Τρίτη 11 Σεπτεμβρίου 2018

Μάικλ Βέντρις. Του Δημήτρη Τριάντου

Έζησε μόνο 34 χρόνια, στην σύντομη ζωή του ο ιδιοφυής νεαρός Μάικλ Βέντρις έδωσε στην χώρα μας 7 αιώνες περισσότερη Ιστορία! από μικρός κλίση στην εκμάθηση γλωσσών, 9 χρονών γνώριζε αρχαία ελληνικά, λατινικά, γαλλικά, γερμανικά, πολωνικά. Το 1936, σε ηλικία 14 ετών έτυχε να ξεναγηθεί από τον ανασκαφέα της Κνωσού Σερ Άρθουρ Έβανς σε μια έκθεση Μινωικής τέχνης και εντυπωσιάζεται, ακούει για πρώτη φορά για την άγνωστη γραφή των Μινωιτών , ο Έβανς την ονόμασε Γραμμική Β, επειδή χρησιμοποιούσε γραμμικούς χαρακτήρες, όχι εικονιστικούς, όπως τα ιερογλυφικά και διέφερε από την ακόμα παλιότερη γραφή, την Γραμμική Α, ολόκληρη η επιστημονική κοινότητα επηρεασμένη από το κύρος του Έβανς δέχεται την γνώμη του ότι δεν είναι Ελληνική, αλλά ξεχωριστή γλώσσα, του Βέντρις γίνεται έμμονη ιδέα να την διαβάσει.
Στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο κατατάχτηκε στη Βασιλική Βρετανική Αεροπορία και διέπρεψε στο να σπάζει μυστικούς κώδικες των Γερμανών, το να λύσει το μεγάλο αίνιγμα, το αποκαλούμενο «Έβερεστ» της Αρχαιολογίας που ταλάνιζε ειδικούς πάνω από 30 χρόνια ήταν πια θέμα χρόνου. Το γεγονός ότι δεν ήταν αρχαιολόγος αλλά αρχιτέκτονας αλλά ούτε και πανεπιστημιακός τον βοήθησε να διατηρήσει το μυαλό του καθαρό και να ρισκάρει κάνοντας τολμηρές υποθέσεις ότι πράγματι η Γραμμική Β είναι Ελληνική γλώσσα, χωρίς το φόβο της απόρριψης από ένα χώρο, τον Ακαδημαϊκό όπου ούτως ή άλλως δεν ανήκε. Επειδή δεν ήταν φιλόλογος δεν θα μπορούσε να συνεχίσει χωρίς την βοήθεια κάποιου κλασικού φιλολόγου, τον βρήκε στο πρόσωπο του Τζων Τσάντγουικ υφηγητή στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ. Και τα κατάφερε!
Το 1939, εκτός από την Κρήτη, βρέθηκαν και στην ηπειρωτική Ελλάδα γύρω στις 300 πλάκες με τη Γραμμική Β, κάνοντας τη σύγκριση, ο Βέντρις παρατήρησε ότι ορισμένες «λέξεις» υπήρχαν μόνο στις πλάκες της Κρήτης. Έκανε, λοιπόν, την εμπνευσμένη υπόθεση, πως αυτές οι λέξεις ήταν ονόματα πόλεων και τοπωνύμια, πράγμα που αποδείχτηκε σωστό. Τελικά, ερμήνευσε με σιγουριά 65 από τα 88 τότε γνωστά σύμβολά της, διατύπωσε τους βασικούς κανόνες ορθογραφίας της και έφερε στο φως την πρώτη Ελληνική γλώσσα 7 αιώνες παλαιότερη από τα Ελληνικά του Ομήρου, στην ευφυΐα του οφείλουμε το γεγονός ότι η γραπτή μας Ιστορία δεν αρχίζει, όπως γνωρίζαμε τον 8ο αιώνα αλλά στα μέσα του 15ου αιώνα, περίπου στο 1450 π.Χ. αφού τότε χρονολογείται το αρχαιότερο κείμενο γραμμένο σε πήλινη πινακίδα που ανακαλύφθηκε το 2010 στην Ίκλαινα της Μεσσηνίας. Συνολικά, έχουν βρεθεί περί τα 5.000 κείμενα σε Γραμμική Β (κυρίως πινακίδες αλλά και αγγεία), 3.000 από την Κνωσό, γύρω στα 1.400 από την Πύλο και τα υπόλοιπα από Θήβα, Μυκήνες, Τίρυνθα, Ελευσίνα, Ορχομενό και αλλού, έχει διαβαστεί περίπου το 87% αυτών των κειμένων
Την 1η Ιουλίου του 1952, ο παθιασμένος ερασιτέχνης που δεν ήταν ούτε φιλόλογος, ούτε αρχαιολόγος, ούτε γλωσσολόγος ανακοίνωσε την ανακάλυψή του σε μια ομιλία του στο BBC. Χαρακτηρίστηκε το φιλολογικό γεγονός του 20ου αιώνα, αφού διαβάστηκαν τα αρχαιότερα γραπτά κείμενα του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού!
Σαν σήμερα, στις 6 Σεπτεμβρίου του 1956, ο Βέντρις σκοτώνεται ακαριαία όταν καρφώνεται οδηγώντας με μεγάλη ταχύτητα το αυτοκίνητό του σε σταθμευμένο φορτηγό στα περίχωρα του βόρειου Λονδίνου. Η Μ. Βρετανία τον τίμησε με το παράσημο της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, η περίπτωση του ο θρίαμβος της θέλησης και του παθιασμένου ανήσυχου μυαλού, έλεγαν για αυτόν «του παραδίδεις χάος και σου επιστρέφει τάξη»
αν βρείτε κάπου μια προτομή του ή δρόμο στην Ελλάδα που φέρει το όνομα του, γράψτε μου!
Φωτο 2. Πινακίδες στην Κρήτη γραμμένες συμβολικά και στην Γραμμική Β, πρόταση που δεν υλοποιήθηκε!
φωτο 3. Το Δημήτρης γραμμένο στην αρχαιότερη γραφή του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού, βρείτε πως γράφεται το δικό σας όνομα στην ωραία εφαρμογή που έχει ανεβάσει στην ιστοσελίδα του το Μουσείο Θηβών http://games.mthv.gr/mth-names/
Σημ. για να είμαι ακριβής φαίνεται ότι υπάρχει πράγματι οδός Βέντρις, ένας μικρός και άσημος δρομάκος σε προάστιο του Ηρακλείου, στενός και κατηφορικός, που κανείς δεν τον προσέχει. Γράφει ένας κύριος, γνώστης και υποψιασμένος, που περνώντας από εκεί, ρώτησε ένα νεαρό της γειτονιάς που ρούφαγε τον φραπέ του " Γιατί τον βγάλανε αυτό το δρόμο ΒΕΝΤΡΙΣ ; Πού το βρήκαν αυτό το περίεργο όνομα ; Με κοίταξε για μια στιγμή, με περιεργάστηκε και μετά έστρεψε το βλέμμα του προς την πινακίδα σαν να την έβλεπε κι αυτός για πρώτη φορά… Έσφιξε τα χείλια, μισόκλεισε τα μάτια και συνοφρυώθηκε. Μεσολάβησαν πέντε, έξι δευτερόλεπτα αυτοσυγκέντρωσης και μετά μου απάντησε : «Ξέρεις, πρέπει να ‘ναι παιχνίδι του υπολογιστή, κάτι σαν το παλιό ΤΕΤΡΙΣ … αλλά τώρα έχουνε βγει άλλα… άπαιχτα ! "

Έρως ανίκατε μάχαν!!! Του Χρόνη Μίσσιου

Έρως ανίκατε μάχαν!!!
Τι είναι ο έρωτας;
Έρωτας είναι το ίπτασθαι οικειοθελώς,το ωραιάσθαι αενάως,το εγγίζεσθαι χαιδευτικώς,το ποθείν καθ'ολοκληρίαν,το καλλωπίζειν το χώρο,το φαντάζεσθαι εγχρώμως,το διαλέγεσθαι μωβ,το αντι-εξουσιάζεσθαι ανυπερθέτως,το συνουσιάζεσθαι επαναληπτικώς.
Γενικώς το ευ ζειν...Το αποπλανάσθαι στην απουσία της μοναξιάς...

Χρόνης Μίσσιος
**************
Φοινικόπτερα, λιμνοθάλασσα Κλείσοβας, Μεσολόγγι.
Η αγάπη είναι σαν την αναπνοή: όταν συμβαίνει…. είσαι απλώς αγάπη…

Καββαδίας

Γιέ μου πού πας; Μάνα, θα πάω στα καράβια……. γεννημένος στην Ρωσία από γονείς Κεφαλονίτες, ο πατέρας του τροφοδότης του Τσαρικού Στρατού, με το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και την επανάσταση των Μπολσεβίκων χρεοκοπεί, έρχονται Κεφαλονιά και μετά στον Πειραιά, γράφει ποιήματα από το Δημοτικό, συμμαθητής του ο Γιάννης Τσαρούχης, στα 29 του χρόνια παίρνει το δίπλωμα του ασυρματιστή, από τότε δεν σταμάτησε να ταξιδεύει, μοναδικό διάλειμμα ο πόλεμος του ’40, όταν ξεμπάρκαρε για να στρατευτεί, μέλος του ΚΚΕ, αρχές του 1945, τον βρίσκει επικεφαλής του ΕΑΜ Λογοτεχνών-Ποιητών, ο δοκιμιογράφος Αιμίλιος Χουρμούζιος θα τον κατηγορήσει από τις σελίδες της "Νέας Εστίας" για «έλλειψη ήθους» γιατί στα ποιήματά του, αν και πολλά από αυτά γράφτηκαν κατά τη διάρκεια της Κατοχής, δεν υπάρχει «μια νύξη, μια ελάχιστη θύμηση της τραγωδίας της φυλής μας, πουθενά... ! Κύκλοι της αριστεράς χαρακτήρισαν την ποίηση του « απολίτικη, ποίηση φυγής, αποσπασμένη από την πραγματικότητα»
Οικογένεια δεν έκανε, σπίτι του η θάλασσα, ήπιος και γλυκομίλητος αγαπούσε τα αστεία, τα μπορντέλα και τα κορίτσια τους, στην καμπίνα του είχε κρεμασμένους πίνακες του Τουλούζ-Λωτρέκ πάντα στην αίθουσα του ασυρμάτου διάβαζε, δεν έτρωγε ποτέ με τους αξιωματικούς όπως δικαιούτο αλλά με τους απλούς ναύτες, όταν τον ρωτούσαν εάν έχει σχέση με τον ποιητή έλεγε «ξάδελφος μου συνονόματος» αγαπημένη του φράση «Όλα τα πράγματα έχουν τη δική τους μυρωδιά, την μυρωδιά που έχουν οι άνθρωποι την κλέβουν από τα πράγματα»
Σε ένα από τα ταξίδια του στην Αργεντινή, ο Νίκος Καββαδίας πάει όπως συνήθιζε σε ένα πορνείο, εκεί μια κοπέλα, όχι πολύ όμορφη, του τράβηξε το ενδιαφέρον, πάνω στο τραπέζι της είχε ελληνικές εφημερίδες, τη ρώτησε αν είναι «πατριώτες», η κοπέλα έπεσε πάνω του και άρχισε να κλαίει. Φοιτήτρια στη Γαλλία ερωτεύτηκε ένα νεαρό, εκείνος την έπεισε να τον ακολουθήσει στην Αργεντινή, ο νεαρός απατεώνας την πούλησε σε πολυσύχναστο από «γελαδάρηδες» οίκο ανοχής, της υποσχέθηκε ότι θα την σώσει, τη επομένη μαζί με άλλους ναυτικούς, ακινητοποίησε τον φρουρό, την κλέβει και την παίρνει μαζί του στο καράβι, όταν το πλοίο έφτασε σε λιμάνι της Ευρώπης, της εξασφάλισε εισιτήρια και την έστειλε Ελλάδα. Η ζωή παίζει παιγνίδια, μετά από χρόνια, την συνάντησε στο σπίτι του Μ. Καραγάτση, έκανε ότι δεν τον γνώριζε, όταν ο Καββαδίας έφυγε, λέει στον Καραγάτση «αυτόν εδώ που μοιάζει με αλήτη τι τον μαζεύεις σπίτι σου; που ξέρεις ποιος είναι;». Καλοπαντρεμένη με πλούσιο αστό πανικοβλήθηκε μήπως αποκαλύψει το παρελθόν της. Ο πεζογράφος παραξενεύτηκε από τη στάση της και ρώτησε τον Καββαδία αν της είχε κάνει τίποτε. Ο ποιητής ερμηνεύοντας σωστά την επιθυμία της δεν αποκάλυψε τίποτε στον Καραγάτση, του είπε απλά: «γιατί δεν ρωτάς αυτήν, να σου πει τι της έχω κάνει»....
Θαύμαζε τον Σεφέρη για το έργο του και του έχει αφιερώσει το ποίημα "Εσμεράλδα" στο "Πούσι", τον θεωρούσε φίλο του, αν και όπως έλεγε "δεν ξέρω αν ήμουν κι εγώ δικός του φίλος". Μια φορά, το καράβι του κατέπλευσε στη Βηρυτό όπου ο Σεφέρης ήταν νεο-διορισμένος ως πρεσβευτής. Ο Καββαδίας προσφέρθηκε να συνοδέψει τον Σεφέρη μέχρι το προξενείο. Το ταξί που μίσθωσαν τους πήγε μέσα από μια συνοικία όπου ήταν γεμάτο Ελληνικές σημαίες στα μπαλκόνια και άκουγες παντού Ελληνικά. Ο Σεφέρης συγκινήθηκε και ρώτησε τον Καββαδία ποια ήταν αυτή η συνοικία, ο Καββαδίας του απαντά « η περιοχή με τα μπουρδέλα», ο Σεφέρης θύμωσε «Κύριε ή εσείς θα κατεβείτε απ' το αμάξι ή εγώ", οπότε κατέβηκε ο Καββαδίας και συνέχισε με τα πόδια!
Μια ζωή μόνο με πόρνες, τον έρωτα τον χλεύαζε, δεν πίστευε σε αυτόν, το 1973, δυο χρόνια πριν πεθάνει, στα 63 του, σε μια παρουσίαση του έργου του στο Αριστοτέλειο γνωρίζει την φιλόλογο Θεανώ Σουνά και την ερωτεύεται, αυτή μόλις 25 ετών. Όταν ο Καββαδίας ήταν 20 ετών, τον είχε ερωτευτεί μια 60χρονη, αυτός την παράτησε και η ερωτευμένη γυναίκα του φώναξε « Σε καταριέμαι να αγαπήσεις 60 χρονών και να δούμε τότε πώς θα γελάς» την θυμήθηκε και «παρ᾽ όλο που δεν είμαι θρήσκος και δεν πιστεύω στο Θεό χθες πήγα τρεμάμενος στο νεκροταφείο να της ανάψω ένα κερί» .
Αφιέρωσε στην Θεανώ ένα από τα πιο αγαπημένα του τραγούδια που μελοποίησε εξαιρετικά η Μαριζα Κώχ.. Πούθ’ έρχεσαι; Απ’ τη Βαβυλώνα, Πού πας; Στο μάτι του κυκλώνα, Ποιαν αγαπάς; Κάποια τσιγγάνα, Πώς τη λένε; Φάτα Μοργκάνα.«Φάτα Μοργκάνα» είναι φαινόμενο που συμβαίνει στη Σικελία, στο στενό, ή στη Νάπολη απόξω, νύχτα, τρεις η ώρα και παρουσιάζει τρεις γυναίκες που χορεύουν στον ορίζοντα, κρατά ένα δυο λεπτά, μετά σβήνει, τρεις η ώρα τη νύχτα, πάντα την ίδια εποχή. Το έχω δει δύο φορές, οι γυναίκες έχουν κανονικό σχήμα, με τα πέπλα τους, τα μαλλιά τους, ανατριχιάζεις!»
Όταν ο Θάνος Μικρούτσικος μελοποίησε τα ποιήματα του και τα έδωσε στον Πατσιφά να τα βγάλει δίσκο αυτός με μισή καρδιά δέχτηκε μόνο ως προσωπική χάρη στον Θάνο αφού δεν του άρεσε κανένα, «άντε να πουλήσει 2.000 αντίτυπα, οι κριτικοί τον ειρωνεύτηκαν « ξέχασε ο κ. Μικρούτσικος να συμπεριλάβει στον άλμπουμ και γλωσσάριο γιατί δεν καταλαβαίνουμε λέξη! Σήμερα ο δίσκος έχει ξεπεράσει το 1 εκατομμύριο αντίτυπα
Του χρωστάμε στα όλα και όλα 60 ποιήματα του, όλα τα ταξίδια που έχουμε κάνει με το μυαλό μας! πολλοί έγιναν ναυτικοί μόνο και μόνο για να νιώσουν τις συγκινήσεις που περιγράφει στο «Μαραμπού» και στο «Πούσι», όλα του τα ποιήματα με τεράστια αφηγηματική δύναμη, ένας τρομερός παραμυθάς, όμως λανθασμένα θεωρείται ο ποιητής της θάλασσας ή των ναυτικών, οι ωκεανοί ήταν το πρόσχημα, το πραγματικό του ενδιαφέρον ήταν το ταξίδι της ανθρώπινης ζωής, το να δραπετεύεις από την βαρβαρότητα της καθημερινότητας, η ίδια η περιπέτεια της ανθρώπινης ύπαρξης…
στις 10 Φεβρουαρίου 1975, στα 65 του, αφήνει την τελευταία του πνοή ύστερα από εγκεφαλικό επεισόδιο, λίγο πριν προλάβει να μπαρκάρει για το τελευταίο του ταξίδι, όνειρο του πάντα ο «υγρός τάφος», στην Αθήνα, στην κλινική «Άγιοι Απόστολοι» τα τελευταία λόγια στην αδελφή του «ένα πράγμα φοβόμουν σε όλη μου την ζωή και αυτό έγινε!» πέθανε στην στεριά και τελικά θα είχε «ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες….!.
θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής
των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων
και θα πεθάνω μια βραδιά σαν όλες τις βραδιές,
χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων…..
Για το Μαδράς τη Σιγκαπούρ τ' Αλγέρι και το Σφαξ
θ' αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία,
κι εγώ σκυφτός σ' ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς
θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία.
Θα πάψω πια για μακρινά ταξίδια να μιλώ,
οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα 'χω πια ξεχάσει,
κι η μάνα μου χαρούμενη θα λέει σ' όποιον ρωτά
"Ήταν μια λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει"……..
Κι εγώ που τόσο επόθησα μια μέρα να ταφώ
σε κάποια θάλασσα βαθειά στις μακρινές Ινδίες,
θα'χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ
και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες.
στα σχόλια, ο ποιητής φωτογραφημένος λίγο πριν πεθάνει με την Θεανώ Σουνά στο Πασαλιμάνι.
6

Παπά Σταύρος Καρπαθιωτάκης & Καζαντζάκης

Το αποκαλυπτικό παρασκήνιο της ταφής του Νίκου Καζαντζάκη

Ο π. ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΡΠΑΘΙΩΤΑΚΗΣ ΕΙΧΕ ΜΙΛΗΣΕΙ ΣΤΟΝ ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΝΟΥΔΑΚΗ ΠΡΙΝ 21 ΧΡΟΝΙΑ

1.053
Υπάρχουν στιγμές στη ζωή ενός ανθρώπου που η απόφαση που καλείται να λάβει θα χαράξει την υπόλοιπη πορεία του. Ο π. Σταύρος Καρπαθιωτάκης, που έφυγε από τη ζωή τον περασμένο Αύγουστο, επέλεξε τον Νοέμβριο του 1957 να παρακούσει τις εντολές που είχε και να θάψει τον κορυφαίο Κρητικό λογοτέχνη και στοχαστή Νίκο Καζαντζάκη.
Στη μνήμη του π. Σταύρου Καρπαθιωτάκη, του ιερέα που συνόδευσε για την ταφή το σεπτό σκήνωμα του Ν. Καζαντζάκη, η «Π» δημοσιεύει σήμερα τη συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στον Αντώνη Σανουδάκη την Τρίτη 18 Νοεμβρίου 1997 στο σπίτι του, στον Αη Γιάννη Ηρακλείου.
Μέρος της χρησίμευσε στην εισήγηση του κ. Σανουδάκη, με θέμα: “Η ταφή του Ν. Καζαντζάκη και η Εκκλησία Κρήτης” στο Επιστημονικό Συμπόσιο που είχε οργανώσει η “Διεθνής Εταιρία Φίλων Ν. Καζαντζάκη’’, το Μουσείο Ν. Καζαντζάκη, το Γαλλικό Ινστιτούτο, η Ένωση Φιλολόγων και ο Δήμος «Ν. Καζαντζάκης», στο ξενοδοχείο Galaxy Ηρακλείου, στις 5-7 Δεκεμβρίου 1997, για τα σαράντα χρόνια από τον θάνατο του Ν. Καζαντζάκη.
Στο Συμπόσιο παρευρέθηκε και  ο ίδιος ο π. Σταύρος Καρπαθιωτάκης.
Το κείμενο της συνέντευξης έχει ως εξής:

Αντώνης Σανουδάκης
Ο κ. Αντώνης Σανουδάκης
Αντώνης Σανουδάκης: Είναι γνωστό, πάτερ μου, ότι η ελλαδική Εκκλησία αντιμετώπισε με ένα πνεύμα όχι ευρύτητας το θέμα της κηδείας του Νίκου Καζαντζάκη.
Η Εκκλησία της Κρήτης και ειδικότερα ο Μακαριστός Μητροπολίτης τότε Ευγένιος, όντας ποιμενάρχης και των “προοδευτικών” λεγομένων και των “αντιδραστικών” λεγομένων εκπροσώπων των παρεκκλησιαστικών οργανώσεων κ.λπ. πώς αντιμετώπισε αυτό το όντως πρόβλημα για την Εκκλησία της Κρήτης, της ταφής δηλαδή του Νίκου Καζαντζάκη;
π. Σταύρος Καρπαθιωτάκης: Προσωπική μου γνώμη είναι ότι επηρεάστηκε από τη στάση της ελλαδικής Εκκλησίας και υπήρχε πράγματι ένας δισταγμός για τη χοροστασία, επειδή πολλά λεγόταν για την πίστη του Νίκου Καζαντζάκη.
Επειδή όμως ο αείμνηστος Αρχιεπίσκοπος Ευγένιος ήθελε να φέρει μία ισορροπία στην Εκκλησία της Κρήτης, επικοινώνησε με το Πατριαρχείο, με τον τότε Μακαριστό μεγάλο Πατριάρχη Αθηναγόρα, και η απάντηση ήτο ότι: “Αυτά τα θέματα, τα προβλήματα, τα ρυθμίζει ο οικείος επίσκοπος.”
Τότε έκλεισε το τηλέφωνο, πήρε την απόφαση, χτύπησε το χέρι του έτσι, θυμάμαι χαρακτηριστικά, πάνω στο γραφείο και είπε: “Πάμε!”, για το ναό.


Ο π. Σταύρος Καρπαθιωτάκης με τον σταυρό προπορεύεται της πομπής
Ο π. Σταύρος Καρπαθιωτάκης με τον σταυρό προπορεύεται της πομπής, συνοδεύοντας το σεπτό σκήνωμα του Ν. Καζαντζάκη μέσα από τους δρόμους της πόλης του Ηρακλείου για την ταφή στο Μαρτινέγκο

Αντώνης Σανουδάκης: Σε ποιους το είπε;
π. Σταύρος Καρπαθιωτάκης: Ήταν μπροστά εκεί το Δημοτικό Συμβούλιο, ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου, ο τότε Πρωτοσύγκελλος και μετέπειτα Μητροπολίτης Ιεραπύτνης Μακαριστός Φιλόθεος, εγώ. Πήγαμε πράγματι στο ναό του Αγίου Μηνά, στο Μητροπολιτικό Ναό.
Εκεί έγινε η ακολουθία, εψάλη κανονικότατα και μετά, στο τέλος, συνηθίζεται ένας ιερεύς να συνοδεύει τον εκάστοτε νεκρό. Για ποιους λόγους και εγώ δεν θυμάμαι, δεν ξέρω, πήρα ’γώ μία πρωτοβουλία, ίσως εκεί ο εφημέριος του ναού να είχε κάποιο άλλο πρόβλημα, επήρα ’γώ τη θέση του και συνόδευσα τον Νίκο Καζαντζάκη μέχρι τον τάφο.
Πήρα ένα πετραχήλι από το ναό μέσα, πήρα το σταυρό, αυθόρμητα, αυτοβούλως, χωρίς να μου το υποδείξει κανένας και συνόδευσα το μεγάλο νεκρό μέχρι τον τάφο του πάνω στο Μαρτινέγκο, όπου εκεί έγινε το τρισάγιο και ετάφη.
Αντώνης Σανουδάκης: Αυτή την περίοδο εσείς είσθε στρατιωτικός ιερεύς. Πώς σας αντιμετώπισε μετά η υπηρεσία σας;
π. Σταύρος Καρπαθιωτάκης: Το απόγευμα της ίδιας ημέρας ειδοποιήθηκα από δύο στρατιώτες να επισκεφθώ την ίδια στιγμή τον Ταξίαρχο, τον κύριο Βουδούρη, ο οποίος κι εκείνος τώρα είναι μακαρίτης. Ηρνήθην. Διά δευτέρα φορά ειδοποιήθηκα ξανά να ακολουθήσω τους στρατιώτες.
Αντώνης Σανουδάκης: Γιατί αρνηθήκατε όμως;
π. Σταύρος Καρπαθιωτάκης: Διότι δεν θεώρησα ότι είχα κάνει καμία πράξη έτσι επιλήψιμη, για να παρουσιαστώ αμέσως στον Ταξίαρχο. Είθισται οι αξιωματικοί και ο στρατιωτικός ιερεύς κάθε πρωί να πηγαίνουν στην υπηρεσία τους. Ήταν απόγεμα, εγώ έκανα μια άλλη πράξη εκκλησιαστική, γιατί ήμουν ιερέας, δεν θεώρησα σκόπιμο ότι έπρεπε να ακολουθήσω την Ε.Σ.Α. Συγκεκριμένα ήταν η Ε.Σ.Α. Το θεώρησα προσβλητικό.
Γι’ αυτό, το πρωί, με τους άλλους αξιωματικούς πήγα στη Σχολή και εκεί μου ανακοίνωσε στο Γραφείο του μέσα ο Ταξίαρχος την ποινή μου. Πριν όμως μου πει για τις είκοσι μέρες φυλάκισης, πήγε να μου κάνει μία θεωρία για τις ιδέες, τις πεποιθήσεις και τα πιστεύω του Καζαντζάκη. Εγώ αυτά τα θεώρησα έτσι λίγο ξεπερασμένα.
Μάλιστα είπα μία φράση χαρακτηριστική εκεί, σε ύφος έντονο, ότι: «Εγώ, εάν δεν είχα πιστεύω και πεποιθήσεις εκκλησιαστικές δεν θα γινόμουνα στην ηλικία των είκοσι δύο χρόνων ιερωμένος ούτε η Πολιτεία θα με επέλεγε, με έκανε αξιωματικό», με τα υπονοούμενά του γύρω από τα εθνικά φρονήματα.
«Οπότε», χαρακτηριστικά είπα, «μη μονοπωλείτε την εθνικοφροσύνη εσείς οι αξιωματικοί, έχουμε κι εμείς μέρισμα. Κατάγομαι από οικογένεια φιλελεύθερη, πιστεύω στο Θεό, γι’ αυτό και είμαι ρασοφόρος, ιερωμένος, αυτή τη στιγμή, στα είκοσι δύο μου χρόνια».
Αυτός ήταν ο διάλογος που έγινε με τον Ταξίαρχο. Και το αποτέλεσμα, να τύχω μιας δυσμενούς μεταθέσεως ξανά πίσω στη Μακεδονία, ενώ είχα έρθει πριν από δύο χρόνια, πάλι από τη Μακεδονία, οπότε υπέβαλα παραίτηση και έφυγα από τη Σχολή, από την Υπηρεσία.
Αντώνης Σανουδάκης: Μια λεπτομέρεια που δεν ξέρω αν ποτέ τη μάθατε. Πιστεύετε προσωπικά ή έχετε στοιχεία ότι ο μακαρίτης, τώρα, ο Βουδούρης ενήργησε αυτοβούλως ή είχε δεχθεί και ο ίδιος πιέσεις πολιτικές ή από παρεκκλησιαστικές οργανώσεις.
π. Σταύρος Καρπαθιωτάκης: Έχω την εντύπωση, χωρίς να έχω στοιχεία, επειδή με επεσκέφθη μετά από έξι μήνες στην ενορία εδώ που είμαι, στον Άγιο Ιωάννη, στο σπίτι μου, μού έκανε μία επίσκεψη την ημέρα της ονομαστικής μου γιορτής, μετά από έξι μήνες και μάλιστα με κάλεσε να καθίσω δίπλα του, στο σπίτι μου που ήρθε βέβαια με τη γυναίκα του, με τα παιδιά του, με το γαμπρό του, και μου είπε: «Για ’κείνη μου την πράξη, έτσι, νιώθω άσκημα και ήθελα να κάνομε μία συζήτηση».
Οπότε, εγώ του απάντησα με χαμόγελο ότι: «Η Εκκλησία πάντα συγχωρεί. Θυμάμαι, τότε, λέω, τη συζήτηση που κάναμε για τον Καζαντζάκη και είπα ότι “εγώ σαν Εκκλησία έθαψα τον Καζαντζάκη, από καθήκον και μόνο, διότι η Εκκλησία συγχωρεί”. Οπότε και σαν Εκκλησία πάλι σήμερα, που είμαι και στο σπίτι μου, εδώ, σας συγχωρώ γι’ αυτή σας την πράξη».
Και γέλασε. Αλλά άφησε να εννοηθεί ότι ήτανε άνωθεν η εντολή για να μου επιβληθεί εμένα αυτή η ποινή και εκείνος έπραξε τότε το καθήκον του, ενώ εκ των υστέρων μου εξομολογήθηκε ότι το έπραξε χωρίς να το θέλει. Και τον συγχώρησα πράγματι και ήμεθα από τότε φίλοι, γίναμε πολύ φίλοι. Και μάλιστα φεύγοντας μου είπε: «Θα σε παρακαλέσω, επειδή είμαι μεγάλος στην ηλικία, όταν εγώ φύγω απ’ τον κόσμο αυτό και μείνεις, να με έχεις στην προσευχή σου στο θυσιαστήριο».


https://www.patris.gr/2018/09/10/to-apokalyptiko-paraskinio-tis-tafis-toy-nikoy-kazantzaki/

Δευτέρα 10 Σεπτεμβρίου 2018

Ο Λεωνίδας, το ΟΧΙ και οι στόχοι

Panos Karabelas και ο Λεωνίδας όταν του είπαν ότι οι Πέρσες είναι τόσοι πολλοί που με τα βέλη τους θα κρύψουν τον ήλιο, απάντησε ότι: ωραία, θα πολεμήσουμε, τότε, υπό σκιάν. Μπορείς να μας χαρακτηρίσεις τον Λεωνίδα; Για την καραμέλα της αντίδρασης: για πες μας τι ψηφίσαμε στο δημοψήφισμα, για να δεις πως δεν ξέρεις τι ψήφισες. Αλλα έστω, ας πούμε ότι το ΟΧΙ έγινε ΝΑΙ. Μήπως έγιναν, μετά, εκλογές; και ποιος κέρδισε, ε; Για τις υποσχέσεις: για πες μας ποιος οικονομικός συντελεστης της Ελλάδας δεν βελτιώθηκε θεαματικά από τις 25/1/2015 και μετά: η ανεργία που 300.000 άνεργοι ξαναβρήκαν τις δουλειές τους, οι εξαγωγές που σημείωσαν ιστορικό ρεκόρ το 2017, οι επενδύσεις που γίνονται συνεχώς, ποιος; Μάθε, λοιπόν, ότι για να πετύχεις πέντε πραγματα, βάζεις στόχο δέκα, και όχι πέντε. Γιατί αν βάλεις πέντε θα πετύχεις δύο! Λοιπόν;

Τετάρτη 5 Σεπτεμβρίου 2018

Θιβετιανό τεστ


Το θιβετιανό τεστ με τις 3 ερωτήσεις που κάνει όλο το ίντερνετ

 Δημοσίευση 30/8/2018 | 11:15
Θέλετε να μάθετε κάποια βασικά πράγματα για τον χαρακτήρα σας κάνοντας το παλιό θιβετιανό κουίζ; Δοκιμάστε το!
Φανταστείτε ότι υπάρχουν πέντε ζώα που στέκονται μπροστά σας. Βάλτε τα σε μια σειρά σύμφωνα με τις προτιμήσεις σας!
Μια αγελάδα, μια τίγρη, ένα πρόβατο, ένα άλογο, ένα γουρούνι
Περιγράψτε κάθε αντικείμενο σε αυτή τη λίστα χρησιμοποιώντας μόνο ένα επίθετο:
Ο σκύλος είναι …
Η γάτα είναι …
Ο αρουραίος είναι …
Ο καφές είναι …
Η θάλασσα είναι …
Σκεφτείτε πέντε άτομα που είναι σημαντικά για εσάς και δώστε τους ένα από τα παρακάτω χρώματα...
Κίτρινο
Πορτοκάλι
Κόκκινο
Άσπρο
Πράσινο
Η πρώτη ερώτηση αποκαλύπτει τις προτεραιότητές σας στη ζωή:
Αγελάδα = καριέρα
Tίγρη = αίσθηση της αυτο-αξίας σας.
Πρόβατα=αγάπη.
Αλογο=οικογένεια.
Χοίρος=χρήματα.
Η δεύτερη ερώτηση δείχνει πώς αντιλαμβάνεστε τη ζωή!  
Η συσχέτιση που έχετε με το σκυλί δείχνει πώς βλέπετε την προσωπικότητά σας.
Η συσχέτιση που έχετε με τη γάτα συμβολίζει την προσωπικότητα του συντρόφου σας.
Η συσχέτιση που έχετε με τον αρουραίο δείχνει πώς βλέπετε τους εχθρούς σας.
Η συσχέτιση που έχετε με τον καφέ είναι η στάση σας προς το φύλο.
Η περιγραφή που δώσατε στην θάλασσα περιγράφει την ζωή σας συνολικά.
Τα χρώματα καθορίζουν τη στάση σας προς τους ανθρώπους αυτούς:
Το κίτρινο το πρόσωπο που είχε σημαντική επίδραση στη ζωή σας.
Το πορτοκαλί είναι για έναν αληθινό φίλο.
Το κόκκινο είναι για κάποιον που αγαπάτε βαθιά.
Το λευκό είναι για εκείνον που θεωρείτε πως είναι η αδελφή ψυχή.
Το πράσινο είναι για το πρόσωπο που θα θυμάστε για το τέλος της ζωής σας.

http://www.e-radio.gr/post/114658/to-thivetiano-test-me-tis-3-erwthseis-poy-kanei-olo-to-internet-quiz

Αλογο=οικογένεια.

Πρόβατα=αγάπη.
Αγελάδα = καριέρα
Χοίρος=χρήματα.
Tίγρη = αίσθηση της αυτο-αξίας σας.

Ο σκύλος είναι  ΑΓΡΙΟΣ.                       Πως βλέπω την προσωπικότητά μου.
Η γάτα είναι ΠΟΝΗΡΗ.                          Η προσωπικότητα της συντρόφου μου.
Ο αρουραίος είναι ΕΞΥΠΝΟΣ.              Πως βλέπω τους εχθρούς μου.
Ο καφές είναι ΠΙΚΡΟΣ.                          Η στάση μου προς το άλλο φύλο.
Η θάλασσα είναι ΑΠΕΡΑΝΤΗ.               Η ζωή μου συνολικά.


Ο πατέρας μου.       Το κίτρινο το πρόσωπο που είχε σημαντική επίδραση στη ζωή σας.
Ο Γιώργος μας.       Το πορτοκαλί είναι για έναν αληθινό φίλο.
Η σύντροφός μου   Το κόκκινο είναι για κάποιον που αγαπάτε βαθιά.
Ο Γιάννης μας.       Το λευκό είναι για εκείνον που θεωρείτε πως είναι η αδελφή ψυχή.
Η Ελένη μας.          Το πράσινο είναι για το πρόσωπο που θα θυμάστε για το τέλος της ζωής σας.