Τζένη Καρέζη. τα ωραιότερα μάτια του θεάτρου και του κινηματογράφου

http://www.lifo.gr/articles/people_articles/128899

Βιβλία με ζωγραφισμένες τις άκρες των φύλλων τους

https://www.facebook.com/groups/diavazontas/?multi_permalinks=1367325823301417%2C1367268823307117%2C1367223396644993&notif_t=group_activity&notif_id=1484336195626511

Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου

http://heraklionmuseum.gr/

Χρωματικό τέστ χαρακτήρα

http://www.e-radio.gr/post/51336/to-test-twn-xrwmatwn-tha-deiksei-ti-typos-eisai-quiz

Ένα σχόλιο του Κ. Γ. Καζανάκη για την Κύπρο

Σχόλιό μου για το Κυπριακό, στο Candianews στη διεύθυνση:

http://www.candianews.gr/2017/01/12/stathmos-stin-istoria-tou-kypriakou-i-katathesi-charton-simera-i-krisimi-diaskepsi-sti-genevi/#comment-23103

Στο 18% (τόσοι ήταν οι Τουρκοκύπριοι το 1974),
προσφέρεται το... 28,2-29,2%,
από τον ένθερμο υποστηρικτή του
(αμερικανο-αγγλικο-τουρκικών) συμφερόντων
σχεδίου (Μπ)Ανάν, Αναστασιάδη,
σε ένα παζάρι... οικοπέδων!
μόνο που, κατά τον στιχουργό:

«[...] Δεν είν’ οικόπεδο που το καταπατούνε
ούτε και μούρλα εθνική που επιστρέφει
είναι η Κύπρος που οι εμπόροι τη μισούνε [...]»

Σαράντα δύο χρόνια τώρα το ίδιο βιολί:
συνομιλίες επί συνομιλιών,
ο χρόνος να κυλάει εις βάρος των εθνικών μας συμφερόντων
και υπέρ εκείνων της Τουρκίας,
η Κύπρος να δίνει και η Τουρκία να απορρίπτει.
Ελπίδες για λύση υπήρξαν με την είσοδο της Κύπρου στην Ε.Ε.,
αλλά και εκείνες διαψεύστηκαν.
Τώρα παρουσιάζεται μια μεγάλη (δεύτερη & τελευταία) ευκαιρία
για μια δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού,
εξ αιτίας της ανακαλύψεως των υδρογονανθράκων.
Η Τουρκία στην αρχή προσπάθησε να δημιουργήσει ένταση
αλλά δεν τα κατάφερε, δεδομένου ότι οι Κύπριοι, πολύ έξυπνα,
έδωσαν οικόπεδα σε εταιρείες πολλών χωρών.
Μεταξύ αυτών και σε μία αμερικανικών (και εβραϊκών) συμφερόντων,
στην οποία πρόεδρος είναι ο νέος αντιπρόεδρος των ΗΠΑ.
Βλέποντας, λοιπόν, οι Τούρκοι ότι τετελεσμένα δεν μπορούν να γίνουν
-άρα βρίσκονται σε μειονεκτική θέση-,
και την ανάγκην φιλοτιμίαν ποιούμενοι
-πετρέλαια είναι αυτά-,
χρησιμοποιούν, σοβαρά τώρα, τη διπλωματική οδό.
Την αδύνατη θέση τους, όμως,
θα πρέπει να την "εκμεταλλευτεί" η Κυπριακή Δημοκρατία
για το καλό του μαρτυρικού νησιού, και όλων των πολιτών του,
Ελληνο- και Τουρκο- Kυπρίων.
Και οι Τουρκοκύπριοι, άλλωστε, έχουν μεγάλο πρόβλημα με την Τουρκία,
και έχουν οργανώσει διαδηλώσεις εναντίον της συνεχιζόμενης κατοχής
μεγάλου μέρους της μαρτυρικής Μεγαλονήσου από τον Αττίλα.

http://www.ethnos.gr/politiki/arthro/enoxlisi_agkyras_apo_tin_diadilosi_sta_katexomena-56082950/

http://www.sigmalive.com/news/kypriako/352740/diadilosi-sta-katexomena-kata-tou-quotgrafeiou-syntonismouquot
http://www.tribune.gr/world/news/article/180775/tourkokiprii-diadilotes-kata-erntogan-sta-katechomena-foto.html

Απαιτείται σεβασμός στις αποφάσεις του ΟΗΕ και σε εκείνες της Ε.Ε.,
μία ομόσπονδη κυβέρνηση για το εξωτερικό και το εσωτερικό,
επιμέρους ομοσπονδιακές διοικήσεις,
ελληνοκύπριος πρόεδρος,
άμεση απομάκρυνση των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής,
επιστροφή των προσφύγων, απομάκρυνση των εποίκων,
επιστροφή των περιουσιών εκατέρωθεν,
άμεση κατάργηση των εγγυητριών δυνάμεων,
ελευθερία μετακίνησης, διακίνησης προϊόντων & αγαθών
και άσκησης επαγγέλματος,
ελευθερία αγοράς περιουσίας & εγκατάστασης,
αναλογία στην κυβέρνηση, στη Βουλή και στην κεντρική διοίκηση
ανάλογα με το ποσοστό των δύο πληθυσμών.
Κάθε λύση η οποία δεν θα περιλαμβάνει
όλες αυτές τις βασικές αρχές είναι άδικη και άρα μη βιώσιμη!



 Την αμέσως επομένη, και κατόπιν δηλώσεων του Σουλτάνου:

Και πριν καλά-καλά «αλέκτορα φωνήσαι τρις»,
ο Σουλτάνος για να καταλάβουν όλοι
ποιο είναι το «αφεντικό»,
τράβηξε τα αυτιά των Τουρκοκυπρίων (πρώτ’ απ’ όλων),
των Ελληνοκυπρίων βεβαίως, βεβαίως,
ου μην αλλά και του νέου (και ενθουσιώδους) Γ.Γ. του Ο.Η.Ε.
ο οποίος πίστεψε προς στιγμήν πως…
"έβαλε τα πρόβατα στο μαντρί",
και πως ξεκίνησε την καριέρα του με μια τεράστια... επιτυχία!
Ιδού τι δηλώνει απερίφραστα ο Τούρκος Πρωθυπουργός:
«Παρά την ειλικρίνεια των Τουρκοκυπρίων, η Ελλάδα πάλι το βάζει στα πόδια από μία λύση για την Κύπρο. Δεν τίθεται θέμα να φύγουν τα
τουρκικά στρατεύματα από την Κύπρο» δήλωσε πριν από λίγο σε ομιλία του ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Πρόσθεσε ότι για να φύγουν τα τουρκικά στρατεύματα από την Κύπρο θα πρέπει να φύγουν και τα ελληνικά. Οπως μεταδίδει το Reuters ο Τούρκος πρόεδρος είπε επίσης: «Έχουμε πει ξεκάθαρα στην Κύπρο και την Ελλάδα ότι δεν θα πρέπει να περιμένουν μία λύση χωρίς την Τουρκία ως εγγυήτρια δύναμη. Θα είμαστε εκεί για πάντα!».
http://www.e-daily.gr/news/73410/erntogan-h-ellada-to-vazei-sta-podia-gia-thn-kypro-den-aposyroyme-ta-strateymata-mas
Τι μας λέει ευθαρσώς ο Σουλτάνος;
τα τουρκικά στρατεύματα κατοχής δεν αποχωρούν!
αλλά ακόμη και στην απίθανη περίπτωση
που ο Αττίλας εγκαταλείψει το μαρτυρικό νησί,
(αφού αποχωρήσουν και τα ελληνικά στρατεύματα εννοείται),
"εμείς" θα επιστρέψουμε με πρώτη ευκαιρία ως... εγγυήτρια δύναμις.
Νέας κατοχής εννοείται, "παλιά μας τέχνη", άλλωστε, "κόσκινο"…
Και εμείς μιλάμε για… πρόοδο στο Kυπριακό,
κοκορευόμαστε ότι είναι...
"Σταθμός στην ιστορία του Κυπριακού η κατάθεση χαρτών"
(στην οποία εμείς παραχωρούμε εδάφη
και οι Τουρκοκύπριοι ζητούν κι... άλλα),
υπερηφανευόμαστε για... κρίσιμη διάσκεψη στη Γενεύη,
για... σημαντικές εξελίξεις, και άλλα… κουραφέξαλα.
«Κάνουμε», δηλαδή, «τον λογαριασμό, χωρίς τον ξενοδόχο»!

 

Πώς ακουγόταν η ψαλμωδία στην Αγιά Σοφιά;

http://www.mixanitouxronou.gr/pos-akougotan-i-psalmodia-stin-agia-sofia-ena-panepistimio-prospathise-na-xanadimiourgisi-ton-icho-mesa-sto-nao-meta-apo-peripou-700-chronia-akouste-ti-monadiki-akoustiki-exomiosi/

Παπαδιαμάντης πολιτικός και ερωτικός. Της Μαρίας Φραγκιαδάκη

Τέτοιες μέρες, 3 Ιανουαρίου του 1911, έφυγε από τη ζωή ο «κοσμοκαλόγερος» της πεζογραφίας μας, ο κυρ Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης!
Δύο μικρά δείγματα (αποσπάσματα) του πολιτικού και ερωτικού του λόγου:
1. «Οιωνός», άρθρο στην εφημ. «Ακρόπολις», 1η Ιανουαρίου 1896:
«Άμυνα περί πάτρης θα ήτο η ευσυνείδητος λειτουργία των θεσμών, η εθνική αγωγή, η χρηστή διοίκησις, η καταπολέμησις του ξένου υλισμού και πιθηκισμού, του διαφθείροντος το φρόνημα και εκφυλίσαντος σήμερον το έθνος, και η πρόληψις της χρεοκοπίας. Τις ημύνθη περί πάτρης;
Και τι πταίει η γλαυξ, η θρηνούσα επί ερειπίων; Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια. Και τα ερείπια τα έπλασαν οι ανίκανοι κυβερνήται της Ελλάδος…».
2. «Όνειρο στο κύμα», ένα από τα πιο ερωτικά διηγήματά του, όπου περιγράφεται με μεγάλη τρυφερότητα η ονειρική αναπόληση ενός (εφηβικού) ανεκπλήρωτου έρωτα :
«Μίαν εσπέραν, καθώς είχα κατεβάσει τα γίδια μου κάτω εις τον αιγιαλόν, ανάμεσα εις τους βράχους, όπου εσχημάτιζε χιλίους γλαφυρούς κολπίσκους και αγκαλίτσες το κύμα, όπου αλλού εκυρτώνοντο οι βράχοι εις προβλήτας και αλλού εκοιλαίνοντο εις σπήλαια• και ανάμεσα εις τους τόσους ελιγμούς και δαιδάλους του νερού, το οποίον εισεχώρει μορμυρίζον, χορεύον με άτακτους φλοίσβους και αφρούς, όμοιον με το βρέφος το ψελλίζον, που αναπηδά εις το λίκνόν του και λαχταρεί να σηκωθή και να χορεύση εις την χείρα της μητρός που το έψαυσε — καθώς είχα κατεβάσει, λέγω, τα γίδια μου διά ν' “αρμυρίσουν” εις την θάλασσαν, όπως συχνά εσυνήθιζα, είδα την ακρογιαλιάν που ήτον μεγάλη χαρά και μαγεία, και την “ελιμπίστηκα”, κ' ελαχτάρησα να πέσω να κολυμβήσω. Ήτον τον Αύγουστον μήνα. […] Την ώραν εκείνην είχε βασιλέψει ο ήλιος, και το φεγγάρι σχεδόν ολόγεμον ήρχισε να λάμπη χαμηλά, ως δύο καλαμιές υψηλότερα από τα βουνά της αντικρινής νήσου. […] Την στιγμήν εκείνην, ενώ έκαμα το πρώτον βήμα, ακούω σφοδρόν πλατάγισμα εις την θάλασσαν, ως σώματος πίπτοντος εις το κύμα. […] Έκαμα δύο-τρία βήματα χωρίς τον ελάχιστον θόρυβον, ανερριχήθην εις τα άνω, έκυψα με άκραν προφύλαξιν …καλυπτόμενος όπισθεν ενός σχοίνου και σκεπόμενος από την κορυφήν του βράχου, και είδα πράγματι ότι η Μοσχούλα είχε πέσει αρτίως εις το κύμα γυμνή, κ' ελούετο... Την ανεγνώρισα πάραυτα εις το φως της σελήνης το μελιχρόν, το περιαργυρούν όλην την άπειρον οθόνην του γαληνιώντος πελάγους, και κάμνον να χορεύουν φωσφορίζοντα τα κύματα. Είχε βυθισθή άπαξ καθώς ερρίφθη εις την θάλασσαν, είχε βρέξει την κόμην της, από τους βοστρύχους της οποίας ως ποταμός από μαργαρίτας έρρεε το νερόν, και είχεν αναδύσει•[…] Ήτον απόλαυσις, όνειρον, θαύμα…Έβλεπα την αμαυράν και όμως χρυσίζουσαν αμυδρώς κόμην της, τον τράχηλόν της τον εύγραμμον, τας λεύκας ως γάλα ωμοπλάτας, τους βραχίονας τους τορνευτούς, όλα συγχεόμενα, μελιχρά και ονειρώδη εις το φέγγος της σελήνης. Διέβλεπα την οσφύν της την ευλύγιστον, τα ισχία της, τας κνήμας, τους πόδας της, μεταξύ σκιάς και φωτός, βαπτιζόμενα εις το κύμα. Εμάντευα το στέρνον της, τους κόλπους της, γλαφυρούς, προέχοντας, δεχομένους όλας της αύρας τας ριπάς και της θαλάσσης το θείον άρωμα. Ήτο πνοή, ίνδαλμα αφάνταστον, όνειρον επιπλέον εις το κύμα• ήτον νηρηίς, σειρήν, πλέουσα, ως πλέει ναυς μαγική, η ναυς των ονείρων...»