ΣΕ ΡΟΔΟΠΕΤΑΛΑ ΠΑΤΗΣΕ ΓΙΑ ΝΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΕ ΑΓΚΑΘΙΑ, ΤΟ ΝΕΟ “ΑΦΗΓΗΜΑ”.

 

ΣΕ ΡΟΔΟΠΕΤΑΛΑ ΠΑΤΗΣΕ ΓΙΑ ΝΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΕ ΑΓΚΑΘΙΑ, 

ΤΟ ΝΕΟ “ΑΦΗΓΗΜΑ”. 

Τέλος 2014 με αρχές 2015:

- Η ύφεση είχε καταπιεί το 1/4 του ΑΕΠ.

- Το δημόσιο χρέος βρισκόταν στο 180% ως ποσοστό επί του ΑΕΠ και στα € 320 δισ. ως απόλυτο   

   μέγεθος.

- Λουκέτο είχε μπει σε 250.000 καταστήματα και επιχειρήσεις.

- Η δηλωμένη ανεργία βρισκόταν στο 27%.

- Μισθοί και συντάξεις είχαν περικοπεί κατά 45%.

- Περίπου 2,5 εκατ. κάτοικοι ήταν άμεσα ή έμμεσα ανασφάλιστοι.

- Είχαν μεταναστεύσει στο εξωτερικό 175.000 νέοι επιστήμονες.

- Πάνω από 450.000 μικρά παιδιά στερούνταν τα βασικά και είχαν την ανάγκη για δημόσια συσσίτια  

   και η Ελλάδα ήταν στον αναπτυγμένο κόσμο 4η χώρα σε παιδική φτώχεια, σύμφωνα με την 

   UNESCO.

- Πάνω από 5.000 άνθρωποι είχαν δώσει τέλος στη ζωή τους έχοντας φτάσει στην πλήρη απόγνωση.

- Εμφράγματα και εγκεφαλικά είχαν εκτοξευτεί στο διπλάσιο, κυρίως ανάμεσα σε ανθρώπους σε 

   παραγωγική ηλικία.

- Αύγουστο του 2014 η Ελλάδα εισέπραττε μόλις τα οφειλόμενα του Δεκεμβρίου του 2013, καθώς οι 

  εταίροι δεν κατέβαλαν τις συμφωνημένες δόσεις των δανείων.

- Τα δημόσια ταμεία δεν είχαν να πληρώσουν καν τους μισθούς και τις συντάξεις για τους δύο 

  επόμενους μήνες.

Το νέο “αφήγημα” των πολιτικών απατεώνων της ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι πως αναλαμβάνοντας την εξουσία ο Αλέξης Τσίπρας Ιανουάριο του 2015, βρήκε ένα δρόμο στρωμένο με ροδοπέταλα και όχι γεμάτο αγκάθια και οι πρώτοι που σπεύδουν και το αναπαράγουν δημόσια είναι κάτι πρόθυμοι τύποι.

Συγκινητικό διήγημα μπονσάι

Είχα έναν φίλο

που πέθανε η μάνα του απότομα, από καρδιά.

Ήταν περίεργο παιδί και δεν έκλαψε καθόλου,

ούτε με το πρώτο σοκ

ούτε μετά - στις εκκλησίες και στους τάφους.

Ήταν κλειστός σαν πέτρα,

γιατί την αγαπούσε πολύ.

Το βράδυ

που έφυγαν οι επισκέπτες από το σπίτι

(σχεδόν τους έδιωξε),

εξαντλημένος άνοιξε το ψυγείο.

Σε ένα τάπερ βρήκε γεμιστά.

Τα είχε μαγειρέψει η μάνα του

μια μέρα πριν πεθάνει.

Έκατσε στο τραπέζι, μόνος, και άρχισε να τρώει.

Ένιωσε κάτι υπόκωφο να του χτυπάει τα σωθικά:

η οικειότητα αυτής της γεύσης.

Το ρύζι, η ντομάτα,

το συγκεκριμένο λάδι, ο συγκεκριμένος άνηθος,

αυτό το μείγμα

που ανήκε αποκλειστικά στη μάνα του.

Τότε μόνο τον πήραν τα κλάματα.

Έκλαιγε κι έτρωγε, σιγά - σιγά,

για να μην τελειώσουν γρήγορα τα γεμιστά του.

Μέχρι που τέλειωσαν.

.....................................................................

Απόσπασμα

από το βιβλίο του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου,

''Ας φυσά τώρα''

Ο πίνακας ζωγραφικής είναι του Καμίλ Πισαρό.

Για τους μωρόπιστους Του Νίκου Μολδοβανίδη

Άκου φιλαράκι

12-05-2020 06:57
του Νίκου Μολδοβανίδη

• 
  
• 
  
• 
  

-Σε θυμάμαι χρόνια τώρα να είσαι από την απέναντι μεριά. Δεν βγαίνει νόημα να επιμένεις να είμαστε απέναντι, ενω θα έπρεπε να είμαστε εδώ ο ένας στο πλευρό του άλλου. Δεν φταίω εγώ όμως που το έχεις στο αίμα σου να πηγαίνεις πάντα απέναντι. Και αν είχες δίκιο, να πω έκανα λάθος εγώ. Έλα όμως που στο πέρασμα του χρόνου εσύ ήσουν αυτός που πίστεψε, υποστήριξε λάθος καταστάσεις, τις προβληματικές λύσεις που περιέπλεκαν το πρόβλημα. ΝΑ σου θυμίσω μερικές άστοχες, άκυρες αντιθέσεις σου, κόντρα στην λογική. Θα ξεκινήσω από παλιά.
-Θυμήσου παλιά, πολύ παλιά, που έτρεχες στο νερό του Καματερού.. Στηνόσουν στην ουρά με ολόκληρες νταμιτζάνες για να σου πουλήσει ο Καματερός το θαυματουργό τάχα μου νερό. Σου έλεγα λογικέψου και με κορόιδευες ότι κάνω σαν πουριτανός μεσήλικας. Μέσα στη ζέστη περίμενες το νερό που γιατρεύει «πάσαν νόσον και πάσα...άντε μην το πω». Τι έγινε τελικά; Παρά την υποστήριξη μερίδας του τύπου (ονόματα δεν έχει νόημα να γράψω) η επιστήμη το ανέλυσε και απεφάνθη ότι ήταν επικίνδυνο νερό λόγω ραδιενέργειας. Ένα παιδί πέθανε εξ αιτίας του νερού και της διακοπής της θεραπείας του Ο Καματερός αυτοκτόνησε το 1998.
-Μετά σε θυμάμαι στην Αγία Αθανασία του Αιγάλεω. Έτρεχες με χιλιάδες ευκολόπιστους να διαβάσεις το ανορθόγραφο μήνυμα στο δέρμα της. Κατέθετες και τον «οβολό» σου. Πάντα από κοντά κι εγώ σε προειδοποιούσα, Τίποτα εσύ, απτόητος. Όλα τα ήξερες. Δεν άκουγες την επιστήμη, άκουγες τον Μητροπολίτη. Μέχρι που η δημοσιογραφία αποκάλυψε το σκάνδαλο με το ίδρυμα της «Αγίας» και τα σκελετωμένα γερόντια που φιλοξενούσε αφού της είχαν παραχωρήσει χρήματα και περιουσίες τους. Στο τέλος το κατάλαβες αλλά περίμενες το νέο θαύμα. Τα τραβούσες τα «θαύματα» με μαγνήτη....
-Στην φραπελιά για τον καρκίνο σε θυμάμαι να αλέθεις ελιές στο μπλέντερ. Μόλις είχες γυρίσει από το κυνήγι του «μπλε σκορπιού» στην Κούβα. Τζίφος εκεί η δουλειά, τουλάχιστον πέρασες καλά στο ταξίδι. Όταν όμως η Δρούζα σου έκανε μισή ώρα εκπομπή με διαλυμένα σε νερό φύλλα ελιάς....βρήκες το νέο σου μύθευμα. Λαός από εδώ, ιατρική κοινότητα από την άλλη, εσυ πάντα στο λάθος μέρος. Φραπελιά έλεγες και γέμιζαν τα μάτια σου ψεύτικες ελπίδες..
-Πέσανε οι δίδυμοι πύργοι από την αλ Κάιντα στη Νέα Υόρκη. Σιγά μην το πίστεψες. Η ίδια η CIA τους έριξε και μάλιστα είχε ειδοποιήσει τους Εβραίους να μην πάνε εκείνη την μέρα στους πύργους. Βούτυρο στο ψωμί σου οι θεωρίες συνωμοσίας. Τα μυρίζεσαι κάτι τέτοια από μακρυά εσύ. Ειδικά αν περιέχει η κάθε θεωρία και Εβραίους. Η αδυναμία σου. Δεν ξεχνάω τον Σώρρα που κι αυτόν τον πίστεψες, έστω για λίγο. Τώρα όμως τα πράγματα είναι σοβαρά φιλαράκο.
-Έχεις τσιμπήσει πάλι στο παραμύθι και διαδίδεις ότι ο ιός είναι μούφα και οι νεκροί είναι ψεύτικοι. Άκου όμως φιλαράκο... Ως εδώ. Τώρα δεν κάνεις κακό στον εαυτό σου. Τώρα κάνεις κακό και μας σκοτώνεις όλους με την αδιαφορία σου και την δήθεν «ξερολία» σου. Πρόσεχε λοιπόν τις κινήσεις σου. Θα είσαι ο ένοχος.
Καλή εβδομάδα

Για την Ελένη Η συγκλονιστική αγόρευση της Κυρίας Εισαγγελέως της Έδρας

https://www.lifo.gr/now/greece/282203/diki-topaloydi-i-eleni-tha-einai-kommati-tis-zois-moy-i-sygklonistiki-agoreysi-tis-eisaggeleos?fbclid=IwAR25neehzFRGqBFnDM-dF4tHdlGAHEWuHFkJCvGhE2g6SK9TnCuZGJH0-vE

Για τη μάνα Του Δημήτρη Τριάντου

Δημήτρης Τριάντος

10 Μάιος στις 9:23 π.μ. ·

Γιορτή της μητέρας σήμερα, είμαστε στο 1952, οι πληγές από τη κατοχή ανεπούλωτες, οι μνήμες από τα ολοκαυτώματα στα χωριά ακόμα νωπές. Παρόλα αυτά, ο Γερμανός συγγραφέας και σεναριογράφος Έριχ Κέστνερ, γραμματέας του νομπελίστα Γκέρχαρτ Χάουπτμαν, θέλησε να επισκεφθεί το νησί της Κρήτης. Η Γερμανική πρεσβεία ήταν κατηγορηματική, « μην πας, αν πας, να λες πως είσαι Ελβετός", του συνέστησαν. Ο συγγραφέας δεν υπάκουσε, πήγε και από την πρώτη στιγμή είπε πως ήταν Γερμανός. Όχι μόνο δεν κακόπαθε, αλλά γεύτηκε όλα τα συστατικά της διάσημης κρητικής φιλοξενίας.

Αφηγείται ο ίδιος:

Ένα σούρουπο, καθώς ο ήλιος βασίλευε, πλησίασα το γερμανικό νεκροταφείο, εκεί που είχαν ταφεί οι Γερμανοί στρατιώτες στην κατοχή, θεωρώντας ότι θα ήταν έρημο. Με έκπληξη είδα μια μαυροφορεμένη γυναίκα να ανάβει κεριά στους τάφους των Γερμανών πηγαίνοντας τελετουργικά από μνήμα σε μνήμα. Την πλησίασα, και τη ρώτησα:- Είστε από εδώ; – Μάλιστα. – Και τότε γιατί το κάνετε αυτό; Οι άνθρωποι αυτοί σας σκότωσαν, σκότωσαν τους Κρητικούς». Και η γυναίκα αποκρίνεται :

«Παιδί μου, από την προφορά σου φαίνεσαι ξένος και δεν θα γνωρίζεις. Ο άντρας μου σκοτώθηκε στη μάχη της Κρήτης κι έμεινα με τον μονάκριβο γιο μου. Μου τον πήραν οι Γερμανοί όμηρο στα 1943 και πέθανε σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως. Δεν ξέρω πού είναι θαμμένο το παιδί μου. Ξέρω όμως πως όλα τούτα ήταν και αυτά τα παιδιά κάποιας μάνας, σαν κι εμένα. Και ανάβω τα κεριά στη μνήμη τους, επειδή οι μάνες τους δεν μπορούν να ‘ρθουν εδώ κάτω στο χωριό. Είμαι σίγουρη και παίρνω παρηγοριά στην σκέψη ότι μια άλλη μάνα θα ανάβει το καντήλι στη μνήμη του δικού μου παιδιού!».

Μάνα είναι μόνο μία, χρόνια πολλά!

Τα όπλα στην Κρήτη Του Κ. Γ. Καζανάκη

Δυό νεκροί στ' Ανώγεια για ένα μιτάτο!
Σύμφωνα με τον Νόμο,
αν βρεθεί στο αυτοκίνητό σου ένας λαγός
ή μία πρέζα, φούντα κλπ,
κατάσχεται το αυτοκίνητο,
αν βρεθεί ένα όπλο, όχι!

Αυτό δείχνει
το πόσο απαρχαιωμένο και ελλειπές
είναι το νομοθετικό πλαίσιο,
το οποίο θα πρέπει να αλλάξει
και να αυστηροποιηθεί.
Παράδειγμα:
Συνελήφθης με όπλο στο αυτοκίνητο,
κατάσχεται αμέσως και επιτόπου το αυτοκίνητο.
Βρέθηκε, γενικά, όπλο στην κατοχή σου,
επάνω σου, μέσα στο σπίτι σου,
στο μαγαζί σου κλπ;
τέσσερα χρόνια φυλακή χωρίς μετατροπή,
εξαγορά, αναστολή, μείωση κλπ,
αλλά τέσσερα, ακέραια, χρόνια μέσα!
Πυροβόλησες στον αέρα;
οκτώ χρόνια ομοίως.
Τραυμάτισες; δώδεκα χρόνια.
Όλα προσθετικά, χωρίς καμία συγχώνευση!
Εκτέλεσες; ισόβια,
που θα είναι είκοσι πέντε χρόνια,
χωρίς να λείπει ούτε μία ώρα.
Διαφορετικά θα θρηνούμε
κάθε τόσο και λιγάκι θύματα,
παιδιά θα μένουν ορφανά,
γονείς θα θάβουν τα παιδιά τους,
αδελφοί θα κλαίνε αδελφούς,
γυναίκες θα χηρεύουν,
και σπίτια θα κλείνουν.
Διαλέγουμε και παίρνουμε!

Ένας άγιος χαμάλης! Του Πέτρου Μηλιαράκη

Ένας άγιος χαμάλης!

του Πέτρου Μηλιαράκη(*)

Ο Μανώλας ήταν γνωστός άχθοφόρος  που λειτούργησε εντός των τειχών του Ηρακλείου. Ήταν η εποχή της δεκαετίας του 50-60,  όπου το επάγγελμα του αχθοφόρου, του μεροκαματιάρη «σκλάβου» για την διακίνηση αγαθών και προϊόντων άμεσης ανάγκης, ήταν από τα καθιερωμένα σε μεγάλη έκταση.

Ένας απ’ αυτούς τους  μεροκαματιάριδες «σκλάβους» ήταν και ο Μανώλας. Ποιός  όμως ήταν αυτός ο άνθρωπος;

Ο Μανώλας δεν ήταν μια «κοινή προσωπικότητα» . Είχε χαρίσματα, δίδαξε ήθος και με το προσωπικό του ύφος δεν αφορούσε μια από τις «γραφικότητες του Ηρακλείου» της εποχής, όπως θα τον ήθελαν μερικοί που δεν τον γνώριζαν ως άνθρωπο , αλλά αφορούσε μία από τις προσωπικότητες  εκείνες όπου σήμερα στην κοινωνία με δυσκολία μπορεί να εντοπίσει κάποιος.

 Ο Μανώλας είχε τα παρακάτω χαρίσματα άγνωστα στον πολύ κόσμο. 

1) Ήταν βασικός αιμοδότης. Πολλά άτομα της κοινωνίας του Ηρακλείου σώθηκαν με την προσφορά του αίματος του, που το έδινε αφειδώς και σε τακτά χρονικά διαστήματα, παρά το ό,τι το επάγγελμα του απαιτούσε αυξημένες φυσικές δυνάμεις!

2) Ήταν, για την εποχή, καλά αμοιβόμενος. Σωματικά ήταν  θηριώδης και μπορούσε να μεταφέρει πολύ πιο πολλά προϊόντα από άλλους, και λόγω της εργατικότητας του είχε καλό μεροκάματο. Το μεροκάματο όμως το αξιοποιούσε με κάποιους τρόπους ασυνήθεις  για σήμερα. Παράδειγμα : ο Μανώλας γνώριζε «συγκεκριμένα άτομα»  στη Βίγλα (στα τότε παραπήγματα)  όπου κατοικούσε, και κατά κανόνα στήριζε άνεργους, και κοπέλες πολύ φτωχές για τους οποίες (κατά κοινή μαρτυρία) ουδέποτε σκέφτηκε πονηρά!

Το περίσσευμα λοιπόν της ημέρας το αξιοποιούσε αγοράζοντας έτοιμα τρόφιμα από γνωστά «στέκια» του  Ηρακλείου και κάθε βράδυ τα μετέφερε,εκεί που εκείνος ήξερε. Επίσης ο Μανώλας  στο τότε ευρισκόμενο φαρμακείο ,του αείμνηστου Χαλκιαδάκη, επί της οδού Έβανς ,αγόραζε φάρμακα τα οποία έδινε εκεί που γνώριζε.

3) Καθε πρωί που ξεκινούσε τη δουλειά του ο Μανώλας, έκανε το σταυρό του και πολλές φορές, ανάλογα με το δρομολόγιο, άναβε  κεράκι σε μη κεντρικές Εκκλησίες,  όπως τον Άγιο Ματθαίο,τον Άγιο Δημήτριο και την Αγία Παρασκευή. Όταν δε τον ρωτούσαν, γιατί δεν πηγαίνει και στον ´Αγιο Μηνά, απαντούσε ότι εκεί πηγαίνει πολύς κόσμος και δεν θέλω να με βλέπουν. Ωστόσο ο πατέρας μου γνώριζε ότι αποφεύγει τον Άγιο Μηνά γιατί όταν μπαίνει μέσα δεν είναι πολύ καθαρά τα ρούχα του και ο Άγιος Μηνάς είναι Μητρόπολη!..

4) Ο Μανώλας όμως είχε και  κάποιες άλλες «ιδιαιτερότητες» , που τον έκαναν πολύ λαοφιλή ,ειδικότερα στα μικρά παιδιά. 

4α) Η μία  ιδιαιτερότητα του  αφορούσε στο ότι συχνά πήγαινε κινηματογράφο σε έργα απλά ελληνικά της εποχής, τα κατά συνθήκη λεγόμενα  «κοινωνικά» και πάντα κατάλληλα! Ως γνωστόν η μαθητιώσα νεολαία  της εποχής δεν επιτρεπόταν να πηγαίνει στο σινεμά. Η περίοδος όμως των διακοπών ήταν ιδεώδης για σινεμά, οπότε με την ακαθόριστη στις τοπικές κοινωνίες επικοινωνία «όποιος πιτσιρικάς» γνώριζε οτι ο Μανώλας  κατευθύνεται στο «τάδε σινεμά» γινόταν συναγερμός!

Οι πιτσιρικάδες έκοβαν εισιτήριο για να παρακολουθήσουν όχι το έργο ,αλλά το Μανώλα,τον οποίο και περιστοίχιζαν. Ο Μανώλας είχε τη συνήθεια να παρεμβαίνει στις συνομιλίες!

Δηλαδή σχολίαζε και αντιδρούσε στο έργο! Και έτσι τα παιδιά διασκέδαζαν  με τις αντιδράσεις του Μανώλα! Χαρακτηριστική περίπτωση  ήταν όταν ο υποδυόμενος το ρόλο του ηθοποιός (κατά κανόνα πλούσιος) επιδίωκε να ξελογιάσει μια  (κατά κανόνα φτωχή) κοπέλα, σε γνώση του ότι την ξελογιάζει χωρίς να την αγαπά, τότε αλίμονο στην σχετική προβολή! ο Μανώλας  διαμαρτυρόταν έντονα και η νεολαία  του συμπαραστεκόταν!.. Απίθανες παραστάσεις του παλιού  καλού καιρού,  ανεπανάληπτες  για σήμερα.

4β) Η άλλη ιδιαιτερότητα του Μανώλα ήταν ότι κάθε καλοκαίρι, ένα μήνα περίπου ,τον διέθετε σε διακοπές άγνωστου προορισμού. Ταξίδευε με τα πλοία της τότε γραμμής με  το «Κανάρης» ή με το  «Καραϊσκάκης» . Αναφέρομαι στα παλιά καράβια της εποχής, πριν έρθουν στη ζωή μας τα ferry boats . Κάποια από τα παιδιά είχαν πρόσβαση στην ημερομηνία επιστροφής του Μανώλα, οπότε στο Ηράκλειο γινόταν το εξής αξιοθαύμαστο: Περίπου στις 6 το πρωί ικανή σε πλήθος νεολαία ήταν  ακροβολισμένη στην προβλήτα για να υποδεχτεί τον Μανώλα, οπότε ο Μανώλας έβγαινε πλάι στον πλοίαρχο  (!) που έδινε εντολές για να πλευρίσει το καράβι, και ο Μανώλας χαιρετούσε τους πιτσιρικάδες που τον χειροκροτούσαν!..Ανεπανάληπτες στιγμές!

και μια προσωπική μαρτυρία

Θέλω να κλείσω το μνημόσυνο μου αυτό και την αναφορά μου Μανώλα με την εξής περίπτωση:

Ο πατέρας μου ,γνωστός δικηγόρος του Ηρακλείου, χειριζόταν μια υπόθεση κάποιου εμπόρου ο οποίος είχε πτωχεύσει. Ο Μανώλας σύμφωνα με μαρτυρία του πατέρα μου, είχε πάρει αρκετά «αγώγια» από τον έμπορο αυτό και  είχε κερδίσει αρκετά χρήματα. Όταν ο Μανώλας πληροφορήθηκε  ότι ο πατέρας μου χειριζόταν την υπόθεση του, αφορούσε έξωση από το σπίτι του, ζήτησε αυτός να πληρώσει τα ενοίκια του «κυρ Λευτέρη», αλλά με δόσεις. Ο πατέρας μου  αιφνιδιασμένος και συγκινημένος  απο την προσφορά του Μανώλα, του είπε «ας το κάνουμε μαζί μισά-μισά». Επουδενί όμως προσχωρούσε ο Μανώλας σε αυτό. Όταν κάλεσαν  τον ιδιοκτήτη, εάν θυμάμαι καλά το όνομα του (επίθετο) ήταν Παχιαδάκης, να του δώσουν τα χρήματα για να αποτραπεί η έξωση και ο πατέρας μου του είπε ότι τα πρώτα χρήματα ήταν του Μανώλα, ο Παχιαδάκης τόσο πολύ συγκινήθηκε που παραιτήθηκε από την διαδικασία της έξωσης και άφησε τον «κυρ Λευτέρη» χωρίς καταβολή μισθωμάτων περίπου ένα χρόνο ακόμη, μέχρι που ανάσανε ο άνθρωπος . Αυτός ήταν ο Μανώλας!

Γνωρίζω και άλλα περιστατικά αλλά δε χωράνε  στο παρόν περίγραμμα.

Εκείνο  όμως που με θλίβει βαθύτατα είναι ότι τέτοιες προσωπικότητες, ο Δήμος Ηρακλείου,  όφειλε να μην αφήσει να πεθάνουν  στο περιθώριο, στην επαιτεία-στην διακονιά!  Ο Μανώλας ήταν από τους μικρούς-μεγάλους ανθρώπους που μας δίδαξαν ότι η παιδεία και το αντικείμενο εργασίας, το «τι» περιβαλλόμεθα ως άνθρωποι,  δεν μετράνε μπρος στην αξία της καρδιάς!..Στα αισθήματα του ανθρώπου!..

——————————————-

(*) Ο Πέτρος Μηλιαράκης δικηγορεί στα Ανώτατα Ακυρωτικά Δικαστήρια της Χώρας και στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια του Στρασβούργου και του Λουξεμβούργου (ECHR και GC – EU).

Σχετικά με τις κατασχέσεις σπιτιών Του Κωνσταντίνου Καζανάκη

Απάντηση σε φίλο 

που βλέπει θετικά 

κατασχέσεις σπιτιών:

"Καν' το δικό σου:

 Έχεις ένα σταθερό εισόδημα, 

οπότε παίρνεις ένα δάνειο 

και αγοράζεις το πρώτο 

και μοναδικό σου σπίτι. 

Η Τράπεζα, άλλωστε, 

σε κυνηγά να το πάρεις. 

Κι εκεί 

που έχεις πληρώσει το μισό, 

κι όλα πάνε 

όπως τα είχες σχεδιάσει, 

έρχεται η κρίση 

-για την οποία μόνο εσύ 

που δεν φταις- 

και μένεις άνεργος. 

Τότε 

-και με κυβέρνηση αυτών 

που σε άφησαν άνεργο- 

έρχεται η Τράπεζα 

και σου το παίρνει. 

Ενώ μέχρι χθες 

η κυβέρνηση της...

κακιάς Αριστεράς 

που την καταψήφισες 

σε προστάτευε. 

Η Τράπεζα 

που έχει μέχρι σήμερα 

ανακεφαλαιοποιηθεί 

τρεις φορές!  

Άρα: 

η Τράπεζα 

δεν έχει χάσει το παραμικρό, 

και αισχροκερδεί εις βάρος σου, 

καταστρέφοντάς σε! 

Τι λες, θα σου άρεσε;  

Θα με ρωτήσεις: 

και ποιος πληρώνει τον βαρκάρη; 

μα απάντησα ήδη: 

με την ανακεφαλαιοποίηση 

τον έχουμε ήδη πληρώσει 

όλοι εμείς! 

Κι όταν 

τα κόμματα της αντίδρασης 

έχουν φάει 

μισό δισ. € τουλάχιστον 

και έχουν ρημάξει την Οικονομία, 

είναι απάνθρωπο 

να πετάγεται ένας άνθρωπος 

και μιά οικογένεια στον δρόμο 

χωρίς να φταίνε σε τίποτα, 

από αυτούς που τους κατέστρεψαν 

και εξ αιτίας των μουρλών, 

αντιδραστικών  

και αντιλα'ι'κών πολιτικών 

των συγκεκριμένων κομμάτων!"

Εγκαταλελειμμένα κτίρια Του Κ. Γ. Καζανάκη

Πολύς λόγος
για τα άδεια κτίρια.
Μιλάμε για εγκαταλελειμμένα
από τους ιδιοκτήτες τους κτίρια.
Όταν άνθρωποι
κοιμούνται σε παγκάκια,
είναι έγκλημα τα κτίρια αυτά
να στέκουν σαν φαντάσματα.
Βλέπω, π.χ.,
την κατάληψη του Ευαγγελισμού:
εκεί που ήταν ένα ρημάδι,
τώρα και πολλά χρόνια
φιλοξενεί παιδιά
που δεν μπορούν να νοικιάσουν.
Και αντί για φαντάσματα,
είναι γεμάτο από ζωή.
Στο κάτω-κάτω,
κι αφού το Πανεπιστήμιο
δεν το αξιοποίησε ποτέ,
επιστρέφει στην κοινωνία
και συνεχίζει
να επιτελεί τον σκοπό
για το οποίο χτίστηκε:
να είναι δοχείο ζωής...