Μπορεί να συνεργαστεί ένα Σοσιαλιστής με ένα Καπιταλίστα;

Αυτοί που εξακόντιζαν την κατηγορία του αντικομμουνιστή ήταν οι του ΚΚΕ που, όπως απεδείχθη, ήταν οι μεγαλύτεροι... αντικομμουνιστές! Την ίδια ώρα που μας έλεγαν ότι η Σοβιετική Ένωση έχει φύγει από τον Σοσιαλισμό και βάδιζε προς τον Κομμουνισμό, οι εκεί 《Κομμουνιστές》 είχαν  κάνει ό,τι χρειάζονταν για να κατεβεί η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο, και να ανεβεί μια σαν τσίρκου, που δεν ήταν άλλη από την τρίχρωμη σημαία του Καπιταλισμού! Τι χρειαζόταν ο Υπαρκτός για να γίνει αληθινός Σοσιαλισμός; μα Δημοκρατία και πλουραλισμό! Δεν προσετέθησαν δυστυχώς, ούτε το ένα ούτε το άλλο από αυτά τα ων ουκ άνευ  χαρακτηριστικά ποτέ! Έτσι,  ο εκάστοτε Γ.Γ. του ΚΚΣΕ, π.χ., κυβερνούσε (με τι εκλογές;), μέχρι να τον πάρουν οι... τέσσερις, ενώ στις ΗΠΑ του αιμοβόρου Καπιταλισμού, ο Πρόεδρος δεν μπορεί να εκλεγεί περισσότερες από δύο φορές, όσο 《καλός》και αν είναι! Ο αιμοδιψής, δηλαδή, Καπιταλισμός, είχε πολύ περισσότερη Δημοκρατία από τον ουμανιστικό, υποτίθεται, 《Κομμουνισμό》, προς τον οποίο πλησίαζε η Σ.Ε.! Επίσης: ο αξέχαστος Αλέκος Παναγούλης, είχε επισκεφθεί τη Σ.Ε., για να δει πως είναι τα πράγματα εκεί. Ζήτησε να συναντηθεί με τον Γ.Γ. της Κομσομόλ, της Κομμουνιστικής νεολαίας δηλονότι. Ήλθε στη συνάντηση ένας άνθρωπος... εβδομήντα, περίπου, ετών! Άρα: το συγκεκριμένο σύστημα είχε σαπίσει μέσω της επικρατήσεως μιας άρχουσας τάξης, της Νομενκλατούρας, η οποία αντί να οδηγήσει την απέραντη, αυτή, χώρα, στην πρόοδο και στον εκσυγχρονισμό ως όφειλε, την οδήγησε στην οπισθοδρόμιση και στη διάλυση: όταν τα παιδιά στον Καπιταλισμό έπαιζαν στα δυο τους δάκτυλα τα computers, στη Σ.Ε. υπολογιστές υπήρχαν μόνο σε... κρατικές υπηρεσίες! Επιπλέον: η Σ.Ε. εξελίχθηκε, φυσικά, σε μια αυταρχική (εισβολή σε Ουγγαρία και Τσεχοσλοβακία), και ιμπεριαλιστική δύναμη (εισβολή στο πολύπαθο Αφγανιστάν). Παρ' όλ' αυτά, ο Υπαρκτός ήταν ασύγκριτα καλύτερος από τον ελεεινό και τρισάθλιο Καπιταλισμό, που μας καταστρέφει καθημερινά, και,  μαζί μ' εμάς, και το περιβάλλον! Ο ωραίος πλανήτης μας κινδυνεύει με πλήρη καταστροφή, είτε εξ αιτίας πολέμων (μόνο Παγκόσμιος πόλεμος που δεν έχει συμβεί μετά την πτώση του Υπαρκτού), είτε λόγω της συστηματικής καταστροφής του περιβάλλοντος, στο οποίο επιδίδεται με λυσσώδη μανία ( και μεγάλη... επιτυχία!), ο Καπιταλισμός: οι ΗΠΑ απεχώρησαν από το club των χωρών που λαμβάνουν μέτρα για την προστασία του περιβάλλοντος, στη δε εκκολαπτόμενη νέα (κίτρινη) υπερδύναμη με την... κόκκινη σημαία, οι πόλεις ασφυκτιούν από το χημικό νέφος, όπως στην Αθήνα του... '80, για τέτοια... πρόοδο μιλάμε! Επίσης: ένας Τρίτος Π.Π. δεν είναι απίθανο να συμβεί: ο Βορειοκορεάτης τρολάρει, ως αχυράνθρωπος του Κινέζου κσι του Ρώσου, τον Αμερικάνο, κι εκείνος τσιμπάει κανονικά! Καταλήγω: πώς, λοιπόν, ένας που πιστεύει στον πραγματικό (μαρξιστικό) Σοσιαλισμό, θα μπορέσει να σχεδιάσει, τι, μαζί με ένα Καπιταλίστα;

Ανυφαντάκης Γιάννης
Μετά τον πόλεμο, παγκοσμίως  υπήρξαν φιλοσοφικά, οικονομικά πολιτικά και κοινωνικά ρεύματα, που στηρίχτηκαν όχι πάνω σε απόψεις και θέσεις, αλλά πάνω σε αντιθέσεις. Ιδού μερικά: Αντιϊμπεριαλισμός,  αντιναζισμός, αντιφασισμός, αντικομουνισμός, αντιαμερικανισμός, αντιγερμανισμός, αντιευρωπαϊσμός, αντιμιλιταρισμός, αντιρατσισμός, κ.ά.
Υπήρξαν όμως και κάποια άλλα, στα οποία δεν επικράτησε το αντίστοιχο ουσιαστικό, αλλά εκφράστηκαν με το επίθετο, όπως αντιβασιλικός, αντιμονοπωλιακός, αντιδημοκρατικός, αντιδυτικός, αντικαπιταλιστικός, αντικυβερνητικός, αντιπολεμικός, κ.ά.
Στην Ελλάδα, όσα από αυτά έχουν "προοδευτικό" (κατά το δοκούν) περιεχόμενο έχουν και μία καλή εξέλιξη που τα συνοδεύει. Σε αντίθεση με τα "αντιδραστικά", τα οποία είναι κατακριτέα και έχουν σχεδόν εξοβελιστεί από τη συνείδηση του λαού.
Έτσι απαγορεύεται να δηλώσεις αντικομουνιστής, ενώ είναι τίτλος τιμής να σε  χαρακτηρίζουν αντιιμπεριαλιστή, αντικαπιταλιστή ή αντιφασίστα.
Όσοι ζήσαμε τη μεταπολίτευση γνωρίζουμε πολύ καλά τί κίνδυνο διέτρεχε όποιος ερχόταν σε αντίθεση με την αριστερή «κρατούσα» άποψη. Ο χαρακτηρισμός "αντικομουνιστής" απευθυνόταν αδιακρίτως σε ρηγάδες, δεξιούς, πασόκους, μαοϊκούς και κάθε λογής κεντρώους, κοινοβουλευτικούς και εν γένει φιλελεύθερους.
Ας επικεντρωθούμε επιτέλους στο σήμερα. Θα ξεπεράσουμε τους διαχωρισμούς και θα σχεδιάσουμε το μέλλον; Έχω τη βεβαιότητα ότι μπορούμε. Αρκεί να το θελήσουμε.

Κατατροφολογία κσι πραγματικότητα...

Θέλω! Να μου εξηγήσεις γιατί, π.χ., η AEGEAN (που ευρίσκεται υπό το ίδιο, ακριβώς, κσθεστώς), αγοράζει τα καινούργια αεροπλάνα δέκα-δέκα, γιατί ο 《Γρηγόρης》 ανοίγει το ένα μαγαζί μετά το άλλο, γιατί στην Κρήτη χτίζονται ξενοδοχεία (και μάλιστα πεντάστερα) στη σειρά, και μάλιστα από ντόπιους επιχειρηματίες (Καλουτσάκης, Καράτζης), γιατί τα σούπερ μάρκετ στην πόλη μου (Ηράκλειο Κρήτης), ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια, χτίζοντας, μάλιστα, καινούργια κτίρια (Χαλκιαδάκης, ΑΒ, Σκλαβενίτης, ο《Κρητικός》 -που δεν υπήρχε εδώ- άνοιξε με τη μία δύο(!)  καταστήματα), γιατί η οικοδομή -που ανακάμπτει τελευταία στη σειρά μετά από μία οικονομική κρίση- έχει ξεκινήσει ήδη, και δύο πολυκατοικίες αντιπαροχής, στην πόλη μου επίσης,  είναι στα μπετά, και τόσες άλλες περιπτώσεις επιχειρήσεων που επεκτείνονται συνεχώς. Αυτές δεν πληρώνουν ΦΠΑ, δεν έχουν ΙΚΑ, δεν έχουν τις ίδιες, ακριβώς, υποχρεώσεις; γιατί δεν βάζουν λουκέτο, γιατί δεν πάνε στη Βουλγαρία, γιατί δεν έχουν 《μαύρους》 εργαζόμενους κλπ κλπ; ε; Κι όλ' αυτά με capital controls,  και παρά τον ανηλεή πόλεμο που μας κάνετε, και εσείς της ντόπιας αντίδρασης και της Πέμπτης Φάλαγγας, και οι ξένοι δανειστές-δυνάστες μας! να περιμένω εξήγηση, ή να το ξεχάσω καλύτερα; Έχετε επιδοθεί σε μια ασύστολη καταστροφολογία, για να τρομοκρατήσετε τον κόσμο, ώστε να γυρίσει στη... Μαρέβα με τις offshore, μόνο που ο  λαός μας δεν μασάει!  Υστερόγραφο: εδώ ακόμη και ο Σόιμπλε (ποιος ο Σόιμπλε!), αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι η ελληνική οικονομία έχει πάρει τα πάνω της, εσύ πούούού έχεις ξεμείνει; χειρότερος κι απ' τον Σόιμπλε είσαι, και δεν ντρέπεσαι λιγάκι να πολεμάς την πατρίδα σου! Και καλά, δεν είδες τι έπαθε ο βρικόλακας, που από δήμαρχος έγινε κλητήρας εξ αιτίας μας, να βάλεις μυαλό; Και μια ζωή προδότης, δεν βαρέθηκες;

Γιατί λέμε 《εκοιμήθη》 όταν πεθάνει ένας Ορθόδοξος Χριστιανός

Σύμφωνα με τα δόγματα της Ορθοδοξίας, αγαπητή Πετρή Σαλπέα,
οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί δεν πεθαίνουν,
αλλά κοιμούνται περιμένοντας τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου.
Οι γονείς μου ποτέ δεν έλεγαν αυτός πέθανε, λέγανε κοιμήθηκε.
Για όσους λοιδορούν, καλό θα ήταν να μας εξηγήσουν πως, π.χ.,
στους κοιμηθέντες μοναχούς δεν επέρχεται η νεκρική ακαμψία
αμέσως μετά την κοίμησή τους, όπως συμβαίνει με τους άλλους ανθρώπους,
ή τι είναι τα φιδάκια της Κεφαλλονιάς,
πως οι Αναστενάρηδες δεν καίγονται πατώντας σε αναμμένα κάρβουνα,
ή γιατί δεν μουχλιάζει  το Σώμα του Χριστού
που εμβαπτίζει κάθε χρόνο τη Μ. Πέμπτη ο ιερέας στο Αίμα Χριστού,
και διατηρείται ένα ολόκληρο χρόνο 《αλώβητο》 (απλά ξεραίνεται),
επάνω στην Αγία Τράπεζα (σε ένα εκκλησάκι που είναι στο πίσω μέρος της),
για να είναι δυνατή η κοινωνία των ετοιμοθανάτων.
Εύκολο να λοιδορεί κανείς, αδύνατο να εξηγεί...

Μαρέβα

Ποιος νοιάζεται να φαίνεται τίμια η γυναίκα του αρχηγού σε ένα κόμμα που έχει γίνει το πέπλο του ναρκέμπορα, στο κόμμα του Χριστοφοράκου, της Siemens, της μίζας;
Γιατί να φαίνεται τίμια η γυναίκα του αρχηγού στο κόμμα που θεωρεί ότι η ισότητα αντίκειται στη φύση; Στο κόμμα που τηλεφωνεί στον Τύπο για να κρύβει γεγονότα; Στο κόμμα του οποίου η εκπρόσωπος Τύπου πήρε τις ειδήσεις στο μαξιλάρι της;
Γιατί να φαίνεται τίμια η γυναίκα του αρχηγού στο κόμμα που αντιπρόεδρος είναι ένα φασιστοειδές και κυρίαρχη πολιτική ο ακροδεξιός λαϊκισμός σε συνδυασμό με τη νεοφιλελεύθερη ρητορική της “τίγρης” που κατασπαράζει τον αδύναμο, τον ασθενέστερο, το θύμα;
Γιατί να φαίνεται τίμια η γυναίκα του αρχηγού στο κόμμα που ο αρχηγός είναι δωρολήπτης, παίρνει δάνεια και δεν τα αποπληρώνει, καλύπτει στη βουλή όποιο στέλεχος ή μεγαλοεπιχειρηματία έχει προβλήματα με τον νόμο;
Στο πλυντήριο της Νέας Δημοκρατίας η γυναίκα του αρχηγού καλά έκανε και είχε off shore, καλά έκανε και βρήκε τρόπο να μην καταβάλλει φόρους, τιμή της και καμάρι της που φιγουράρει στα Paradise Papers. Γιατί και οι οπαδοί του κόμματος το ίδιο κάνουν ή το ίδιο θα ήθελαν να κάνουν αν ήταν πλούσιοι.
Δεν είναι κόμμα αρχών πια η Νέα Δημοκρατία, είναι ένα κλειστό κλαμπ των ανθρώπων που με την κλοπή, τη λαμογιά, τη φοροαποφυγή κατέστρεψαν την Ελλάδα. Ίσα ίσα, λοιπόν, που με την εμπλοκή της συζύγου του στο σκάνδαλο των paradise papers, ο αρχηγός ανεβαίνει στην εκτίμηση του ακραίου νεοφιλελεύθερου ακροατηρίου που του απέμεινε.
του Νίκου Μωραΐτη

Άκου ανθρωπάκο

http://tvxs.gr/news/paideia/akoy-anthropako-toy-bilxelm-raix-eikonografimeno

Πώς φτιάχνονται τα βιβλία;

https://www.facebook.com/groups/1442626152622724/permalink/1984456861772981/?pnref=story

Του Άη Γιώργη του Μεθυστή

Σήμερα είναι του Άη Γιώργη του Μεθυστή, κατά την εκκλησία εορτάζεται η ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου. Για την επιλογή των ημερομηνιών που εορτάζεται ο Άγιος Γεώργιος (23 Απριλίου και 3 Νοεμβρίου) καθοριστικό λόγο κατά τη γνώμη μου έπαιξε η λαϊκή αντίληψη για τον Άγιο. Κάποτε δημοσίευσα ένα κείμενο με αυτό το θέμα και επετειακά σας το μεταφέρω συνοπτικά. Ενώ αρχικά κυριαρχούσε η απεικόνιση του Αγίου «κατ’ ενώπιον», σταδιακά επικράτησε ο τύπος του έφιππου Αγίου που σκοτώνει τον δράκο. Οι προσεκτικότεροι θυμούνται και μια κόρη στο βάθος (σε λίγες εξαιρέσεις η κόρη κάθεται στα καπούλια του αλόγου του Αγίου) και μια λίμνη ή τέλος πάντων παρουσία ύδατος δίπλα στο δράκο. Η εικόνα μεταφέρει το αφηγηματικό δημοτικό τραγούδι (παραλογή) του Αγίου Γεωργίου το οποίο αναφέρεται σε έναν δράκο που εμπόδιζε την ύδρευση μιας πόλης και τον οποίο δράκο ο Άγιος σκότωσε, λυτρώνοντάς την από την ξηρασία. Το τραγούδι κατά τους μελετητές έχει καταγωγή από την Μικρά Ασία. Πιστεύω, λοιπόν, ότι οι ημερομηνίες συμπίπτουν με την έναρξη (3 Νοεμβρίου) και τη λήξη (23 Απριλίου) των βροχοπτώσεων και ο δράκος προσωποποιεί ακριβώς αυτές τις περιόδους. Αν μπορεί να συνδεθεί ή όχι με την εμφάνιση του Σείριου και επομένως να αναζητηθούν βαθύτερες ρίζες, είναι θέμα άλλης συζήτησης.
Το τραγούδι του Αγίου Γεωργίου (μια από τις πολλές παραλλαγές)
Άη μου Γιώργη, αφέντη μου κι αφεντοκαβαλάρη,
αρματωμένος με σπαθί και με χρυσό κοντάρι·
άγγελος είσαι στη θωριά κι άγγελος στη νεότη·
παρακαλώ σε αφέντη μου αγγελοστρατιώτη,
παρακαλώ σε σώσε μας 'πό Δράκοντα μεγάλο,
’π’ ά δε ντού ’πηαίναν άθρωπο κάθε πρωΐ και ώρα,
σταλιά νερό δεν ήφηνε να κατεβή στη Χώρα,
Τα μπουλεθιά ερίχνανε κι ότινος θέλ’ ας πέσει,
ήπεμπε το παιδάκι ντου τού Δράκοντα πεσκέσι.
κι ο μπουλετής εξέπεσε εις τη βασιλοπούλλα,
απού την είχ’ η μάνα τζη μοναχορηγοπούλλα.
Κι ο βασιλιάς ως τ’ άκουσε, τούτο το λόγον είπε:
-Το βιός μου όλο πάρετε και το παιδί μου αφήτε.
Εκεί σπαθιά συρθήκανε, μαχαίρι’ ακονισμένα:
- Γή δώσ’ μας το παιδάκι σου, γή παίρνομε κι εσένα.
- Στολίστε το παιδάκι μου και κάμετέ το νύφη
κι αμέτε το στο Δράκοντα, πεσκέσι να δειπνήσει.
Πιάνουν ντη και στολίζουν ντη ’πο το ταχύ ως το βράδυ
με δαχτυλίδια ολόχρυσα και με μαργαριτάρι·
και παίρνου ντην οι βάγιες τση να πά’ να σεργιανίσει
και πάνε και τη δένουνε στού λιονταριού τη βρύση·
Στα μάρμαρα τού πηγαϊδιού ρίξαν την αλυσίδα
κι εκειά την κατεβάσανε, άμοιρη κορασίδα!
Κι ο Άη Γιώργης τό ’μαθε και τρέχει να τη σώσει
κι από το άγριο θεριό να τήνε ’λευτερώσει·
καβαλικεύγει τ’ άλογο και το αντιποδίζει,
στο μάγουλο τού πηγαϊδιού πηγαίνει και καθίζει.
- Μην το φοβάσαι το θεριό κι εγώ δα το ’ποθάνω,
άφησε ν’ αποκοιμηθώ στα γόνατά σου απάνω·
- Πήγαινε, νέε, πήγαινε, πήγαινε στο χωριό σου
να μην σε φάει το θεριό κι εσέ και τ’ άλογο σου.
-Στα γόνατα σου, λυγερή, θέλω να με ψειρίσεις
και σα’ θ’ ακούσεις το θεριό, γιαμιάς να μου μιλήσεις.
Μέσα που τον εψείριζε περνά ‘να μ-περιστέρι
κι εβάστα Τίμιο Σταυρό εις το δεξό ντου χέρι.
Και αναμεσώς εις το Σταυρό ήγραφε Άη-Γιώργης
κι απού πιστεύγει στ’ όνομα ποτές δεν τελειώνει.
Και το θεργιό κατέβαινε κι εσούντονε τα όρη
και η κόρη από το φόβο τζη εφώνιαζ’ Άη-Γιώργη.
-Κόρη, που το βρες τ’ όνομα, ποιος σου ‘δωσε τη χάρη;
-Μέσα ‘κειά που σε ψείριζα, πέρασε περιστέρι
κι εκράθειενΤίμιο Σταυρό εις το δεξό ντου χέρι.
Εστάθηκε ανατολικά και κάνει το σταυρό ντου
και πέζει ντου μνια μαχαιριά και κόβγει το λαιμό ντου.
Και ξαναπάιζει ντου άλλη μια και τρώει ντη στο στόμα
κι αμέσως τον εξάπλωσε χάμαι στσή γής το χώμα.
Με μια μπαμπακερή κλωστή πιστάγκωνα το δένει
τσή κορασίδας τό ’δωκε, μέσα στη Χώρα μπαίνει.
Όντε το κωλοσέρνανε στη χώρα τη μεγάλη,
ούλοι ‘ποσφαλιστήκανε, ούλοι μικροί, μεγάλοι.
Κι όντε το κωλοσέρνανε στση χώρας τα σοκάκια,
ούλοι ‘ποσφαλιστήκανε μέσα στα ντουκιανάκια.
-Πόσο μου δίνετε, παιδιά, ετούτηνε την ώρα,
να μη μολάρω το θεριό να καταπιεί τη χώρα;
-Πάρε, αφέντη, τα κλειδιά και πάρε και τη χώρα
και μη μολάρεις το θεργιό ετούτηνε την ώρα.
-Δε θέλω απού τσι χώρες σας, μήτ’ απού τα κλειδιά σας,
μονο για να πιστέψετε εσείς και τα παιδιά σας.
-Πάρε βασιλιά το τέκνο σου, λάβε το το παιδί σου
κι από τα φύλλα τση καρδιάς δώσε ντου την ευκή σου.
-Για πε’ μου, στρατιώτη μου, πώς λένε τ’ όνομά σου,
εγώ να κάμω χάρισμα μεγάλο τσ’ αφεδιάς σου.
-Γιώργης στρατιώτης λέγομαι, απ’ την Καππαδοκία·
σα θες να κάμης τάξιμο, χτίσε μιαν εκκλησία
και βάλε και ζωγράφισε Χριστό και Παναγία·
στη δεξιά ντου την πλευρά βάλ’ έναν καβαλλάρη,
αρματωμένο με σπαθί και με χρυσό κοντάρι
να μπαίνουν να τον προσκυνούν ούλοι μικροί μεγάλοι.
Ανάρτηση του φίλου Andreas Lenakakis.