Στους δρόμους της οργής έστηνε οδοφράγματα στη σοβαροφάνεια

" Ένα γέλιο θα σας θάψει"

Και τώρα αναζητά το δικό του νεκροθάφτη

στα τελευταία θρανία της τάξης

Μάταια.

 

Μάνος Στεφανάκης,

Από το Δάσκαλος σε απορία

Για τη μάνα Του Δημήτρη Τριάντου

Δημήτρης Τριάντος

10 Μάιος στις 9:23 π.μ. ·

Γιορτή της μητέρας σήμερα, είμαστε στο 1952, οι πληγές από τη κατοχή ανεπούλωτες, οι μνήμες από τα ολοκαυτώματα στα χωριά ακόμα νωπές. Παρόλα αυτά, ο Γερμανός συγγραφέας και σεναριογράφος Έριχ Κέστνερ, γραμματέας του νομπελίστα Γκέρχαρτ Χάουπτμαν, θέλησε να επισκεφθεί το νησί της Κρήτης. Η Γερμανική πρεσβεία ήταν κατηγορηματική, « μην πας, αν πας, να λες πως είσαι Ελβετός", του συνέστησαν. Ο συγγραφέας δεν υπάκουσε, πήγε και από την πρώτη στιγμή είπε πως ήταν Γερμανός. Όχι μόνο δεν κακόπαθε, αλλά γεύτηκε όλα τα συστατικά της διάσημης κρητικής φιλοξενίας.

Αφηγείται ο ίδιος:

Ένα σούρουπο, καθώς ο ήλιος βασίλευε, πλησίασα το γερμανικό νεκροταφείο, εκεί που είχαν ταφεί οι Γερμανοί στρατιώτες στην κατοχή, θεωρώντας ότι θα ήταν έρημο. Με έκπληξη είδα μια μαυροφορεμένη γυναίκα να ανάβει κεριά στους τάφους των Γερμανών πηγαίνοντας τελετουργικά από μνήμα σε μνήμα. Την πλησίασα, και τη ρώτησα:- Είστε από εδώ; – Μάλιστα. – Και τότε γιατί το κάνετε αυτό; Οι άνθρωποι αυτοί σας σκότωσαν, σκότωσαν τους Κρητικούς». Και η γυναίκα αποκρίνεται :

«Παιδί μου, από την προφορά σου φαίνεσαι ξένος και δεν θα γνωρίζεις. Ο άντρας μου σκοτώθηκε στη μάχη της Κρήτης κι έμεινα με τον μονάκριβο γιο μου. Μου τον πήραν οι Γερμανοί όμηρο στα 1943 και πέθανε σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως. Δεν ξέρω πού είναι θαμμένο το παιδί μου. Ξέρω όμως πως όλα τούτα ήταν και αυτά τα παιδιά κάποιας μάνας, σαν κι εμένα. Και ανάβω τα κεριά στη μνήμη τους, επειδή οι μάνες τους δεν μπορούν να ‘ρθουν εδώ κάτω στο χωριό. Είμαι σίγουρη και παίρνω παρηγοριά στην σκέψη ότι μια άλλη μάνα θα ανάβει το καντήλι στη μνήμη του δικού μου παιδιού!».

Μάνα είναι μόνο μία, χρόνια πολλά!

«Μια κρυφή ζωή» Του Δημήτρη Τριάντου

Δημήτρης Τριάντος

8 Μάιος στις 9:48 π.μ. ·

Σαν σήμερα 8 Μαΐου 1945, λήγει ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος. Σε ένα ορεινό χωριό των Άλπεων, ο Αυστριακός αγρότης Φραντς Γαιγκερσταίτερ ζει την οικογενειακή ευτυχία με τη γυναίκα του Φραντσίσκα και τις τρεις ολόξανθες κορούλες τους μέσα στον παράδεισο της φύσης και της αγροτικής ζωής. Βρισκόμαστε στο 1939, την ειρηνική, οικογενειακή του ζωή, θα την σαρώσει ο πόλεμος, ο Χίτλερ προελαύνει.

Ο Φραντς δεν μπορεί να συνταχθεί με τον ναζισμό και την ιδεολογία του, στο δημοψήφισμα για την προσάρτηση της Αυστρίας, όταν το υπέρ επικράτησε με ποσοστό 97,75%, αυτός ρίχνει αρνητική ψήφο, αρνείται τα επιδόματα που του δίνει το Ναζιστικό κράτος, δεν χειροκροτεί στις ναζιστικές ομιλίες στο χωριό του, δεν δίνει τον οβολό του στον έρανο για την ενίσχυση του ναζιστικού στρατού. Και φθάνει η κρίσιμη ώρα, ο Φραντς καλείται να καταταγεί στο στρατό. Ο φιλήσυχος και ταπεινός αγρότης αρνείται να υπηρετήσει το Τρίτο Ράιχ!.

Δεν είναι αντιρρησίας συνείδησης, αλλά βαθιά θρησκευόμενος, ενεργό μέλος της μικρής ενορίας του χωριού του, που παίρνει τοις μετρητοίς το Ευαγγέλιο και την εντολή «ου φονεύσεις» και που βάζει την κρίση και τη δικαιοσύνη του Θεού πάνω από την κρίση και τη δικαιοσύνη των ανθρώπων, ως καλός χριστιανός αρνείται να σκοτώσει. Ο επίσκοπος προσπαθεί να τον μεταπείσει λέγοντάς του ότι έχει υποχρέωση να υπερασπιστεί την πατρίδα, ο αγρότης του εξηγεί ότι κανένας πόλεμος δεν είναι ευλογημένος, απολύτως κανένας και για κανέναν λόγο. Οι συγχωριανοί του στρέφονται εναντίον του, εναντίον της γυναίκας του ακόμη και εναντίον των τριών μικρών κοριτσιών του.

Η απόφαση του έχει μόνο μια κατάληξη, εγκλεισμό σε ψυχιατρική φυλακή, τι άλλο θα μπορούσε να είναι από τρελός! Ο διορισμένος συνήγορος στα πρόθυρα νευρικής κατάρρευσης τον πιέζει να δηλώσει πίστη στο καθεστώς «Μπορείς να υπογράψεις το χαρτί και να διατηρήσεις όποια άποψη έχεις στην καρδιά σου». Το ίδιο έκαναν βαριεστημένα, σαν μια διεκπεραιωτική ανώδυνη αγγαρεία κάθε επιστρατευμένος πολίτης από την άνοδο έως και την πτώση του ναζιστικού καθεστώτος. Ποιος είναι αυτός ο «ψωροπερήφανος» , ο « κύριος τίποτα» , ο « πτωχαλαζόνας », όπως αυτοπροσδιοριζόταν ο ίδιος ο Παπαδιαμάντης – που τολμάει να μη συμμορφώνεται με μια τετριμμένη «διαδικασία», με μια «τυπικούρα» που βρίσκει πρόθυμους να συμμορφωθούν εκατομμύρια άλλους;

Η γυναίκα του Φραντσίσκα ήταν η μόνη που τον στήριξε στην απόφασή του, παρά τον οδυνηρό εσωτερικό διχασμό της. Της στέλνει γράμματα από τη φυλακή, στα ελάχιστα τετραγωνικά του κελιού του, στην αντίθεση ανάμεσα στην Εδέμ του χωριού του και στο σκοτάδι της γερμανικής φυλακής συνέχεια σκέφτεται. Πιστεύει στην ελεύθερη βούληση, στο δικαίωμα να κάνεις κάτι όσο και στο δικαίωμα να μην το κάνεις.Μπορείς να αισθάνεσαι ελεύθερος και στο πιο σκοτεινό κελί, από τη στιγμή που θα πάψεις να θεωρείς την ίδια σου ζωή αυτοσκοπό.

Φωτο. Την ιστορία του παγκοσμίως άγνωστου Φραντς την μάθαμε από τον σκηνοθέτη Τέρενς Μάλικ στην ταινία «Μια κρυφή ζωή» που προβλήθηκε πρόσφατα στους κινηματογράφους.

Ο Φραντς πορεύεται στο μαρτύριο ως μιμητής Χριστού, δεν ήταν μέλος κόμματος, δεν ασπάζεται κάποια ιδεολογία, πορεύεται προς τη θυσία όχι τραγουδώντας τον Εθνικό Ύμνο ή κάποιο πολιτικό σύνθημα με σφιγμένη την γροθιά αλλά σιγοψιθυρίζοντας το « Πάτερ ημών» , πεθαίνει άφοβα ως καλός Χριστιανός πιστεύοντας ακλόνητα ότι στη βασιλεία του Θεού θα ανταμώσει ξανά τη όμορφη γυναίκα του και τα 3 ξανθιά αγγελούδια του στον αιώνιο Παράδεισο έχοντας πράξει το σωστό !.

Ο πνευματικός του, ο ιερέας του μικρού χωριού το είχε προεξοφλήσει «Η θυσία σου δεν θα ωφελήσει κανέναν και δεν πρόκειται να τη μάθει κανείς» του απαντά « το ερώτημα δεν είναι εσύ να αλλάξεις τον κόσμο, αλλά πώς ο κόσμος να μην αλλάξει εσένα ».

Η Καθολική Εκκλησία τον ανακήρυξε Άγιο, τιμά την μνήμη του στις 9 Αυγούστου, ημέρα του αποκεφαλισμού του, το 1943, στη φυλακή του Μπράντενμπουργκ, στο Βερολίνο, ο Φραντς αναπαύεται σε τάφο δίχως επισκέπτες !